I SA/Wr 1204/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2004 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W sprawie, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powołaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W., skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na zarzuty wobec zaskarżonej decyzji, wnioskodawca stwierdził, że jej wykonanie doprowadzi do likwidacji firmy wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana powołanym przepisem dotyczy tylko takich sytuacji, w których decyzja organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie tej decyzji może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 upsa ma charakter wyjątkowy – jako zasadę przyjmuje się bowiem to, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Oznacza to, że wnioskodawca winien wskazać na konkretne i zindywidualizowane okoliczności uzasadniające jego żądanie. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że w złożonym wniosku, skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Jednak, mając na uwadze obowiązek oceny wniosku na podstawie całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Takim materiałem jest treść dokumentacji załączonej przez wnioskodawcę do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z dokumentacji tej bowiem wynika, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawcy (zlikwidowana działalność gospodarcza, status osoby bezrobotnej, dotacje na mieszkanie, otrzymywanie zasiłku rodzinnego, brak dochodów z zabezpieczonego hipoteką przez organ podatkowy lokalu użytkowego) pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutki określone w art. 61 § 3 upsa, a wyegzekwowanie należnego zobowiązanie podatkowego doprowadziłoby do pogłębienia trudnej sytuacji wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym (żona i małoletnia córka). Trzeba też zauważyć, że odtworzenie składników majątkowych, naruszonych na skutek egzekucji należności podatkowej, w obecnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, byłoby połączone z koniecznością stosowania znacznego nakładu sił i środków. Dlatego też, w ocenie Sądu, zachodzi w rozpoznawanej sprawie konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta jednak w żaden sposób nie przesądza o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.