I SA/Wr 1175/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Kieres Protokolant: sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za: II, IV, V, VII, VIII, IX, X, XI 2014 r., I, II, IV, VI, VIII, IX, X, XI 2015 r. i I, II, III, VI, VII, VIII, IX, X, XI 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi A sp. z o.o. (dalej: Spółka/ Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: organ odwoławczy) z dnia [...] września 2017r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług (dalej: VAT), których wysokość na dzień złożenia wniosku, tj. [...] marca 2017r. wynosiła łącznie 292.251,90 zł. wraz z odsetkami w łącznej wysokości 34.106 zł. (dotyczy to okresów rozliczeniowych: luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień-listopad 2014r.; styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, sierpień-listopad 2015r.; styczeń-marzec 2016r.; czerwiec 2016r.; lipiec-listopad 2016r.). 1.2. Z akt sprawy wynika, że do Urzędu Skarbowego w L. wpłynęły deklaracje Spółki dla VAT za wskazane wyżej okresy. Upomnieniami z dnia [...] lutego 2017r. nr [...]; nr [...]; nr [...] wezwano do zapłaty podatku. 1.3. W dniu [...] marca 2017r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w L. wniosek Spółki dotyczący zawieszenia postępowania egzekucyjnego i odroczenia zapłaty zaległości podatkowych w związku ze skierowaniem do egzekucji zobowiązania, które nie jest wymagalne, albowiem określająca je decyzja jest nieprawomocna. Wskazano, że wniosek dotyczy ww. upomnień. Spółka podkreśliła, że decyzja określająca, wydana przez organ odwoławczy, jest decyzją nieprawomocną i została skutecznie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu a jednorazowa całkowita spłata zadłużenia jest obecnie niemożliwa do zrealizowania, bowiem spowodowałoby to konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, w tym doprowadziłoby do zwolnienia pracowników. W piśmie tym wniesiono także aby w przypadku nie uwzględnienia ww. wniosku, zobowiązania Spółki rozłożyć na raty do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sporu. Dodatkowo wniesiono o zaniechanie naliczania odsetek ustawowych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia i ustalenie kosztów finansowania na poziomie opłaty prolongacyjnej. W uzupełnieniu wniosku, Spółka wskazała w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017r., że w jej opinii pomoc w zakresie odroczenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę nie będzie stanowiła pomocy publicznej. Podkreślono, że od momentu zajęcia rachunków bankowych na podstawie tytułów egzekucyjnych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. zaprzestała prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej ponieważ nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań wobec dostawców towarów, a jednocześnie każdy wpływ na rachunek bankowy Spółki jest zajmowany na rzecz Urzędu Skarbowego w L.. Powyższy fakt oraz ryzyko potencjalnych, kolejnych tytułów egzekucyjnych uniemożliwia Spółce prolongowanie lub odnowienie kredytów obrotowych, a brak pewności co do dalszej płynności blokuje podjęcie decyzji o dalszej działalności Spółki. Zdaniem Spółki nie można mówić w jej sytuacji o jakimkolwiek zakłóceniu konkurencji na rynku, a nawet groźbie wystąpienia takiego zakłócenia. Spółka nie spełnia warunku wskazanego w art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r., Nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej: TFUE), a tylko łączne spełnienie wymienionych 5 warunków kwalifikuje pomoc wnioskowaną do pomocy publicznej objętej regulacjami Unii Europejskiej, a także art. 67b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.). Co więcej wskazano, że odroczenie podatku w ramach pomocy de minimis możliwe jest jedynie w odniesieniu do podatnika faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą. Oznacza to, że Spółka nieprowadząca faktycznej działalności gospodarczej nie może w tym trybie ubiegać się o odroczenie terminu płatności podatku. Jednocześnie Spółka poinformowała, że od dnia [...] kwietnia 2017r. rozpoczęta została częściowa spłata kompensowanych należności wynikających ze złożonych deklaracji VAT-7 za okres kwiecień 2014r. oraz styczeń 2015r. Spółka, nie czekając na stanowisko organu chciała zaznaczyć dobrą wolę oraz chęć kompromisowego rozwiązania sporu do czasu rozstrzygnięć sądowych. Na moment składania ww. pisma Spółka oczekiwała na wyrok Sądu pierwszej instancji w przedmiocie VAT za luty-marzec 2013r. 