I SA/Wr 1151/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie: sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną Decyzją Samorządowe Kolegium Administracyjne w J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] 2014 r. nr [...] ustalająca K. S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości z za rok 2012 w kwocie 27.383,00 zł. w dniu 13 grudnia 2011 r. Podatniczka podpisała umowę najmu na lokal użytkowy o powierzchni 3.326 m2 położony w P[...] przy ulicy D[...] [...], na działce nr [...], obręb II na czas określony od dnia 1.01.2012 r. do dnia 31.12.2014 r. W dnu 9.12.2011 r. Podatniczka nabyła od Syndyka Masy Upadłości pozostałe wyroby gotowe w kwocie 10.423,39 zł znajdujące się w magazynie wyrobów gotowych na terenie byłej "A" w P. przy ulicy D[...]. W związku z niezłożeniem przez podatnika wymaganej informacji podatkowej, Burmistrz Miasta i Gminy P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że lokal użytkowy objęty umową najmu z dnia 13 grudnia 2011 r. został przekazany K. S. w wyłączne użytkowanie. W następnym dniu po przekazaniu kluczy dokonała ona zamiany kłódek na własne, ponadto podatniczka oraz jej pracownicy niejednokrotnie byli widywani w przedmiotowym magazynie podczas sortowania szkła. W wynajętym przez Panią K. S. obiekcie przez cały okres trwania umowy najmu, tj. od dnia 01.01.2012r do 29.06.2012r przechowywane były zakupione przez nią od Syndyka Masy Upadłości w dniu [...] pozostałe wyroby gotowe liczone w tysiącach sztuk. Oprócz wyrobów szklanych znajdowały się także, w wydzielonym boksie ruchomości należące do Gminy P. W dalszej części uzasadnienia podano, że w dniu [...] 2013r organ podatkowy na podstawie zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu nr [...] z dnia 08.11.2013r dokonał oględzin przedmiotowego lokalu użytkowego wraz ze zbadaniem dostępu do mediów. Dokonano również pomiaru wydzielonej części magazynu, w której przetrzymywane były ruchomości Gminy P. Po pomiarze stwierdzono iż powierzchnia wydzielonej części: 39,86 m2, zaokrągleniu 40 m2. W związku z powyższym organ podatkowy poddał w wątpliwość zeznania strony, w w/w zakresie. Według Pani K. S. przetrzymywane ruchomości należące do Gminy P. znajdowały się na około 50% wynajmowanej powierzchni. Z powyższych powodów Organ pierwszej instancji ustalił K. S. wymiar podatku od nieruchomości za okres styczeń - maj 2012 r. w kwocie 27.383 zł po dokonaniu odliczenia powierzchni 40 metrów, przyjmując do opodatkowania powierzchnie 3.286 m2 . W odwołaniu od tej decyzji Podatniczka zarzuciła: - naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 139 § 1, art. 180 § 1 w zw. z art. 198, art. 187 § 1 i art. 191, art.210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewłaściwy, tendencyjny, z pominięciem części materiału dowodowego, a jednocześnie uwypukleniem tego tylko materiału dowodowego, który zgodny był z interesem organu - co samo w sobie stanowi o wadliwości procesu ustalania stanu faktycznego jako podstawy zaskarżonej decyzji. Organ winien dążyć do ustalenia prawdy materialnej (obiektywnej), a nie tylko do ustalenia skrawka prawdy - takiego, który daje asumpt do wydania (jakiejkolwiek) decyzji fiskalnej. Zdaniem odwołującej zeznania świadków - pracowników organu są ze sobą częściowo sprzeczne, a dokument pt. "protokół inwentaryzacji" nosi datę niezgodną z czasem dokonania tej czynności. Ponadto organ pominął fakt, że choćby tylko z przyczyn czysto technicznych (a zawinionych przez organ - właściciela budynku) - tzn. z powodu całkowitego i trwałego unieruchomienia windy między kondygnacją "0" a kondygnacją "1" (winda uszkodzona - wyłączona od dawna z użytku), nie mogła "wynajmować" - czyli "władać" w jakimkolwiek sensie - co najmniej połową przedmiotowej nieruchomości lokalowej. Organ podatkowy całkowicie ten fakt zignorował, choć znana jest mu decyzja Urzędu Dozom Technicznego dot. tej windy; naruszenie art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez wydanie decyzji co do całości budynku (z pominięciem 40m kw.), pomimo, że z zeznań świadków wynika, że na terenie budynku składowane były przedmioty należące do innych podmiotów - tj. Gminy P. oraz dwóch syndyków prowadzących postępowanie upadłościowe Hut Szkła w P. Tym samym organ nie ustalił zgodnie z prawem jaka część miała być "wynajmowana" przez, a założył a