I SA/Wr 114/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od VII do XII 2004 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że mieszka z żoną, z która pozostaje w rozdzielności majątkowej i nie tworzą wspólnego gospodarstwa domowego, utrzymuje tylko siebie i 7-letniego syna. wskazał, że jego sytuacja materialna jest ciężka, co spowodowane jest licznymi zobowiązaniami: spłatą kredytu za samochód – 1.500 zł, otwartą linią kredytową na rachunku bankowym – 900 zł, alimentami na pierwsze dziecko – 250 zł, utrzymaniem syna – 200-300 zł. Osiągane dochody z działalności gospodarczej nie wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe tylko z synem, nie posiada żadnych nieruchomości ani zasobów pieniężnych. Jako przedmioty o wartości powyżej 3.000 euro wymienił samochody Volkswagen bus, rocznik 2000, o wartości około 30.000 zł oraz autocysternę, rocznik 1995, o wartości około 80.000 zł. Syn nie posiada własnego majątku. Wnioskodawca uzyskuje dochody z działalności gospodarczej średnio 2.500 zł netto. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, przedłożone zostały: zaświadczenie o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, zaświadczenie o uczęszczaniu przez syna skarżącego do I klasy szkoły podstawowej, oświadczenie żony skarżącego o zgłoszeniu się w Urzędzie Pracy w celu rejestracji jako bezrobotnej wraz z oświadczeniem bezrobotnego, zestawienie wydatków poniesionych w lutym 2010 r. w związku z utrzymaniem firmy i gospodarstwa domowego wraz z dowodami opłat, zestawienia z księgi podatkowej za grudzień 2009 r. oraz za styczeń i luty 2010 r., zeznanie podatkowe za 2008 r. oraz wyciągi z dwóch rachunków bankowych za miesiące styczeń luty i marzec 2010 r. Z wymienionych dokumentów wynika, że od marca 2010 r. prowadzona jest przez komornika w stosunku do wnioskodawcy egzekucja alimentów. W miesiącu lutym 2010 r. koszt utrzymania firmy wyniósł łącznie 4.075,87 zł (w tym rata na zakup cysterny 3.500 zł, usługi telekomunikacyjne 245,87 zł, biuro rachunkowe 330 zł). Wydatki miesięczne na utrzymanie gospodarstwa domowego wyniosły 3.070 zł, w tym m.in. rata na budowę domu 718,61 zł, media łącznie 387,30 zł, telefon 140,09 zł, Internet 60,84 zł podatek od nieruchomości 154 zł, logopeda 360 zł, żywność 1.000 zł i alimenty 250 zł. Wnioskodawca w 2008 r. osiągnął z prowadzonej działalności gospodarczej przychód w wysokości 3.692.097,55 zł i poniósł stratę w kwocie 52.006,40 zł. W grudniu 2009 r. przychód wyniósł 284.559,22 zł, a dochód 35.201,01 zł, za pierwsze miesiące 2010 r. skarżący uzyskał przychód 437.059,77 zł i poniósł stratę 11.371,77 zł. Z wyciągów z rachunków bankowych wynika, że dokonywane są wpłaty prawdopodobnie przez kontrahentów oraz, że wnioskodawca dokonuje na oba rachunki wpłaty gotówki celem spłaty rat kredytowych lub linii kredytowej. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższej okoliczności skarżący nie wykazał. Po pierwsze, zwrócić należy uwagę, że złożone oświadczenia są sprzeczne. Mianowicie, wnioskodawca podał, że jego miesięczny dochód netto wynosi około 2.500 zł. Z przedłożonych dokumentów wynika natomiast, że w pierwszych dwóch miesiącach 2010 r. poniósł stratę o wartości ponad 11.000 zł, a w samym grudniu 2009 r. uzyskał dochód ponad 35.000 zł. Obliczając średnią za te trzy miesiące, dochód wyniósłby około 8.000 zł. Od podanej kwoty dochodu odbiega też wartość ponoszonych miesięcznych wydatków (3.070 zł), związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Z powyższego wynikałoby, że miesięcznie skarżącemu nie wystarcza na pokrycie wszystkich opłat, niemniej jego oświadczenia na to nie wskazują. Jedyną zaległością, która egzekwowana jest przez komornika dopiero od marca 2010 r., są alimenty, płatne wraz z dodatkowymi opłatami z góry do 10-go każdego miesiąca. Po drugie, przedłożone dokumenty wskazują, ze prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza zapewnia wysokie obroty. Świadczy o tym nie tylko wartość przychodu osiągniętego za 2008 r. Również za poszczególne miesiące od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. przychód ten był znaczny. Ponoszenie jednocześnie straty jest natomiast związane ze znacznymi kosztami uzyskania przychodu, które w dużej mierze zależą od przedsiębiorcy. Niezrozumiałe jest przedłożone zestawienie miesięcznie ponoszonych wydatków związanych z utrzymaniem firmy. Poza ratą kredytu na zakup cysterny, wymienione wydatki są bowiem wliczane do kosztów uzyskania przychodu. Koszty te natomiast – zgodnie z wydrukiem z księgi podatkowej za miesiące styczeń i luty 2010 r. – są znacznie wyższe niż skarżący podał w tym zestawieniu, bo przekraczają 260.000 zł. Co do danych wynikających z wyciągów z rachunków bankowych, to wynikałby z nich, że wnioskodawca, prowadząc działalność gospodarczą, dokonuje głównie transakcji gotówkowych lub nie przedłożył wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych. Reasumując, przedstawione we wniosku dane nie pozwalają na dokonanie oceny rzeczywistych możliwości płatniczych i poczynienia oszczędności na pokrycie kosztów sądowych przez wnioskodawcę. Sądząc natomiast po wysokości przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej, uznać należy, że jest w stanie ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie, w której wpis od skargi wynosi 1.500 zł, także przy uwzględnieniu konieczności ponoszenia równocześnie takich samych kosztów w sprawie o sygn. I SA/Wr 113/10. Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.