I SA/Wr 1143/09

Wrocław, dnia 10 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr, J. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu ze względu na ważny interes. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej poinformował, że nie odniósł się merytorycznie do wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na swój ważny interes. Nie zdefiniował jednak o jaki interes chodzi, nie wskazał także jakichkolwiek okoliczności faktycznych na poparcie swojego wniosku. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do jego merytorycznego rozpoznania. Również w aktach administracyjnych sprawy nie ma dostatecznych podstaw do określenia sytuacji majątkowej skarżącego. Jedynie na marginesie należy wskazać, że sam fakt nieposiadania przez skarżącego dostatecznych kwot na pokrycie zobowiązania podatkowego nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Warto w tym miejscu podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem znacznej szkody, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.