I SA/Wr 1202/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do budynków wielolokalowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżąca spółdzielnia wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez organ odwoławczy, a także przez Sąd. W treści skargi strona wskazała, że wykonanie decyzji organu odwoławczego grozi wyrządzeniem spółdzielni znacznej szkody, albowiem wbrew stanowisku organów obu instancji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z odrębnych lokali winny być deklarowane, a także zapłacone przez właścicieli tych lokali, a nie przez skarżącą. Postanowieniem z dnia [...] ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, że skarżąca spółdzielnia nie wykazała, w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Zaś żądanie strony o wstrzymanie wykonania aktu nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek strony Sąd nie dokonuje natomiast oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Okoliczność, że akt został podjęty niezgodnie z prawem, nie jest więc wystarczająca do wstrzymania wykonania tego aktu. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawniała – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.