I SA/Wr 121/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: starszy specjalista - Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi: Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie: opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję w części określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2016 r. w kwocie 45,00 (słownie: czterdzieści pięć złotych 00/100) miesięcznie; II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Przedmiotem skargi Z. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego SKO) w J. z [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości w Ł. przy ul. K. [...] za okres od 1 lipca 2013 r. Z. K. (zwany dalej: Stroną, Skarżącym) jest współwłaścicielem w udziale ½ nieruchomości położonej w Ł. przy ul. K. [...]. Drugi ze współwłaścicieli (C. M.) nie zamieszkuje na nieruchomości. Z. K. – mimo wezwania organu z 15 maja 2018 r. – nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Chcąc ustalić powód nie złożenia deklaracji, pracownicy Gminy dokonali wizji lokalnej, w wyniku której uzyskali od Z. K. oświadczenie, że na nieruchomości zamieszkuje on z dwoma synami, z których jeden studiuje we W. oraz, że odpady od niego wywozi firma A, na co stosowne dokumenty zobowiązał się dostarczyć do Urzędu Gminy w terminie do 15 czerwca 2018 r. Mimo zapewnień, na powyższe okoliczności nie przedłożył żadnych dokumentów. Zawiadomieniem z 20 czerwca 2018 r. Wójt Gminy M. (dalej: organ I instancji) wszczął postępowanie, w którym ustalił, że przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, którą według ewidencji ludności i oświadczenia Strony zamieszkują trzy osoby (Strona wraz z dwoma synami). Po ustaleniu stanu faktycznego sprawy – Wójt Gminy M. - decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 21 §1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, dalej: OP), art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2a, art. 6h, art. 6o ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6q ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm., dalej: u.c.p.g., przy uwzględnieniu aktów prawa miejscowego (uchwał Rady Gminy M.) w zakresie gospodarowania odpadami – określił Z. K. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi przyjmując iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość oraz stawki opłaty od mieszkańca przyjętej w Uchwale Rady Gminy M. za zbieranie odpadów komunalnych "bez selekcji": za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2016 r. w kwocie 45 zł miesięcznie (3x 15 zł) oraz od 1 sierpnia 2016 r. w wysokości 54 zł miesięcznie (3x 18 zł). W odwołaniu od decyzji – Strona zakwestionowała metodę ustalonej opłaty zarzucając, że wszystkie Uchwały wymienione w decyzji określają stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności, natomiast w decyzji organ (pomijając treść Uchwał) ustalił kwotę miesięczną jako iloczyn ilości osób zamieszkujących i stawki za nieselektywne gromadzenie odpadów. Ponadto Strona zanegowała możliwość określenia opłaty za okres, który przeminął, odwołując się do zasady nie działania prawa wstecz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w J., po zapoznaniu Strony w trybie art. 200 OP ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym – decyzją z [...] grudnia 2018r. nr [...] (doręczoną Stronie w dniu 2 stycznia 2019 r. (potwierdzenie odbioru – załącznik do K-8 akt adm.) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przywołał treść i wyjaśnił sens przepisów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji. Wskazał, że Skarżący – będąc współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w ½ - nie złożył (mimo takiego obowiązku) deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłata została ustalona jako iloczyn ilości osób zamieszkujących na nieruchomości (3) i stawki za osobę gromadzącą odpady "bez selekcji". Nie jest przy tym sporne, że drugi współwłaściciel (C. M.) nie zamieszkuje w nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów odwołania - organ wyjaśnił, że art. 6 wo ustawy i utrzymaniu czystości i porządku w gminach (u.c.p.g.) pozwala na ustalenie opłaty za okres przed dniem wydania decyzji, zaś stawka opłaty za pojemnik dotyczy nieruchomości niezamieszkałych, nie zaś – jak w przedmiotowej sprawie – nieruchomości zamieszkałej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Skarżący zarzucił, że: decyzja narusza prawo obywatela do swobodnego wyboru usługodawcy; za usługę, firma specjalistyczna powinna wystawiać fakturę; przyjmowanie śmieci w firmach odbywa się na zasadzie ilości śmieci a nie ilości mieszkańców; pośrednictwo Gminy w rozliczeniu mieszkańców narusza prawo; że SKO nie wyjaśniło, czym różni się pojemnik na nieruchomości zamieszkałej od niezamieszkałej oraz za jaki okres przed wydaniem decyzji można ustalić opłatę. Odpowiadając na skargę – organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do stawianych zarzutów a jedynie stwierdził, że wszystkie argumenty i zarzuty strony zostały rozpoznane w zaskarżonej decyzji. Organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Zasadny okazał się zarzut przedawnienia zobowiązania w odniesieniu do tej części decyzji, która utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji określającą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2016 r. w kwocie 45,00 zł miesięcznie. Podkreślić należy, że jakkolwiek przedawnienie dotyczy tylko opłaty za miesiące 2013 r., to z uwagi na sposób sformułowania decyzji I instancji z podziałem na okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2016 r. oraz od 1 sierpnia 2016 r. – do bezterminowo, to konieczne było uchylenie decyzji II instancji w odniesieniu do tej części opłaty, która dotyczy całego okresu od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2016 