I SA/Wr 1195/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 8 listopada 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z nieujawnionych źródeł przychodów za 2001 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 8 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1195/16. Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2016 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż skarżący wezwany do złożenia formularza wniosku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, uchybił temu terminowi. W sprzeciwie od ww. zarządzenia skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy i podniósł, że uchybienie terminowi było spowodowane wypadkiem losowym jakim było zgubienie wniosku, przy czym zaznaczył, że jest osobą schorowaną, nieaktywną fizycznie, mającą często incydentalne zaniki pamięci, które są następstwem udaru krwotocznego. Skarżący podkreślił, że uchybienie terminowi nie było aktem złej woli i niedbalstwa z jego strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W świetle art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 punkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Z kolei zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z regulacji zawartej w art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei w świetle art. 257 p.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na uwadze powyżej przytoczone przepisy stwierdzić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżącemu doręczono wezwanie do złożenia wniosku w prawidłowej formie wraz z drukiem formularza. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę zawierającą wezwanie do złożenia wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, doręczono skarżącemu w dniu 11 października 2016 r., a zatem termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem 18 października 2016 r. Tymczasem stosowny formularz wniosku skarżący przesłał do tut. Sądu już po terminie, tj. 21 października 2016 r. W konsekwencji uznać należało, że złożenie przez skarżącego formularza przedmiotowego wniosku po upływie wyznaczonego terminu o charakterze ustawowym, jest z mocy art. 85 p.p.s.a., czynnością bezskuteczną. Zasadnie zatem referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 oraz art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji