I SA/Wr 1195/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2006 r. sprawy ze skargi B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 3449/03 ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Skarżący B. P. w dniu [...] złożył pismo, w którym wniósł "skargę o ponowne rozpoznanie sprawy" opisując nieprawidłowości, jakich jego zdaniem dopuściły się organy podatkowe przy wydawaniu decyzji. Na wezwanie Sądu skarżący pismem z dnia 27 lipca 2006 r. sprecyzował, że domaga się wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego m.in. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 3449/03 i wniosek ów uzasadnił poczuciem pokrzywdzenia przez Urząd Skarbowy oraz nie rozpoznaniem sprawy przez Sąd w toku poprzedniego postępowania bez jego winy, tj. z uwagi na fakt, iż opłata sądowa od skargi nie dotarła do Sądu na czas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi przepis art. 270 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zim.), zwanej dalej u.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wyłącznie przypadkach wymienionych w dziale VII tej ustawy. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący od prawomocnego orzeczenia, stanowiący wyjątek od zasady stabilności orzeczeń sądowych, może być oparta tylko na ściśle określonych ustawowych podstawach wznowienia. Ustawowe podstawy wznowienia zostały określone w przepisie art. 271-273 u.p.s.a. Podstawy te dzielą się na trzy grupy: przyczyny nieważności, przyczyna związana z wydaniem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz właściwe przyczyny restytucyjne. W myśl przepisu art. 271 u.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia oraz jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Stosownie do treści art. 272 § 1 u.p.s.a. można żądać wznowienia również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Z kolei jak stanowi przepis art. 273 § 1 u.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie przerobionym lub podrobionym albo na skazującym wyroku karnym, WSA/post. 1 2 Sygn. akt I SA/Wr 1195/06 następnie uchylonym, względnie orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2 tego artykułu) bądź też w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z treścią powołanego na wstępie przepisu art. 270 u.p.s.a. koresponduje przepis art. 280 § 1 u.p.s.a., w myśl którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca. Zatem pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania pod względem formalnym, mogące prowadzić do jej odrzucenia w razie stwierdzenia, że nie została ona oparta na ustawowych podstawach wznowienia. Istotne jest przy tym zarówno sformułowanie takiej podstawy w sposób odpowiadający ustawie, jak i zbadanie, czy twierdzenia skargi mogą stanowić rzeczywiście podstawę wznowienia postępowania określoną w ustawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie sformułował w skardze właściwej przyczyny wznowienia określonej w art. 271-273 u.p.s.a., ani też jego twierdzenia zawarte w skardze nie wskazują na istnienie takiej podstawy. Skarżący jako uzasadnienie skargi o wznowienie powołuje jedynie niezadowolenie z działań organów podatkowych oraz fakt nierozpoznania merytoryczne jego skargi w poprzednim postępowaniu sądowym. Zauważyć należy, że takie uzasadnienie skargi nie wskazuje w żaden sposób na istnienie którejkolwiek z opisanych podstaw wznowienia postępowania przed sądem. Z pewnością o istnieniu jednej z wymienionych podstaw ustawowych nie może świadczyć samo wyrażenie przez skarżącego niezadowolenia z działania organów podatkowych. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę fakt, iż postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 3449/03 zakończyło się wydaniem prawomocnego postanowienia z dnia 21 czerwca 2004 r. o odrzuceniu skargi ze względu na wniesienie przez skarżącego opłaty po terminie (skarga kasacyjna od tego postanowienia została prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 20 września 2004 r.). Powoływanie się w chwili obecnej przez skarżącego na nierozpoznanie skargi co do meritum bez jego winy również nie nawiązuje do żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, a należy je traktować raczej jako mające charakter niedopuszczalnej na obecnym etapie polemiki z WSA/post. 1 3 Sygn. akt I SA/Wr 1195/06 wydanym w sprawie I SA/Wr 3449/03 prawomocnym postanowieniem o odrzuceniu skargi. W tym stanie rzeczy należało uznać, że w omawianej sprawie brak jest wskazania w skardze ustawowej podstawy wznowienia. W związku z powyższym, w oparciu o treść art. 280 § 1 u.p.s.a., skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu. WSA/post. 1 4