I SA/Wr 1147/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi J. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów wydał w dniu [...], na wniosek J. K. (dalej: skarżący), interpretację indywidualną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Doręczenie skarżącemu wymienionej interpretacji wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie zaskarżenia tego aktu nastąpiło w dniu 30 maja 2016 r. Następnie skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a doręczenie odpowiedzi na to wezwanie nastąpiło w trybie prawnej fikcji doręczenia. Pismem z 16 sierpnia 2015 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 17 sierpnia 2016 r., skarżący wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P. - skargę na ww. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ interpretujący zauważył, ze skarga została wniesiona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jak wynika z akt sprawy, odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącemu w trybie prawnej fikcji doręczenia, tj. zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.). Stosownie do art. 150 § 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (adresatowi lub osobom, które podjęły się oddania pisma adresatowi): 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Wedle § 2, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W myśl natomiast § 3, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Przy czym, zgodnie z § 4 w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przesyłka zawierająca przedmiotową odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została dwukrotnie awizowana, a pierwsze awizo nastąpiło w dniu 23 czerwca 2016 r. (drugie 1 lipca 2016 r.). Przesyłka nie została przez skarżącego podjęta w placówce pocztowej. Mając więc na uwadze przytoczoną powyżej regulację zawartą w art. 150 O.p., przesyłka ta została doręczona z dniem 7 lipca 2016 r. To zaś oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 § 2 p.p.s.a., upłynął 8 sierpnia 2016 r. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarga została wniesiona w dniu 17 sierpnia 2016 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.