priori , że był to cały budynek - wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu; naruszenie art. 4 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z dokumentu z dnia 13.12.2011 "umowa najmu" wynika, że w przedmiotowym lokalu miała prowadzić działalność gospodarczą (wynika to także z samej decyzji - str. 1 tabelka); art. 3 ust.l pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez przyjęcie, że Podatniczka była posiadaczem całego budynku położonego w P. przy ul. D[...] [...], podczas gdy że z zeznań świadków wynika, że na terenie budynku składowane były przedmioty należące do innych podmiotów - tj. Gminy P. oraz dwóch syndyków prowadzących postępowanie upadłościowe Hut Szkła w P. Ponadto organ pominął fakt, że choćby tylko z przyczyn czysto technicznych (a zawinionych przez organ - właściciela budynku) - tzn. z powodu całkowitego i trwałego unieruchomienia windy między kondygnacją "0" a kondygnacją "1" (winda uszkodzona - wyłączona od dawna z użytku), K. S. nie mogła "wynajmować" - czyli "władać" w jakimkolwiek sensie - co najmniej połową nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzje organu I Instancji oceniło, że Podatniczka (poprzednie nazwisko: K. Sa.) prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "B" zawarła w dniu 13 grudnia 2011 r. z Gminą P. umowę najmu lokalu użytkowego - magazynu o łącznej powierzchni 3.326 m2 położonego w P. przy ulicy D[...] [...]. Zgodnie z §2 pkt 2 umowy - najemca zobowiązał się do wykorzystywania wynajęte pomieszczenie do celów magazynowych. Umowa została zawarta na czas określony od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. Jednak w związku z niepłaceniem czynszu przez najemcę, a Gmina P. pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. rozwiązała ze skutkiem natychmiastowym umowę najmu. Zatem Podatniczka jako wynajmująca lokal użytkowy - magazyn od Gminy P., tj. jako posiadacz nieruchomości lub ich części, stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego (a posiadanie to wynika z umowy zawartej z właścicielem), jest podatnikiem podatku od nieruchomości odnośnie lokalu użytkowego. Zdaniem organu odwoławczego stanowisko odwołującej, że nie objęła ona w posiadanie lokalu i nie korzystała z niego jest niezasadne. Przeczy temu zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wskazał on, że w dnu [...] 2011 r. Podatniczka nabyła od Syndyka Masy Upadłości pozostałe wyroby gotowe w kwocie 10.423,39 zł znajdujące się w magazynie wyrobów gotowych na terenie byłej "A" w P. przy ulicy D[...]. Wyroby te strona przechowywała w wynajętym magazynie. Zauważyć należy, że zgodnie z zawarta umową (§1 oraz §2 ust. 2 umowy) najemca lokal miał wykorzystywać do celów magazynowych i niewątpliwie lokal był w taki sposób wykorzystywany. Także z Centralnej Ewidencji Działalności gospodarczej wynika, że strona jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazała adres spornego lokalu. Z księgi wjazdów prowadzonych przez osoby, które stróżowały, wynika, że Podatniczka oraz jej pracownicy wielokrotnie w okresie trwającego najmu wjeżdżali na teren nieruchomości. Zeznający w sprawie jako świadkowie stróże – D. K. oraz M. B. potwierdzili, że Podatniczka miała własne klucze do magazynu i korzystała z niego swobodnie. Z zeznań pracownika strony – L. P. wynika, że Podatniczka korzystała z magazynu i miała tam towar zakupiony miedzy innymi od syndyka masy upadłości. Podobnie zeznała matka strony – A. J., która potwierdziła, że córka przechowywała w magazynie szkło zakupione od syndyka masy upadłości. Fakt, że podatniczka korzystała z magazynu potwierdzają także zeznania świadka – K. L. Kolegium podkreśliło, ze, podatniczka - mimo iż twierdzi, że nie wydano jej posiadania lokalu i nie korzystała z niego - nie podjęła żadnych kroków prawnych w kierunku rozwiązania umowy. Zatem sprzeczne wewnętrznie sprzeczne jest jej twierdzenie, iż nie objęła ona w posiadanie lokalu. Organ podniósł również, że ustalenia przeprowadzonego postępowania dowodowego są zbieżne z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Rejonowy w J., który to sąd prawomocnym wyrokiem z dnia [...] 2014 r. zasadził od K. S., jako najemcy na rzecz Gminy P. jako wynajmującego kwotę 24.253,02 zł. tytułem czynszu na najem lokalu w okresie od stycznia 2012 r. do czerwca 2012 r. Sąd stwierdził. W ocenie organu wyrok ten zgodnie z art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego, wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Organ wskazał także, że prawidłowo podatek został policzony za okres od lutego 2012 r., bowiem umowa najmu zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r., zatem stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Obowiązek podatkowy trwał do dnia 30 czerwca 2012 r., bowiem pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. doszło do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym, a zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatniczka powtórzyła i podtrzymała zarzuty odwołania. W uzasadnieniu wskazywała na rozbieżności w zeznaniach świadków oraz okoliczności poważające jej zdaniem wiarygodność poszczególnych dowodów. W odpowiedzi na Skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Przedmiotem sporu jest ustalenie czy Skarżąca była posiadaczem należącej do Gminy nieruchomości. Przy czym kwestionuje ona zarówno sam fakt korzystania z nieruchomości jak i ustalenia dotyczące powieszchni. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem (...) lub innego tytułu prawnego (...). Z przepisu tego wynika, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie podmiot (osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna), który objął w posiadanie nieruchomość lub obiekt budowlany w części, bezpośrednio od właściciela tj. w rozpatrywanym przypadku od Gminy, w wyniku zawartej umowy albo na podstawie innego tytułu prawnego. Ustawodawca nie określił bliżej - wymienionej w przepisie "umowy", co oznacza, że umową taką będzie każdy dwustronny stosunek obligacyjny przenoszący posiadanie danego przedmiotu - podlegającego opodatkowaniu - z właściciela (Gminy) na inny podmiot. Ustawodawca nie wyjaśnił również użytego w tym przepisie zwrotu "z innego tytułu prawnego", co pozwala na przyjęcie, że chodzi tu o inną niż umowa podstawę prawną do posiadania przez określony podmiot danej nieruchomości lub obiektu budowlanego przy czym o "inny tytuł prawny" powinien pochodzić także od właściciela (Gminy). Posiadanie wymienione w cytowanym przepisie ma charakter posiadania zależnego, o którym mowa w art. 336 k.c. Posiadaczem zależnym w rozumieniu tego przepisu jest ten kto faktycznie włada rzeczą jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Obowiązek podatkowy określony w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. wiąże się z posiadaniem zależnym opartym na tytule prawnym - umowie zawartej z m.in. jednostką samorządu terytorialnego. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest to, że stronę skarżącą łączy z Miastem P. umowa najmu lokalu użytkowego powierzchni 3.326 m2 położony w P. przy ulicy D[...] [...], na działce nr [...], obręb II. W aktach podatkowych znajduje się zarówno egzemplarz umowy jak i inne dokumenty związane z jej zawarciem. Wypada przy tym wskazać, że skarżąca nie kwestionuje faktu, że wynajęła od Gminy lokal użytkowy. Wskazuje, że nie cała powierzchnia tego lokalu była przez nią wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej a dostęp do lokalu był ograniczony. Jednakże z ustaleń organów wynika jednoznaczne, że Skarżąca z lokalu korzystało – przechowywała tam stanowiące jej własność towary. Potwierdzają to wszyscy przesłuchani świadkowie. Podkreślić należy, że korzystanie z lokalu na cele działalności gospodarczej to nie tylko prowadzenie w nim działalności produkcyjnej lub handlowej ale także wykorzystywanie go jako magazynu. Nie jest przy tym istotne czy Skarżąca samodzielnie dysponowała kluczami czy też klucze były w posiadaniu portiera. Istotne jest, że do pomieszczeń i zgromadzanych w nich towarów miała dostęp. Ocena materiału dowodowego zastrzeżona jest dla organu podatkowego. Zasada swobodnej oceny dowodów przez organ prowadzący postępowanie administracyjne (art. 191 Ordynacji podatkowej) wyłącza możliwość odmiennej, niż dokonał to organ orzekający w postępowaniu, oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, na których oparł decyzję, chyba że organ ocenił dowody w sposób dowolny." (wyrok NSA z 10.09.1999 r sygn. akt I SA/Lu 734/98 LEX nr 42717). Ponieważ w niniejszej sprawie dowolność taka nie wystąpiła, brak podstaw do twierdzenia, iż organy skarbowe naruszyły przepisy o postępowaniu w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Przepis art. 191 Ordynacji podatkowej określa zasadę swobodnej oceny dowodów, z której wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne"( wyrok NSA z 20.12.2000 r sygn. akt III SA 2547/99 Prz.Podat. 