I SA/Wr 1167/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Kamila Paszowska Wojnar po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że wymienione w pkt I decyzje nie podlegają wykonaniu, Przedmiotem skargi "A" sp. z o. o. z siedzibą w W., prowadzącej działalność produkcyjną, usługową, handlową, konsultingową oraz marketingową, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie [...] zł. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. w rezultacie przeprowadzenia postępowania podatkowego wszczętego na skutek złożenia przez skarżącą Spółkę w dniu [...] r. deklaracji na podatek od nieruchomości, w której oprócz danych indywidualizujących podatnika Spółka wskazała jedynie łączną kwotę podatku – [...] zł. W treści pisma przewodniego z dnia [...] r. do zeznania podatkowego podatnik wywiódł, iż uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. nr [...] nie przewiduje – wbrew interesowi strony oraz interesowi publicznemu - odpowiednich stawek podatkowych dla nieruchomości zakładowych zamkniętych z powodu nie dającej się wcześniej przewidzieć utraty możliwości prowadzenia działalności produkcyjnej oraz złego stanu maszyn produkcyjnych. W toku postępowania podatkowego ustalono, iż na będącej własnością strony skarżącej nieruchomości gruntowej położonej w J., o powierzchni [...] m², oznaczonej symbolem "[...]", znajdują się budynki przemysłowe, socjalne oraz budynek administracyjny, które nie otrzymały nowego przeznaczenia, a na których nie stwierdzono śladów bieżącego użytkowania, prowadzenia działalności gospodarczej i prac modernizacyjno-adaptacyjnych. Jednocześnie wskazano, iż spółka z o. o. "A w W. nie zatrudnia pracowników. W sporządzonym w dniu [...] r. protokole oględzin przedmiotowej nieruchomości odnotowano uwagę prezesa zarządy skarżącej spółki, iż "ze względu na zły stan budynków nie można prowadzić działalności gospodarczej". Wyżej wskazaną decyzją Burmistrz Miasta i Gminy W. określił spółce z o. o. "A" w W., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1), § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 2. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.), zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł, na którą składają się kwota [...] zł z tytułu posiadania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m², kwota [...] zł z tytułu posiadania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m² oraz kwota [...] zł od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, iż podatnik w dniu [...] r. nabył prawo własności działki gruntu nr [...], oznaczonej w operacie ewidencyjnym literami "[...]" – tereny przemysłowe, zabudowane budynkami przemysłowymi (wraz z maszynami i urządzeniami), socjalnymi i budynkiem administracyjnym na cele związane z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo przejściowego nie wykorzystywania z różnych przyczyn, także z uwagi na prowadzenie prac remontowo-adaptacyjnych czy prowadzenie restrukturyzacji, nie przestaje – w opinii organu - być nieruchomością związana z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił, iż w przedmiotowej nieruchomości od dnia jej przejęcia przez spółkę nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza, oraz że nie zatrudniał żadnych pracowników Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W., stwierdzając, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa do ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego, oraz że argumenty podatnika są całkowicie nietrafne i oderwane od obowiązujących przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na nieuwzględnienie zarzutów odwołania dotyczących istotnych naruszeń przepisów postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy W., w rezultacie których doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Strona skarżąca zarzuciła, iż stan faktyczny ustalony został przez organy podatkowe na podstawie nieprawidłowych przesłanek, nie odpowiadających sytuacji faktycznej, prowadzących do zakwalifikowania nieczynnej nieruchomości, w której nie jest prowadzona działalność gospodarcza, do kategorii "budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zarzuciła też, iż postępowanie organów podatkowych uniemożliwiło jej podjęcie działań w celu uruchomienia zakładu pracy i doprowadziło do powstania straty w majątku. Skarżąca spółka nadmieniła także, iż bezskutecznie proponowała organowi administracji skarbowej formalną zmianę przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 2 ust. 1. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3) i 4) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. (tekst jedn. w Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. "b", chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonego unormowania wynika, iż dla objęcia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: pozytywnej i negatywnej. Pierwsza, określona przez ustawodawcę słowami "będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą" wymaga, aby tytuł prawny do będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości należał do przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Druga przesłanka polega na aktualnym i obiektywnym ("jest i nie może być") wyłączeniu możliwości wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, której zaistnienie powoduje wyłączenie opodatkowania nieruchomości posiadanej przez przedsiębiorcę według podwyższonej stawki. Oznacza to, że względy techniczne mogą decydować o uznaniu , czy dany przedmiot opodatkowania jest lub może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji ma wpływ na wysokość opodatkowania. W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, ze skarżąca Spółka jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarczą ma tytuł prawny do spornych nieruchomości a zatem spełniona jest przesłanka pozytywna do objęcia tych nieruchomości wyższa stawka podatku. W ocenie Sadu organy orzekające w sprawie nie wykluczyły jednak zaistnienia drugiej z wymienionych w w/w przepisie przesłanki, a mianowicie wyłączenie opodatkowania nieruchomości posiadanej przez przedsiębiorcę według podwyższonej stawki ze względu na stan techniczny nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika , organy podatkowe jako podstawę rozstrzygnięcia powołały artykuły 2-6 cyt. ustawy, przyjmując, że sporne nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami. Rozpoznając przedmiotową sprawę organy oparły się więc na przepisie art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.Nr 200, poz. 1683) nie uwzględniając treści art 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy, który jak to już wyżej wskazano zawiera zastrzeżenie, że grunty i budynki, budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą nie będą za takie uważane, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z względów technicznych. Organ I instancji dokonał wprawdzie oględzin przedmiotu opodatkowania, co znalazło odzwierciedlenie z protokole z oględzin z dnia [...]. i w czasie oględzin pełnomocnik Spółki podniósł, co zostało odnotowane w protokole, że działalność gospodarcza nie jest prowadzona ze względu na zły stan budynków jednakże zarówno Burmistrz Miasta i Gminy W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. w żaden sposób nie odniosły się do sygnalizowanego w protokole złego stanu nieruchomości, będących przedmiotem własności "A" sp. z o. o. w W. Nie rozważyły zatem organy orzekające w sprawie , czy przyczyną nie wykorzystywania w działalności prowadzonej przez stronę skarżącą posiadanych przez nią gruntów i budynków są względy techniczne , o których mowa w art. 1 a ust. pkt 3 ustawy, czy też inne okoliczności , nie pozostające w związku z tą przesłanką. Rozpatrując ponownie sprawę, organy podatkowe powinny dokonać analizy ustalonego stanu faktycznego i prawnego zgodnie z treścią przepisów ustawy mających zastosowanie w sprawie , przy dokonaniu ustaleń w zakresie możliwości zajęcia stanowiska czy przyczyna niewykorzystywania przez stronę skarżącą przedmiotowej nieruchomości w 2004r były względy techniczne , o których mowa w art. 1a ustawy W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżone decyzje naruszają prawo materialne a to przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także przepis art. 122 , art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji uzasadnia przepis art. 152 tej ustawy procesowej.