1.4. Powołaną na wstępie decyzją organ podatkowy pierwszej instancji odmówił Spółce wnioskowanej ulgi o odroczenie zapłaty zaległości w VAT za wskazywane wyżej okresy. Wskazano, że wbrew stanowisku Spółki wszystkie warunki wskazane w art. 107 TFUE świadczą o tym, że udzielenie ulgi byłoby pomocą publiczną w rozumieniu art. 107 TFUE. Spółka jest w dalszym ciągu profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego i gospodarczego, zarejestrowanym w urzędzie, jak również nadal składa bieżące deklaracje VAT, w których wykazuje nabycie towarów i usług. Fakt zajęcia rachunków bankowych nie oznacza, że Spółka nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji z uwagi na rodzaj, rozmiar oraz przyczynę powstania zaległości objętych przedmiotowym wnioskiem, jak również z uwagi na brak wystąpienia uzasadnienia dla przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego nie zaistniały podstawy do udzielenia ulgi, jaką jest odroczenie zaległości podatkowych. Ponadto zauważono, że odroczenie zapłaty zaległości podatkowej polega na wyznaczeniu nowego terminu do upływu którego podatnik zobowiązany jest uregulować należność, tj. zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę. Zastosowanie tej instytucji oznacza, że w czasie oznaczonym do uregulowania należności organ nie prowadzi egzekucji, celem przymusowego wyegzekwowania świadczenia, jednakże za okres odroczenia ustala się opłatę prolongacyjną. Bez ustalenia konkretnej daty odroczenia zapłaty zaległości podatkowych organ podatkowy nie może ustalić wysokości należnej opłaty prolongacyjnej. Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu celem wskazania terminu odroczenia zapłaty zaległości podatkowych. 1.5. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Odwołał się do treści art. 67a § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 67b § 1 O.p., jak też art. 107 ust. 1 TFUE i wskazał, że udzielenie ulgi byłoby pomocą publiczną w rozumieniu ww. przepisu TFUE. Spółka jest w dalszym ciągu profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego i gospodarczego. Wspomniana ulga jest ulgą udzielaną ze środków publicznych. Jej udzielenie stawiałoby Spółkę w korzystniejszej sytuacji w stosunku do innych przedsiębiorców, którzy mimo przejściowych zakłóceń w płynności finansowej terminowo regulują zobowiązania podatkowe. Przyniosłoby Spółce korzyści, gdyż łagodziłoby ciężary związane z wypełnianiem zobowiązań podatkowych. Mogłoby wywrzeć wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy, bowiem w sytuacji, gdy rynek jest otwarty i działają na nim podmioty prowadzące podobną działalność, przyznanie wsparcia dla jednego z podmiotu może potencjalnie zakłócić konkurencję na tym rynku i wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, co w konsekwencji uprzywilejowuje podatnika w stosunku do innych podmiotów gospodarczych i będzie miało wpływ na konkurencję. Jednocześnie podkreślono, że zasadniczym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, niezależnie od rodzaju ulgi w art. 67b § 1 O.p. jest fakt, że termin przesunięcia zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie może być uzależniony od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Nie można uzależnić zapłaty przedmiotowych zaległości od korzystnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed sądem administracyjnym w zakresie innych okresów rozliczeniowych. Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2017r., I SA/Wr 192/17 dotyczący okresów luty-kwiecień 2013r. pozostaje nadal wyrokiem nieprawomocnym. Dopiero po zapadnięciu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia, o ile będzie korzystne dla Spółki będzie możliwe dokonanie zaliczenia na poczet zaległości objętych przedmiotową decyzją. Uznano tym samym, że Spółka uzależniając spłatę przedmiotowych zaległości podatkowych od zdarzenia przyszłego i niepewnego, które może być rozstrzygnięte w znacznym okresie czasowym – nie wypełniła przesłanek umożliwiających udzielenie wnioskowanej ulgi w trybie przepisów O.p. Spółka nie wskazała w jaki sposób i z jakich środków nastąpi spłata jego zaległości podatkowych w późniejszym terminie, w sytuacji niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. W związku z powyższym odstąpiono od ustosunkowania się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w całości. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wskutek czego został naruszony: art. 107 ust. 1 TFUE w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. i art. 67b § 1 pkt 1 i 2 O.p. poprzez uznanie, że zawnioskowane przez Spółkę wsparcie polegające na odroczeniu terminu zapłaty przedmiotowych zaległości podatkowych skutkowałoby zakłóceniem konkurencji na rynku bądź wystąpienia groźby takiego zakłócenia, co miałoby wpływ na wymianę handlową miedzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej i byłoby udzielone na warunkach korzystniejszych niż warunki oferowane na rynku, a w konsekwencji poprzez uznanie, iż udzielone Spółce wsparcie stanowiłoby pomoc publiczną; art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 107 ust. 1 TFUE poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek braku obiektywnej i rzetelnej oceny stanu faktycznego sprawy, skutkującej zarazem brakiem wykazania istnienia przesłanek stanowiących, o tym, że ulga w zakresie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowych udzielona Spółce byłaby pomocą publiczną, a także poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w sytuacji braku rozstrzygnięcia istnienia przesłanek wynikających z art. 67a § 1 O.p., tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, zwłaszcza gdy stanowiło to również istotę sporu z organem podatkowym pierwszej instancji; art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p., w sytuacji gdy organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób jasny i precyzyjny, a zarazem zrozumiały dla Spółki przesłanek wydanego rozstrzygnięcia, w tym także przyczyn odmowy rozpatrzenia wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, a także złożonych wniosków dowodowych na etapie postępowania odwoławczego, co stanowi rażące naruszenie zasady przekonywania, bowiem Spółka nie jest przekonana co do słuszności i trafności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji; art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem: organ odwoławczy nie rozpatrzył powtórnie merytorycznie sprawy, ani nie przeprowadził jakiekolwiek postępowania dowodowego, a ograniczył się jedynie do powielenia w przeważającej części stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji zawartego w zaskarżonej decyzji, w tym także nie rozpatrzył wszystkich podnoszonych zarzutów odwołaniu, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; organ odwoławczy nie wykazał w oparciu o obiektywne okoliczności, jakoby wnioskowane przez Spółkę wsparcie stanowiło pomoc publiczną, a także nie rozstrzygnął ostatecznie czy spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p., tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, a także czy odroczenie zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej może bądź tez nie stanowić optymalizacji ściągania podatków w rozumieniu obwieszczenia Komisji Europejskiej o zastosowaniu zasad z zakresu pomocy państwa wobec środków dotyczących bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej (Dz. Urz. UE z dnia 10 grudnia 1998r. Nr C 384/3) mimo, iż ww. kwestie stanowiły również zasadniczy spór w sprawie; organ odwoławczy nie wezwał Spółki do doprecyzowania konkretnej daty, do której miałoby nastąpić odroczenie terminu zapłaty przedmiotowych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, co skutkowałoby możliwością wyliczenia wysokości opłaty prolongacyjnej do tego dnia, a co z kolei ma istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Mając na względzie powyższe wniesiono o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest bezzasadna. 3.2. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. 3.3. Stosownie do treści art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Zgodnie zaś z art. 57 § 1 O.p. w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę (art. 57 § 2 O.p.). Z kolei, zgodnie zaś z § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte na rachunkach (Dz. U. z 2005r., Nr 165, poz. 1373 ze zm.) opłata prolongacyjna jest naliczana w przypadku wydania decyzji o odroczeniu lub rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej - od dnia następującego po dniu, w którym złożono podanie w tej sprawie. Opłata prolongacyjna jest naliczana za okres do dnia upływu odroczonego terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej albo terminu zapłaty poszczególnych rat podatku lub zaległości podatkowej (§ 12 pkt 2 ww. rozporządzenia). Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 O.p. w razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę. 3.4. Jak z powyższego wynika, udzielenie ulgi przewidzianej w treści art. 67a § 1 pkt 2 O.p. w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę następuje jedynie na wniosek podatnika. Treść wniosku o odroczenie musi zawierać konkretne określenie terminu do jakiego takie odroczenie zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę następuje. Podatnik jest bowiem najbardziej zorientowany, jakie warunki celem zastosowania przedmiotowej ulgi podatkowej przez organ podatkowy, są możliwe przez niego do spełnienia. Warto jest podkreślić, że skoro istotą ww. decyzji jest wskazanie terminu do jakiego organ podatkowy odracza zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, to oznacza to, że za ściśle wskazany w decyzji czas, organ podatkowy nie będzie naliczał odsetek od zaległości i nie będzie jej egzekwował, jednakże w tym czasie pobiera on opłatę prolongacyjną. Należy podkreślić, że we wniosku o udzielenie ulgi podatkowej Skarżąca nie wskazała konkretnej daty do jakiej wnioskuje o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Organ podatkowy pierwszej instancji wezwał ją w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2017r. o wskazanie konkretnej daty. Skarżąca nie wskazała takiej konkretnej daty. Z pism procesowych z dnia [...] kwietnia 2017r. (wynika 2-4 miesiące) i z dnia [...] maja 2017r. (wskazywano termin 2-3 miesiące) wynika, że wskazywała na termin lipiec-sierpień 2017r. Natomiast w złożonym odwołaniu Skarżąca wyjaśniła, że nie wskazała żadnego terminu, po upływie, którego nastąpiłoby uregulowanie zobowiązań objętych wnioskiem, bowiem termin takiej spłaty uzależniała od momentu zakończenia postępowania sądowego w WSA we Wrocławiu /sprawa o sygn. akt I SA/Wr 636/17/ ok. sierpnia/września 2017r. Spłatę taką Skarżąca uzależniła od zastosowania się organu podatkowego pierwszej instancji do wyroku Sądu pierwszej instancji. Trudno jest tym samym uznać za zasadny stawiany w skardze zarzut braku wezwania przez organ odwoławczy Skarżącej do doprecyzowania konkretnej daty, do której miałoby nastąpić owo odroczenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę skoro w odwołaniu Skarżąca wyraziła pogląd w tym zakresie i w istocie jak słusznie wskazuje organ odwoławczy uzależniła datę odroczenia zapłaty od zdarzenia przyszłego i niepewnego czyli zakończenia postępowania sądowego przed Sądem pierwszej instancji w innej sprawie, które może być rozstrzygnięte w znacznym okresie czasowym oraz faktu zastosowania się do takiego wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Również w uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że nie była w stanie wskazać na moment złożonego wniosku takiej daty, przyznała też, że na etapie postępowania odwoławczego podała jedynie przybliżony moment, który w ocenie Sądu nie był wystarczający. Ponadto, jak słusznie zauważono, Skarżąca nie wskazała w jaki sposób i z jakich środków nastąpi spłata zaległości podatkowych w późniejszym terminie, w sytuacji niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Wprawdzie na obecnym etapie Sąd pierwszej instancji wydał w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 636/17 korzystny wyrok dla Skarżącej. Niemniej jednak wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i ma walor nieprawomocny. Tym samym organ podatkowy nie ma obowiązku uwzględnić wspomnianego wyroku póki sprawa nie zostanie prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd drugiej instancji. 3.5. Zdaniem Sądu powyższa przesłanka jest przesłanką kluczową dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Nie można uzależnić terminu odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Niewątpliwie nie spełniono przesłanki formalnej aby rozstrzygać w kwestii merytorycznej dotyczącej samej ulgi podatkowej. Racje ma tym samym Skarżąca, że doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. albowiem mylącym było rozstrzyganie przez organ odwoławczy kwestii kwalifikacji danej pomocy jako pomocy publicznej czy przez organ podatkowy pierwszej instancji dodatkowo przesłanek ważnego interesu podatnika czy ważnego interesu publicznego. Jednakże naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie prawa procesowego byłoby podstawą uchylenia przedmiotowych decyzji stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. Z przedstawionych powyżej powodów Sąd pierwszej instancji uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi za bezprzedmiotowe. 3.6. Mając na względzie przedstawione powyżej powody, skarga podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 ppsa.