I SA/Wr 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję określającą skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2008 r. w wysokości 22.890 zł, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jednorazowa zapłata zobowiązania podatkowego mogłaby zachwiać jej płynnością finansową. Nie dysponuje bowiem żadnymi oszczędnościami ani nieruchomościami, których sprzedaż pozwoliłaby na zaspokojenie przedmiotowego zobowiązania, zaś jedyny, uzyskiwany z prowadzonej działalności gospodarczej dochód, przeznacza w całości na funkcjonowanie firmy. Skarżąca podkreśliła, że obecnie jest mikroprzedsiębiorstwem, gdyż z początkiem 2012 r. zamknęła stacje "A" przy ul. K. gdzie zatrudniała 6 osób oraz przestała prowadzić sklep przy stacji paliw w W., gdzie zatrudniała 8 osób. Od 2012 r. prowadzi praktycznie już tylko działalność w formie kawiarni i restauracji oraz wynajmuje część budynku pod supermarket "B". Wskazała, że prowadzone przedsiębiorstwo generuje straty (za III kwartał 2012 r. strata wyniosła ok. 300.000 zł), bowiem jest to nowa działalność, dlatego też oczywiste jest, że przez pierwszy okres działalności inwestycja nie będzie przynosić dochodów. W ocenie skarżącej, natychmiastowa egzekucja zobowiązania spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej firmy i uniemożliwi jej funkcjonowanie, co w dalszej perspektywie doprowadzi do jej likwidacji i zwolnienia wszystkich 9 pracowników. Skarżąca dodała, że z powodu prowadzonej egzekucji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2005 rok i blokady kont w bankach [...] i [...] straciła wiarygodność i możliwość pozyskania jakichkolwiek kredytów. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a ewentualne uchylenie tej decyzji nie naprawi skutków wywołanych jej wykonaniem. Z urzędu wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca sytuacji finansowo-majątkowej skarżącej przedłożona do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r. nie został uwzględniony. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest współwłaścicielem (wraz z mężem na zasadzie wspólności majątkowej) działki o pow. 6ha, natomiast w 2012 r. uzyskała przychód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w wysokości 949.145,39 zł, ponosząc stratę w kwocie 414.604,43 zł, zaś w 2013 r. przychód skarżącej wyniósł 789.154,73 zł, a w styczniu 2014 r. 54.136,90 zł. Skarżąca uzyskuje też dochód z tytułu pełnienia funkcji w zarządzie w "C" sp. z o.o. Wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji, w którym zajęto rachunki bankowe skarżącej w [...] Bank [...], [...] i Banku [...] w T. Posiada również osobisty rachunek bankowy w [...][...]., którym swobodnie dysponuje. Mąż skarżącej również prowadzi działalność gospodarczą, a przedłożona historia z rachunków bankowych prowadzonych na potrzeby tej działalności wskazuje na wielomilionowe obroty. Egzekucja prowadzona jest także w stosunku do męża skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie podlegał uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, tylko do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi tu o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być stosownie udokumentowane (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1894/12). Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie – po ocenie argumentacji podanej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji a także pomocniczo – dokumentacji przedłożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazać należy, że skarżąca nie przedstawiła przekonujących dowodów pozwalających na przyjęcie, że zachodzą przyczyny powodujące konieczność zastosowania ochrony tymczasowej. W odniesieniu bowiem do podniesionej przez skarżącą okoliczność egzekucji zobowiązania podatkowego, która jej zdaniem - spowoduje zachwianie płynnością finansową, podkreślenia wymaga, że prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej. Przedsiębiorca winien więc wykazać przezorność, zapobiegawczość, staranność, dbałość oraz umiejętność i operatywność w przezwyciężaniu ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym, udzielenie ochrony tymczasowej nie może mieć zastosowania w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego może powodować trudności dla podatnika. Trudności te muszą mieć bowiem charakter obiektywny, a przy ocenie skutków zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. należy mieć na uwadze wcześniejszy sposób prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt FZ 525/06). Niemniej jednak przyznać należy, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje, lecz przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływanych wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Tak więc, uszczuplenia majątku wnioskodawcy na skutek wykonania decyzji, nie można każdorazowo wiązać z powstaniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, szczególnie w sytuacji, gdy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w wyniku której osiąga wysokie przychody oraz uzyskuje dochody z zasiadania w zarządzie spółki z o.o., a także swobodnie dysponuje środkami na osobistym rachunku bankowym. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób, że zastosowanie ochrony tymczasowej do czasu wydania wyroku, byłoby zasadne. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.