r.. Wskazać przy tym należy, że jakkolwiek decyzja I instancji nie była wydana w warunkach przedawnienia (wydana i doręczona została w sierpniu 2018 r.), to decyzja organu II instancji – wydana [...] grudnia 2018 r. – doręczona została Skarżącemu dopiero 2 stycznia 2019 r. Ponieważ zgodnie z art. 212 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, to w chwili jej doręczenia (2 stycznia 2019 r., dowód: potwierdzenie odbioru K- 8 akt adm.) zobowiązanie w części dotyczącej opłaty za miesiące 2013 r. – było już przedawnione. Zgodnie z art. 6q ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1554, dalej: u.c.p.g.), w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: OP). Zgodnie zaś z art. 70 § 1 OP – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zatem w zakresie spornej opłaty, za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2013 r. decyzja (doręczona 2 stycznia 2019 r.) nie mogła już wywołać skutków prawnych wobec zobowiązanego. Okoliczność tę musiał uwzględnić Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, stąd wyeliminował z obrotu prawnego tylko część decyzji. W pozostałym zakresie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sporne zagadnienie – dotyczące zasadności określenia Skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wymaga rozważenia przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydania decyzji wymiarowej. Ocena prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń faktycznych i sposobu oceny zebranych dowodów, musi być poprzedzona przywołaniem przepisów ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1554, dalej: u.c.p.g.) oraz aktów prawa miejscowego, które mają w tej sprawie istotne znaczenie. W okresie objętym sądową kontrolą zmieniały się przepisy tej ustawy, jednak dla oceny praw i obowiązków Skarżącego, miarodajne są przepisy u.c.p.g według stanu na czerwiec 2013 r. oraz nowelizacja tej ustawy, dokonana ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz.87), która weszła w życie 1 lutego 2015 r. Podkreślenia wymaga, że niezależnie od zmian legislacyjnych, nie uległy zmianie podstawowe zasady odnoszące się do obowiązków gmin oraz treści praw i obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi. W świetle art. 3 ust. 2 u.c.p.g. obowiązkiem gmin jest m.in. utrzymanie czystości i porządku na swoim terenie. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g gminy obowiązane są do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których mieszkają mieszkańcy. Z kolei zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele/współwłaściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a zgodnie z art. 6i pkt 1 obowiązek ponoszenia ww. opłaty powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Stosownie zaś do art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Przy czym, w myśl art. 6o u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji - wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Stosowne do art. 6q u.c.p.g. - w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej (OP), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (...). Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.c.p.g rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi, o których mowa w ust. 1, a ust. 4 tego przepisu stanowi, że rada gminy określając stawki opłat, o których mowa w ust. 2, stosuje niższe stawki, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Zgodnie zaś z art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Poza powołanymi wyżej – powszechnie obowiązującymi przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zasady gospodarowania odpadami komunalnymi regulują przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie delegacji ustawowej. W tym zakresie, na podstawie art. 6j oraz 6k u.c.p.g. Rada Gminy M. – Uchwałą Nr XXXI/187/12 z 29 listopada 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty – dokonała wyboru metody i ustaliła opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dla nieruchomości zamieszkałych) stanowiącą iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość oraz stawki opłaty od mieszkańca, w przypadku zadeklarowania "selektywnej zbiórki" – 12 zł miesięcznie a w przypadku zbierania odpadów "bez selekcji" -15 zł miesięcznie. Z kolei uchwałą z 31 maja 2016 r. Nr XXII/158/16 Rada Gminy M. podwyższyła od 1 sierpnia 2016 r. stawkę za zbieranie odpadów "bez selekcji" na kwotę 18 zł miesięcznie od mieszkańca. W orzecznictwie sądów administracyjnych charakter opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oceniany jest, przede wszystkim w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. (K 17/12) wskazującym , że ta opłata jest daniną publiczną, nie mającą charakteru podatkowego, że jest to świadczenie pieniężne, przymusowe, bezzwrotne, jednostronne, publicznoprawne, a przy tym odpłatne i mające realizować różne cele wynikające z przepisów u.c.p.g. Oplata ma ona charakter lokalny, gdyż w całości stanowi dochód gminy i nakładana jest w celu zaspokajania potrzeb lokalnej społeczności. Charakter tej opłaty uzasadnia przyjęcie, że jest to danina, o jakiej traktuje art. 3 pkt 8 OP (np. wyrok WSA w Opolu z dnia 17 listopada 2017 r., I SA/Op 375/17; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, w ocenie Sądu – zgodzić się należy z poglądem prezentowanym w orzecznictwie, że na opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie składają się jedynie koszty odbierania, transportu, zbierania, wywozów odpadów, ale także koszty funkcjonowania całego systemu obejmujące dodatkowo koszty odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, koszty tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych i obsługi administracyjnej tego systemu (m.in. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., II FSK 958/16; wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2017 r., II SA/Lu 984/16). Podkreśla się , że pobieranie tej opłaty jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi na zatem charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów, skoro ustawodawca ustanowił w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady (wyrok WSA Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r., I SA/Kr 122/18; i powołane tam orzecznictwo). W tak obowiązującym stanie prawnym (szczegółowo przywołanym w wydanych decyzjach) - orzekały organy wydające kwestionowane przez Skarżącego decyzje. Z zestawienia przywołanych przepisów, a także z wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie K 17/12 wynika, że w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałej na właścicielu nieruchomości - w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. - ciąży ustawowy obowiązek złożenia deklaracji i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Obowiązek ten jest niezależny od okoliczności, które w ocenie podatnika, zwalniają go od tych obowiązków. W przypadku natomiast niewypełnienia przez właściciela nieruchomości tych obowiązków ustawowych, organ jednostki samorządu terytorialnego zobligowany jest do wszczęcia postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Warunkiem jednak dla określenia opłaty w wyniku wszczęcia postępowania jest poczynienie przez organ podatkowy niezbędnych ku temu ustaleń, czy dana nieruchomość jest faktycznie zamieszkiwania i od jakiego/w jakim okresie czasu. Ustalenie obu tych okoliczności pozwala bowiem na określenie należnej opłaty według metodologii jej ustalenia i stawki przyjętej w stosownej uchwale, od momentu powstania obowiązku jej uiszczania. Jak wynika z akt sprawy - Strona, mimo wezwania organu, nie złożyła deklaracji i nie wskazała sposobu zbierania odpadów. Uwzględniając zawarte w art. 6q u.c.p.g. – odesłanie, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, przy czym - uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (...). W myśl art. 21 § 3 OP, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji, wobec nie złożenia przez Skarżącego deklaracji i nie wskazania sposobu zbierania odpadów - organ podatkowy (Wójt Gminy) zasadnie wszczął postępowanie i po ustaleniu, na podstawie oświadczenia zobowiązanego z 7.06.2018 r. oraz danych z rejestru mieszkańców, że nieruchomość zamieszkują trzy osoby – określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stosując odpowiednio (do właściwego okresu) stawki wynikające z uchwały Rady Gminy M. – odpowiednio nr XXXI/187/12 z 29 listopada 2012 r. oraz nr XXII/158/16 z 31 maja 2016 r. Przy czym uchwały te, dla obu wymienionych stawek opłaty wskazywały metodę ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, jako iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość i stawki opłaty ustalonej w uchwale. Podkreślić przy tym należy, że jeżeli zobowiązany – jak w tym przypadku – nie złożył deklaracji, to organ zasadnie do określenia wysokości opłaty przyjął stawkę właściwą dla odpadów "bez selekcji". Sąd nie stwierdził aby w zakresie określenia podstaw i wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ naruszył obowiązujące przepisy. W ocenie Sądu – bezzasadny jest podniesiony w skardze zarzut - kwestionujący realizację wywozy śmieci przez Gminę, przy czym, pomimo twierdzenia, że odpady z jego posesji wywozi firma A – dowodu takiego nie przedłożył organowi do zakończenia postępowania. Nie wykazał również, że na nieruchomości tej nie zamieszkuje studiujący syn, który – jak wykazał organ – nadal zameldowany jest na nieruchomości na pobyt stały. Jako bezzasadne należy ocenić zarzuty skargi, że decyzja narusza prawa Skarżącego jako obywatela "do swobodnego wyboru usługodawcy". Bowiem jak wynika z przywołanych wyżej przepisów - w świetle art. 3 ust. 2 u.c.p.g. utrzymanie czystości i porządku na swoim terenie jest obowiązkiem gmin. Zgodnie zaś z art. 6c ust. 1 u.c.p.g gminy obowiązane są do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których mieszkają mieszkańcy. Z kolei zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele/współwłaściciele nieruchomości, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a zgodnie z art. 6i pkt 1 obowiązek ponoszenia ww. opłaty powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Wobec tak określonych ustawowo obowiązków Gminy w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi i ciążących w związku z tym na mieszkańcach obowiązkach do uiszczania stosownych opłat – nie ma podstaw do uznania za zasadne podnoszonych w skardze zarzutów o naruszeniu prawa. Reasumując – w ocenie Sądu - organ zasadnie i w prawidłowej wysokości określił Skarżącemu w zaskarżonej decyzji opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zaś jedynym powodem częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji było przedawnienie zobowiązania za miesiące 2013 r. z uwagi na doręczenie decyzji (2 stycznia 2019 r.), gdy zgodnie z art. 70 § 1 OP – zobowiązanie za 2013 r. było już przedawnione. Na marginesie wskazać też należy na omyłki jakie pojawiły się w decyzji organu II instancji, polegające na błędnie wskazanej nazwie organu I instancji (Wójt Gminy J. zamiast Wójt Gminy M. – s.1 decyzji-dwukrotnie) oraz w decyzji organu I instancji (s.2) Z. zamiast Z. Błędy te – jakkolwiek świadczą o niestaranności w sporządzeniu decyzji – to nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż Sąd uznał je za oczywiste omyłki pisarskie. Wobec powyższego – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w części (pkt I), zaś na podstawie art. 151 P.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalił. Z uwagi na zwolnienie Skarżącego od kosztów sądowych w całości, nie było podstaw do orzekania w tym zakresie.