2001/5/61). Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. (wyrok NSA z 13.06.2000 r sygn. akt. I SA/Ka 2160/98 LEX nr 43969). W niniejszej sprawie organy granic tych nie przekroczyły. Przeprowadzone w sprawie dowody z zeznań świadków jednoznacznie wskazują jednak na to, że Podatniczka po podpisaniu umowy wykorzystywała lokal zgodnie z jego przeznaczeniem. W lokalu tym przechowywała ona (magazynował) zakupione przez siebie wyroby szklane. W trakcie obowiązywania umowy były one sukcesywnie przez nią wywożone. Zgodnie z umową (§1 oraz §2 ust. 2 umowy) Podatniczka lokal miała wykorzystywać do celów magazynowych. W taki sposób lokal wykorzystywała. Skoro Podatniczka wykorzystywała lokal zgodnie z jego przeznaczeniem wskazanym w umowie to niewątpliwie lokal ten został jej wydany. Bez znaczenia dla rozstr5zygneicia sprawy pozostają zarzuty pozwanej dotyczące utrudnienia korzystania z lokalu. Podatniczka podpisując umową z powodową gminą musiała zdawać sobie sprawę z charakteru oraz położenia budynku, w którym znajdował się sporny lokal. (...) Podatniczka zawierając umowę miała świadomość ograniczeń w korzystaniu z lokalu, a przynajmniej powinna mieć taką świadomość. Z tego powodu nie ma także znaczenia czy Podatniczka rzeczywiście wykorzystywała całą wynajęta powierzchnię. Wbrew zarzutom Gmina pomniejszyła podstawę opodatkowania o powierzchnię zajmowaną przez ruchomości gminy. Z żadnych zaś dowodów nie wynika, aby w nieruchomości znajdowały się przedmioty należące do innych podmiotów. Brak też dowodów, że Podatniczka domagała się od Gminy dokonania napraw lub zgłaszała jakiekolwiek zastrzeżenia co do stanu technicznego lokalu. Skarżąca nie przedłożyła na takie okoliczności żadnych dowodów. Natomiast sam fakt , że część pomieszczenia była dla Skarżącej nieprzydatna nie wpływa na istnienie obowiązku podatkowego. Nie wpływają też nań żadne dodatkowe ustalenia z Gminą odnośnie czynszów lub nakładów na lokal Jak bowiem zasadnie wskazało Kolegium w uzasadnieniu decyzji obowiązek podatkowy jest kategorią obiektywną niezależną od uznania organu administracji podatkowej. Z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca - po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W związku z tym, że umowa najmu zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r., zatem stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Obowiązek podatkowy trwał do dnia 30 czerwca 2012 r., bowiem pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. doszło do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym, a zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek Przyjdzie ponadto wskazać, że to na skarżącej jako podatniku ciążył obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomości, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniającej powstanie albo wygaśnięcie obowiązku w zakresie podatku od nieruchomości - art. 6 ust. 6 ustawy. Z uwagi na to, że skarżąca nie złożyła stosownej informacji w terminie wskazanym przepisem art. 6 ust. 6 u.p.o.l. organy podatkowe prawidłowo kierując się normą art. 68 § 2 O.p. ustaliły zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości od wynajmowanego lokalu użytkowego stanowiącego własność Gminy. Sąd zauważa dodatkowo, że skarżąca miała wiedzę o konieczności regulowania zobowiązań podatkowych, gdyż § 8 pkt 4 powyższej umowy wskazywał na ten obowiązek. Wymaga ponadto zaakcentowania, że przepisy regulujące obowiązek podatkowy mają charakter przepisów powszechnie obowiązujących. Podkreślić należy, że postanowienia umów cywilnoprawnych nie uchylają ani nie modyfikują obowiązków podatkowych wynikających z mocy ustawy. Z art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wynika m.in., że określenie podmiotów opodatkowania następuje w drodze ustawy. W odniesieniu do podatku od nieruchomości w tym, kto jest podmiotem podatku zadecydował ustawodawca w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że skarżąca jest przedsiębiorcą, a zatem jako podmiot profesjonalny zobowiązana jest do starannego prowadzenia swoich spraw, w tym i spraw podatkowych. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.