I SA/Wr 119/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2009 r. we Wrocławiu na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze z dnia [...] P. M. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...], nr [...], uchylającej w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swoją złą sytuację finansową. Podał, że jest rozwiedziony. W chwili obecnej pobiera wynagrodzenie w kwocie 1300 zł, z czego uiszcza 700 zł alimentów na dwójkę dzieci. W odpowiedzi, z dnia [...], na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia do czasu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia jest bezzasadny, z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję. Postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego podlega umorzeniu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarga z dnia [...] dotyczy decyzji o charakterze kasacyjnym. Na wstępie należy podnieść, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć tylko takiego rozstrzygnięcia, które nadaje się do wykonania. Przez wykonanie należy w tym przypadku rozumieć spowodowanie lub sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub przymusowy, stanu w rzeczywistości społecznej, zgodnego z treścią wydanej decyzji. Przedmiotem wykonania jest zatem tylko takie zachowanie strony, które realizuje indywidualną i konkretną normę zawartą w sentencji decyzji. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że nie każda decyzja administracyjna będzie nadawać się do wykonania. Do tej kategorii aktów, zaliczyć należy przede wszystkim rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym organów administracji publicznej drugiej instancji. Akty te nie ustanawiają bowiem dla strony żadnych nowych obowiązków. Decyzja o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania jest wyrazem stwierdzenia na etapie postępowania odwoławczego takich uchybień organu pierwszej instancji, które nie podlegają konwalidacji (naprawie) w tym postępowaniu. W takim przypadku, wadliwa decyzja musi zostać usunięta z obrotu prawnego, z czym wiąże się konieczność rozpoznania przez organ pierwszej instancji całej sprawy na nowo. Usunięcie decyzji z obrotu oznacza także, że nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych. Tym samym odpadają, wynikające z niej, obowiązki nałożone na podatnika. Na marginesie należy jedynie wskazać, że wobec uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, brak jest także podstaw do przyjęcia, że skarżącemu grozi w chwili obecnej jakiekolwiek niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Dlatego w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.