I SA/Wr 1196/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi I.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z nieujawnionych źródeł przychodów za 2003 r. oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ podatkowy), działając jako organ drugiej instancji, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą I.W. (dalej: skarżący/strona) wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] nr [...] ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r. w wysokości 5.775 zł Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 26 lutego 2016 r. skarżący, powołując się na stwierdzoną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. sygn. SK 18/09 niekonstytucyjność przepisu art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.), wniósł - na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) - o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją ustalającą skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym. Równocześnie wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 26 lutego 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosku o wznowienie. W ww. decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] organ podatkowy odmówił dokonania wznowienia stwierdzając, iż wniosek skarżącego został złożony z naruszeniem miesięcznego terminu liczonego od wejścia w życie wyroku TK. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją [...] organ podatkowy utrzymał swoje uprzednie rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisami jedną z formalnych i podstawowych przesłanek dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wydaną na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny, jest wniesienie żądania strony w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W przedmiotowej sprawie orzeczenie TK zapadło w 2013 r., natomiast wniosek o wznowienie postepowania strona złożyła w 2016 r., zatem niewątpliwie z uchybieniem przewidzianego w przepisach miesięcznego terminu. Organ podatkowy wyjaśnił także, że postanowieniem z [...] nr [...] utrzymano w mocy postanowienie z [...] nr [...] odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie. Okoliczności dotyczące oceny zasadności przywrócenia terminu, zostały rozpatrzone w postępowaniu zakończonym ww. postanowieniem z [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania dotyczących przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazując na zły stan zdrowia wywodził, iż organ powinien przywrócić mu termin do złożenia wniosku o wznowienie. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...] odmawiająca skarżącemu wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r. W niniejszej sprawie strona żądanie wznowienia postępowania oparła na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., wskazując, że decyzja ustalająca zobowiązanie została wydana w oparciu o przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. u.p.d.o.f., o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja ta została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Zgodnie natomiast z art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 następuje tylko na żądanie strony - wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji ma charakter nadzwyczajny. Złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postepowania obliguje jednak organ podatkowy w pierwszej kolejności do zbadania czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące możliwość rozpoznania tego szczególnego środka kontroli. W przypadku ich braku organ zobligowany jest na podstawie art. 243 § 3 O.p. do odmowy wznowienia postępowania. Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że żądanie wznowienia postępowania z przyczyny powołanych przez skarżącego, jest dopuszczalne jedynie w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 241 § 2 pkt 2 O.p.). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, na który powołał się skarżący, został opublikowany 27 sierpnia 2013 r. w Dzienniku Ustaw z 2013 r. pod poz. 985. Zatem miesięczny termin do złożenia w przedmiotowej sprawie wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 30 września 2013 r., w poniedziałek (art. 12 § 3 O.p.). Wobec powyższego, składając w 2016 r. do organu wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z 2010 r. (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia), strona uchybiła terminowi do jego złożenia określonemu w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jest terminem procesowym i jako taki podlega przywróceniu, stosownie do treści art. 162 § 1 O.p. Jednak organ postanowieniem z [...] nr [...] odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie. Sądowi z urzędu jest wiadome, że prawomocnym obecnie wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1187/16 oddalono skargę na to postanowienie. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością wznowienia postępowania z uwagi na wniesienie żądania o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. po upływie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W konsekwencji organ na podstawie art. 243 § 3 O.p. zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania podatkowego. Organ podatkowy nie naruszył więc ww. przepisów, odmawiając wznowienia postępowania. Sąd wskazuje, że podniesione w skardze okoliczności mające, zdaniem skarżącego, przemawiać za koniecznością przywrócenia mu terminu (niemożliwość złożenia wniosku o wznowienie w 2013 r. ze względu na problemy zdrowotne) mogły mieć znaczenie w sprawie I SA/Wr 1187/16, w której Sąd ocenił postanowienie organu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. W obecnie rozpatrywanej sprawie, kwestie zasadności odmowy przywrócenia terminu nie mogą być ponownie oceniane. Obecnie rozpoznawana sprawa dotyczy jedynie prawidłowości zastosowania przepisów, na podstawie których odmówiono skarżącemu wznowienia postępowania, a mianowicie art. 240 § 1 pkt 8 O.p., art. 241 § 2 pkt 2 O.p. i art. 243 § 3 O.p., a nie prawidłowości zastosowania przepisu dotyczącego przywrócenia terminu (art. 162 § 1 O.p.). Jak wyżej wskazano, prawidłowość odmowy przywrócenia terminu, została oceniona w odrębnej sprawie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę w całości oddalił.