I SA/Wr 1160/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione, strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W motywach swego wniosku skarżąca wskazała, że wobec jej twierdzeń o nieistnieniu zobowiązania jako przedawnionego, prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: upsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na zasadzie odstępstwa, nadając jednocześnie skardze charakter względnej suspensywności, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Przepis art. 61 § 2 upsa kierowany jest do organów, zaś podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 upsa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 upsa ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn, to na skarżącym, składającym wniosek o zastosowanie tej instytucji, spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, iż wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności ziści niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych okoliczności powinno odnosić się do konkretnych grożących zdarzeń, pozostających w logicznym związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego aktu a wyrządzoną tym znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W analizowanym przypadku motywy wniosku strony skarżącej zostały ograniczone jedynie do powtórzenia treści przepisu, tj. powołania się na niebezpieczeństwo wyrządzania znacznej szkody, a którego ryzyko występuje z uwagi na przedawnienie egzekwowanego zobowiązania. Przy tym przedawnienie tegoż zobowiązania stanowi kwestię sporną pomiędzy stronami postępowania. Przede wszystkim należy zauważyć, iż rozstrzygając w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zasadności skargi, wobec czego wskazywanie przez skarżącą na przedawnienie egzekwowanego zobowiązania pozostaje bez wpływu na to rozstrzygnięcie. Tak skonstruowany wniosek, niezawierający okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a przy tym wyjaśnienia na czym szkoda ta może polegać, uniemożliwia dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oceny zasadności wniosku w świetle przesłanek wyrażonych w art. 61 § 3 upsa. Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 upsa Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.