I SA/Wr 1202/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na oznaczoną w komparycji decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W motywach tego żądania wskazał, że z uwagi na podniesione w skardze fakty decyzja nie istnieje w obrocie prawnym. Ponadto podkreślono, że skarżący prowadzi działalność w zakresie budownictwa, a sytuacja w tej branży z uwagi na kryzys finansowy nie jest dobra. Strona posiada niesprzedane lokale, co powoduje zamrożenie niemałych środków finansowych niezbędnych do prowadzenia dalszej działalności. Natomiast przymusowe wykonanie skarżonej decyzji dodatkowo obciąża stronę. W dalszej części wniosku wskazano na merytoryczne aspekty decyzji, które– w ocenie strony- w sposób istotny zaważyły na wysokości określonego zobowiązania. Stąd też wykonanie decyzji w takim kształcie powoduje ryzyko wyrządzenia stronie niepotrzebnej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl. ). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 niepubl.). Zatem jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, iż brak jest przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd . Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że strona nie wykazała w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków, w szczególności nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Nie stanowią takich przesłanek rozważania natury ogólnej dotyczące kryzysu finansowego w Europie mającego także wpływ na politykę kredytowania osób fizycznych w Polsce, jak również twierdzenia strony o zamrożeniu środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności. Także żądanie wstrzymania wynikające – w ocenie strony – z wad skarżonej decyzji, a więc przesłanek merytorycznych skargi, nie stanowi przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd o których mowa w powołanym przepisie. Na marginesie powyższych wywodów należy wskazać, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie zawsze związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji.