I SA/Wr 1219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant Michał Melnyczenko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami. 1. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W-K z dnia [...] nr [...] (dalej jako: organ I instancji) określającą A (dalej jako: Spółka, Skarżąca, Strona), zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. w wysokości 77.784,00 zł. 2. W wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 02.04.2012 r. Spółka złożyła zerowe zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2011 r. W ocenie organu, zgromadzona oraz odtworzona dokumentacja księgowa i finansowa Spółki (przy braku dokumentacji źródłowej, która zaginęła) pozwoliła na określenie podstawy opodatkowania. Zatem pomimo braku ksiąg podatkowych za okres od 01.01.2011 r. do 31.12.2011 r. odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Ustalono również, że Spółka wystawiła kontrahentom faktury VAT za wykonane na ich rzecz usługi na łączną kwotę 643.739,07 zł. Wynagrodzenie za świadczone usługi Spółka otrzymywała na rachunek bankowy, dlatego kwota powyższa została uznana za przychód podatkowy Spółki. Odnośnie faktur zaliczkowych wystawionych na rzecz B, uznano za przychód należności wynikające z 2 faktur. Natomiast nie uznano za przychód zaliczki w kwocie 30.750 zł brutto otrzymanej od B, a określonej w porozumieniu z dnia 28.12.2011 r., zawartym pomiędzy Spółką, B i C. W odniesieniu do powyższej zaliczki, wypłaconej w dniu 29.12.2011 r. i przeznaczonej na wykonanie przez Spółkę na rzecz B kompletnych balustrad balkonowych w klatkach inwestycji o numerach D, E, F do dnia 14.01.2012 r., organ uznał, że skoro termin wykonania usługi przypadał na 2012 r., kwota wynikająca z faktury winna być zakwalifikowana jako przychód innego okresu rozliczeniowego, tj. roku 2012. W decyzji ustalono również, że Spółka w 2011 r. ponosiła koszty uzyskania przychodów wynikających z realizacji przez podwykonawcę C dostaw balustrad. Nie uznano przy tym za koszt uzyskania przychodu m.in. wydatku w kwocie 2.000 zł wynikającego z pokwitowania z dnia 14.06.2011 r. za dostawę słupków ogrodzeniowych [...] (14 szt.), które dostarczył D. Sz. Wskazano, że nie został wykazany związek tego wydatku z przychodem podatnika, ponieważ nie jest wiadome, na rzecz kogo to pokwitowanie zostało wystawione ani jaki był cel tego wydatku. Organ nie uznał również za koszt uzyskania przychodu zaliczki w kwocie 30.750 zł brutto określonej w powołanym już wyżej porozumieniu z dnia 28.12.2011 r., zawartym pomiędzy Spółką, B i C, która to zaliczka została przekazana na rzecz C jako podwykonawcy prac polegających na wykonaniu kompletnych balustrad balkonowych w klatkach inwestycji o numerach D, E, F. Stwierdzono, że skoro zaliczka wypłacona na rzecz podwykonawcy dotyczy prac, których termin wykonania przypadał na 2012 r., to ma ona związek z przychodem osiągniętym w roku 2012, a nie w badanym roku 2011. Wskazano również, że brak było możliwości rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu wynagrodzeń pracowniczych, ponieważ podatnik nie wskazał danych osobowych pracowników, nie przedłożył list płac za poszczególne miesiące 2011 r., umów o pracę, zlecenia czy o dzieło, potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń poszczególnym osobom ani jakichkolwiek innych dokumentów miarodajnych w tym zakresie. Ponadto organ odmówił uznania za koszt uzyskania przychodu pozostałych wydatków (koszty innych lat podatkowych, zakup paliwa do samochodu, opłaty za użyczenie samochodu). 3. Nie podzielając stanowiska organu I instancji, Strona wniosła odwołanie. Zdaniem Spółki organ I instancji niezasadnie stwierdził brak podstaw prawnych do uznania za koszt wydatku w kwocie 2.000 zł, wynikającego z dostarczonego pokwitowania z dnia 14.06.2011 r. za dostawę słupków ogrodzeniowych [...] (14 szt.), które dostarczył D.Sz. W tej kwestii Spółka podniosła, że organ w toku postępowania nie wzywał jej do przedłożenia odpowiednich dokumentów potwierdzających zobowiązanie i jego zrealizowanie, ani też nie informował o potrzebie takiego uzasadnienia. Ponadto Spółka wskazała, że organ I instancji stwierdził brak podstaw do zakwalifikowania kwoty określonej w porozumieniu z dnia 28.12.2011 r., zawartym pomiędzy Spółką, B i C do przychodu w 2011 r., bazując jedynie na informacjach uzyskanych od spółki B, z którą to Strona prowadzi spór sądowy. Podniesiono również, że organ nie zwrócił się do Strony o wyjaśnienie, kiedy zobowiązania wynikające z wyżej opisanego porozumienia zostały zrealizowane. Spółka zwróciła uwagę, że z informacji znajdujących się w aktach sądowych dotyczących powyższego sporu wynika, iż zobowiązania te zrealizowano w 2011 r. Spółka wniosła o dołączenie do materiału zeznań D.Sz. w charakterze świadka, złożonych w trakcie procesu sądowego wytoczonego przez Stronę firmie B wskazując, że zeznania te potwierdzają realizację postanowień z porozumienia z dnia 28.12.2011 r. jeszcze w 2011 r., co uzasadnia zakwalifikowanie zaliczki na poczet kosztów uzyskania przychodu w 2011 r. Domagała się przy tym, aby organ wystąpił do sądu prowadzącego wyżej wskazany proces o przesłanie treści powyższych zeznań świadka. Ponadto w ocenie Spółki organ błędnie określił koszt wynikający z faktury [...] wystawionej przez C, zawyżając podatek VAT. 4. Po rozpatrzeniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pomimo braku ksiąg podatkowych, materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania. Zaakcentowano, że podatnik był wielokrotnie wzywany do dostarczenia całości dokumentacji księgowo - rachunkowej. W ocenie DIAS, sporne pokwitowanie na kwotę 2.000 zł nie daje podstaw do zaliczenia tej kwoty w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Wskazano, że o ile w rzeczywistości podpisał się na nim D.Sz., to jednak z samej treści pokwitowania nie wynika, kto je wystawił ani na rzecz kogo zostało ono wystawione. Nie sposób również rozpoznać celu dostawy słupków ogrodzeniowych i związku wydatku na słupki z przychodem Strony. Zdaniem organu II instancji należało zatem uznać, że poniesienie tego wydatku nie zostało udokumentowane rzetelnym, kompletnym i wolnym od błędów dowodem księgowym. W zakresie odmowy uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty 30.750 zł (vide: porozumienie z dnia 28.12.2011r., zawarte pomiędzy Stroną, C i B), organ odwoławczy wskazał, że to podatnik winien w tym zakresie wykazać inicjatywę dowodową. W ocenie organu, Strona mogła przedłożyć odpisy zeznań złożonych w sprawie toczącej się przed sądem powszechnym, jeżeli w jej ocenie były istotne w postępowaniu podatkowym dla wykazania tezy, iż Spółka mogła obniżyć podstawę opodatkowania o sporny koszt. Dalej organ wywodził, że z informacji uzyskanych od firmy B wynikało, że usługa na poczet której wpłacono sporną zaliczkę nie została w 2011 r. w całości wykonana. Tym samym, w rozliczeniu za 2011 r. nie sposób było definitywnie uznać, że usługę wykonano lub nie. Podkreślono, że ostateczny termin jej realizacji przypadał – zgodnie z porozumieniem z dnia 28.12.2011 r. - na 2012 r. Zatem według oceny organu, sporna kwota zaliczki (faktura nr [...] z [...]), nie stanowi w 2011 r. kosztów uzyskania przychodu. DIAS nie uwzględnił także zarzutu odwołania, iż błędnie określono koszt wynikający z faktury VAT [...] wystawionej przez C zawyżając podatek. Ponadto organ ten uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji w zakresie przychodów osiągniętych przez Spółkę w roku 2011 i stanowisko dotyczące oceny pokwitowania podpisanego przez D.Sz. oraz odnoszące się do innych wydatków związanych z zakupem paliwa, opłatą za użytkowanie samochodu oraz kosztami innych lat podatkowych. 2. Postępowanie przed sądem I instancji. 1. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W, Spółka wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: 1) podtrzymanie błędnej podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ I instancji, 2) wydanie decyzji z naruszeniem art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 84 i art. 92 ust. 1, jak również art. 217 Konstytucji RP, 3) wydanie decyzji z naruszeniem art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej jako: "O.p.") przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę sprawy, 4) wydanie decyzji z naruszeniem art. 120, 121 i 122 O.p. ze względu na niezachowanie zasady prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji, 5) wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania. W uzasadnieniu skargi Strona ponownie przedstawiła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dotyczącą wadliwego jej zdaniem nie uznania za koszt wydatku w kwocie 2.000 zł wynikającego z opisanego wyżej pokwitowania oraz wydatku w zakresie zaliczki przekazanej na rzecz C w kwocie brutto 30.750 zł. Ponadto podniosła, że organy podatkowe niezasadnie odmówiły zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w 2011 r. wynagrodzeń na rzecz pracowników w kwocie 127.500 zł. Wskazała, że fakt poniesienia tychże kosztów został w sprawie wykazany, co w jej ocenie potwierdzają ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej. 2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 1. Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu. 2. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy. 3. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczył kwestii zasadności odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów badanego przez organ roku podatkowego określonych wydatków Spółki (tj. kwoty 2.000 zł wynikającej z pokwitowania podpisanego przez D.Sz., kwoty zaliczki przekazanej na rzecz podwykonawcy C w wysokości 30.750 zł brutto oraz wynagrodzeń pracowniczych). Wskazać przy tym trzeba, iż Strona nie kwestionowała odmowy uznania za koszt uzyskania przychodów pozostałych wydatków (tj. kwot uznanych za koszty innych lat podatkowych, kwot z tytułu zakupu paliwa do samochodu oraz opłat za użyczenie samochodu). 4. Dla rozstrzygnięcia kwestii, czy zasadne było stwierdzenie przez organy podatkowe, że sporne wydatki nie wchodzą w zakres kosztów uzyskania przychodu, niezbędne jest przywołanie treści przepisu art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 tj. ze zm.; dalej jako: u.p.d.o.p.). Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Z kolei w myśl przepisu art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p., koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c ustawy. Z treści powyższych przepisów, zwłaszcza zaś z brzmienia art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. wynika, że ogólną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest zasada potrącalności, której istotą jest ujęcie (potrącenie) w rachunku podatkowym kosztu bezpośrednio związanego z przychodem w roku jego związania z odpowiadającym mu przychodem, chyba że koszt bezpośredni został poniesiony po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po zakończonym roku podatkowym (nie późniejszym jednak niż termin określony do złożenia zeznania podatkowego). Wówczas jest on potrącalny w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczy. 5. Wedle przywołanych regulacji, podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów pod warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ponadto wydatek nie może być wymieniony w katalogu wydatków niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodu określonych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Co istotne, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione, a więc faktycznie wydatkowane, co powinno być udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości, to znaczy taki, który pozwoli na sprawdzenie rzetelności poniesionego wydatku, a więc zgodnie z rzeczywistością gospodarczą. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest zatem nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towarów i usług u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i usługi i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2821/13, 2 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3531/13, 12 lutego 2014 sygn. akt II FSK 1864/12, 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 462/11, 20 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 418/09 - wszystkie dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Wobec powyższego, obowiązek udokumentowania wydatku, odniesionego w koszt podatkowy spoczywa na podatniku, który winien tak udokumentować ten wydatek, aby nie było żadnych wątpliwości co do jego poniesienia. Podatnik winien również udowodnić związek danego wydatku z przychodem. Tym samym, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na podatniku. Należy bowiem pamiętać, że owe wydatki wpływają na wysokość podstawy opodatkowania. 6. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż sporne kwoty nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu Spółki w 2011 r. 7. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż bezzasadnym był zarzut Spółki, iż organy podatkowe nie zakwalifikowały do kosztów uzyskania przychodu kwoty 2.000 zł za dostawę 14 słupków ogrodzeniowych (vide: pokwitowanie z dnia 14.04.2011 r., t. IV, k. 1076 akt administracyjnych). W ocenie Skarżącej, jeżeli powyższe pokwitowanie było wadliwe, organ winien wezwać ją do przedłożenia odpowiednich dokumentów potwierdzających zobowiązanie i jego realizację. Odpowiadając na ów zarzut, wskazać trzeba, że organ podatkowy pierwszej instancji kilkukrotnie wzywał Spółkę do dostarczenia dokumentacji księgowo – rachunkowej (vide: wezwania do przedłożenia dokumentów t. III, k. 897-914 akt administracyjnych). W ocenie Sądu brak jest przy tym podstaw do wywodzenia obowiązku organu do wzywania podatnika o przedstawienie dokumentacji mającej potwierdzać zasadność uznania za koszt konkretnego wydatku. Mając na względzie to, że ciężar udowodnienia istnienia związku danego wydatku z przychodem spoczywa na podatniku, ogólne wezwanie organu w tym zakresie uznać należy za całkowicie wystarczające. Dalej Sąd stwierdza, że samo pokwitowanie z dnia 14.06.2011 r. na kwotę 2.000 zł, podpisane przez D.Sz. istotnie nie może stanowić dowodu, że Spółka mogła zakwalifikować powyższą kwotę do kosztów uzyskania przychodu. W toku postępowania Strona nie wyjaśniła podstawy dokonania powyższej zapłaty, celu dokonanego zakupu ani związku z jej przychodami. Zauważyć trzeba, że Spółka mogła to uczynić w każdym czasie w toku postępowania przed organami, również na etapie postępowania odwoławczego. Słusznie zatem organ wskazał, że powyższy wydatek nie został odpowiednio udokumentowany. Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego ale także odpowiednie udokumentowanie tego zdarzenia. Zaakcentowania również wymaga, że za dokument stwierdzający fakt poniesienia wydatku, który można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, uznaje się dokument wystawiony przez podmiot w niej określony w sposób wiarygodny, pozwalający na jego identyfikację. 8. Zdaniem Sądu nieusprawiedliwiony był również zarzut odnoszący się do odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w roku 2011 zaliczki dotyczącej prac budowlanych w zakresie wykonania kompletnych balustrad balkonowych (w wysokości 25.000 zł netto i 30.750 zł brutto) przekazanej firmie C na podstawie porozumienia między Skarżącą, B oraz C z dnia 28.12.2011 r.). Powyższe było związane z nieuznaniem za przychód w 2011 r. zaliczki otrzymanej z kolei przez Spółkę od spółki B (przy czym na mocy tego samego trójstronnego porozumienia, zaliczka należna Spółce została przekazana bezpośrednio na rzecz podwykonawcy tj. C). W tym miejscu wskazać trzeba, że w myśl dyspozycji art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Z powyższej regulacji wprost wynika, iż datą przychodu jest m.in. wykonanie usługi. Jak słusznie wskazał organ, z treści trójstronnego porozumienia z dnia 28.12.2011 r. wynika, iż termin wykonania powyższej usługi przypadał na 14.01.2012 r. (vide: tom I akt administracyjnych, k. 298). Dodatkowo zauważyć należy, że powyższą okoliczność potwierdziła spółka B, na rzecz której Skarżąca wykonywała prace (vide: korespondencja z B, tom I akt administracyjnych, k. 293-312). Mianowicie podmiot ten potwierdził, że podwykonawca Skarżącej - firma C wykonała powierzone prace terminowo jedynie w zakresie dostaw materiałów, nie zaś w zakresie wykonania balustrad, a zatem jedyne w części. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącą argumentacji, że organy podatkowe nie wzięły pod uwagę, iż strona pozostaje w sporze przed sądem powszechnym ze swoim kontrahentem – firmą B. w zakresie wykonania łączącej strony umowy, należy podnieść co następuje. Po pierwsze (co zostało słusznie zaakcentowane w postępowaniu podatkowym), to na stronie spoczywa ciężar wykazania okoliczności, iż w tej a nie innej dacie powstał przychód, jeżeli kwestionuje wyniki prowadzonego postępowania. Jeśli zatem w ocenie Skarżącej zeznania świadka D.Sz., złożone w toku procesu sądowego miały doniosłe znaczenie dla ustalenia okoliczności sprawy podatkowej, to Skarżąca będąca stroną tego procesu (powodem), z pewnością mogła uzyskać i przedłożyć organowi stosowną dokumentację w tym zakresie (jak np. odpisy protokołów zeznań). Domaganie się uzyskania owych dowodów przez organ podatkowy od sądu prowadzącego sprawę z powództwa Skarżącej, w ocenie Sądu stoi w sprzeczności z przedstawionym wyżej rozkładem ciężaru dowodu w przedmiotowej sprawie podatkowej. Po drugie, jak zasygnalizowano powyżej, ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji (m.in. korespondencji z firmą B oraz porozumienia pomiędzy Skarżącą, D.Sz i B z dnia 28.12.2011 r.) wynika niewątpliwie, iż termin wykonania robót budowlanych, tj. kompletnych balustrad balkonowych, przypadał na 2012 r. Skarżąca pomimo opisanych powyżej możliwości, okoliczności tej skutecznie nie zakwestionowała. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaistniały podstawy do uznania terminu 14.01.2012 r., jako terminu wykonania usługi. Zatem słusznie organy uznały, że w tej właśnie dacie powstał przychód. Powyższa okoliczność została w sposób wyczerpujący wyjaśniona zarówno w toku postępowania podatkowego (vide: postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W-K z dnia [...] nr [...]), jak i w treści zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji zaistniały podstawy prawne do odmowy uznania za koszt uzyskania przychodu zaliczki w tej samej kwocie przekazanej na rzecz podwykonawcy Skarżącej tj. firmy C, jako związanej z przychodem roku 2012. Trzeba też wskazać, że organ odwoławczy podkreślił, iż zaliczkę w kwocie 30.750 zł brutto, przeznaczoną na wykonanie balustrad balkonowych, poddano ocenie w innym postępowaniu tj. obejmującym rok 2012. 9. Sąd nie podzielił również argumentacji Spółki, odnoszącej się do niezaliczenia przez organy podatkowe do kosztów uzyskania przychodów w 2011 r. wydatków z tytułu wynagrodzeń pracowniczych. Zdaniem Spółki, jeżeli w trakcie czynności kontrolnych ustalono, że średnie zatrudnienie w 2011 r. kształtowało się na poziomie 6 osób, to suma wynagrodzeń, która winna być zaliczona po stronie kosztów winna wynosić 127.500 zł. Z powyższym stwierdzeniem nie sposób się zgodzić. Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które umożliwiłyby ustalenie ilości pracowników oraz wysokości ich płac, pomimo licznych wezwań organu podatkowego w tym zakresie (tj. do dostarczenia umów o pracę, list płac, kart wynagrodzeń pracowników, miesięcznych zestawień potrąceń i naliczeń, deklaracji ZUS). Strona udzieliła jedynie informacji, iż zatrudniała od 5 do 8 pracowników, natomiast wypłata wynagrodzeń przebiegała w formie gotówkowej, przy czym wynagrodzenia te wynosiły około 1.500 zł "na rękę" (vide: przesłuchanie w charakterze Strony R.S. z dnia 5 września 2016 r., tom I akt administracyjnych, s. 357). Jednocześnie organy – na podstawie informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustaliły, że w 2011 r. spółka (jako płatnik) zatrudniała na umowę o pracę od 5 do 8 osób (wskazując na ich liczbę w poszczególnych miesiącach) oraz że płatnik nie odprowadzał składek z tytułu zatrudnienia. Uwzględniając te informacje (tj. dane udostępnione przez ZUS oraz przesłuchanie R.S.) organ wyliczył sumy wynagrodzeń w poszczególnych miesiącach 2011 r., przyjmując liczbę pracowników wskazaną przez ZUS oraz podaną w przybliżeniu kwotę brutto wynagrodzenia 1.500 zł. Niemniej jednak, jak słusznie wskazały organy, wydatków z tytułu wynagrodzeń nie można było zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów, gdyż podatnik nie wykazał, czy wynagrodzenia faktycznie pracownikom wypłacono i w jakiej wysokości. Ustalenia poczynione w toku kontroli nie przekładają się przy tym na obowiązek uwzględnienia danej kwoty jako koszt uzyskania przychodu w postępowaniu podatkowym. Ponadto nie jest możliwe przyjęcie jako wiążącej kwoty wynagrodzenia podanej przez Spółkę, określonej przez nią wyłącznie w przybliżeniu ("około 1.500 zł"). Do kosztów uzyskania przychodu można zaliczyć tylko kwoty faktycznie poniesione i to w dokładnie określonej, nie budzącej wątpliwości wysokości. Nie jest również skuteczne wywodzenie faktu wypłaty wynagrodzeń tylko na podstawie zeznania Strony. Zatem słusznie organy podatkowe wskazały, że brak jest dowodów potwierdzających stanowisko Strony w tej kwestii. 10. W tym miejscu poczynić należy jeszcze jedną uwagę natury ogólnej, odnoszącą się do braku dokumentacji źródłowej po stronie Spółki. Spółka w toku postepowania powoływała się na jej zaginięcie. Dokumentacja ta została odtworzona, jak wskazał organ - w sposób wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia bez konieczności określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W ocenie Sądu, niezależnie już od przyczyn nieposiadania całości stosownej dokumentacji przez Spółkę, organ nie ma możliwości uznania danej kwoty za koszt uzyskania przychodu, opierając się zasadniczo na samych twierdzeniach Spółki. Nawet fakt zaginięcia dokumentacji nie może oznaczać, że podatnik zostaje zwolniony z obowiązku udowodnienia poniesienia danego wydatku i jego związku z przychodem, a tym samym tego, czy wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodu. 3.11. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania podatkowego, które zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy, z poszanowaniem zasad postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej, zasady budzenia zaufania do organów podatkowych i zasady szybkości postępowania. Nie stwierdził także Sąd by w sprawie miało dojść do naruszenia wskazanych przez Skarżącą w skardze norm konstytucyjnych. Istotą sprawy było kwestionowanie przez Stronę ustalenia kwoty kosztów uzyskania przychodów przez organy, przy czym - jak to wyżej wykazano - Strona pomimo spoczywającego na niej ciężaru dowodu nie udowodniła związku spornych wydatków z uzyskanym przychodem. Trudno zatem dopatrzeć się tu naruszenia wskazywanych przez Skarżącą przepisów Konstytucji RP, w tym określających zasadę demokratycznego państwa prawnego, ochrony prawa własności, nakładania danin publicznych wyłącznie ustawą, czy - tym bardziej - nakładających obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych ustawą. 3.12. W świetle powyższego, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.