I SA/Wr 1190/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w L. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji organu podatkowego I instancji i określenia za 2000 r. nie zaewidencjowanego przychodu oraz ustalenia ryczałtu. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w komparycji decyzję skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie decyzji spowodowałoby pozbawienie jej niezbędnych środków do życia ( w tym możliwości zakupu lekarstw i opieki medycznej ). Ponadto wyjaśniono, że jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, a jej jedynym dochodem jest emerytura w wysokości 945,11 zł miesięcznie i z tego ponosi stałe wydatki miesięczne na lekarstwa w kwocie 350 zł miesięcznie, 120 zł na koszty związane z mieszkaniem i około 60 zł miesięcznie koszty związane z usługami telekomunikacyjnym. Ponadto ponosi koszty związane z utrzymaniem samochodu w wysokości 240 zł miesięcznie. Nie posiada rachunku bankowego ani dewizowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach tego postępowania sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem ). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma charakter wyjątkowy, gdyż zasadą jest bowiem to, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w § 3 art. 61 p.p.s.a , nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 nie publ. ). W ocenie Sądu, okoliczności podniesione przez skarżącą w przedmiotowym wniosku jak również przedłożona przez nią dokumentacja wyczerpują przesłanki przewidziane w powołanym przepisie. Jakkolwiek świadczenie pieniężne jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, to rozważając skutki zapłaty tej należności należy mieć na uwadze także jego wysokość. Nie ulega wątpliwości, że egzekucja należności podatkowej w wysokości 5.620,00 zł – w obecnej sytuacji finansowej skarżącej – mogłaby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub nieodwracalne dla niej skutki. Z tych względów uznać należy, iż zaistniały przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, o czym orzeczono jak w sentencji.