I SA/Wr 122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w P. na czynność egzekucyjną Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. w przedmiocie dokonania zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 200 (słownie: dwieście ) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi. Zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2011 r. doręczonym zobowiązanemu w dniu 1 marca 2011r. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W dniu 15 marca 2011 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem D. Urzędu Skarbowego we W. skargę na ww. czynność egzekucyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skargę do WSA można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka ( art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć natomiast sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art.52 § 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w tej sprawie jest czynność egzekucyjna Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych. W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W świetle art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego postanowienie wydaje organ nadzoru. Natomiast na postanowienie organu nadzoru o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji (art. 23 § 1 u.p.e.a.). Przepis ten wprowadza ogólną zasadę sprawowania nadzoru nad egzekucją administracyjną przez organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Reguła ta odnosi się do organów egzekucyjnych w egzekucji świadczeń zarówno niepieniężnych, jak i pieniężnych. Ponadto ma ona zastosowanie także w odniesieniu do organów rekwizycyjnych. Ustalenie w niniejszej sprawie organu wyższego stopnia w stosunku do organu egzekucyjnego wiąże się z koniecznością zastosowania art. 17 k.p.a.. Na zastosowanie art. 17 k.p.a. zezwala art. 18 u.p.e.a., który stanowi o odpowiednim zastosowaniu przepisów k.p.a. jeśli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Nadzór nad egzekucją należności pieniężnych prowadzoną przez naczelników urzędów skarbowych sprawują stosownie do przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych ( tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1267 ze zm. ) dyrektorzy izb skarbowych. Oznacza to, że skargę na czynność egzekucyjną strona skarżąca winna wnieść do organu nadzoru tj. Dyrektora Izby Skarbowej- który działa w tym przypadku jako organ I instancji. Na postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej stronie przysługuje zażalenie do Ministra Finansów zgodnie z art. 23 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Reasumując, na czynność egzekucyjną, służy zobowiązanemu w świetle art. 54 § 1 u.p.e.a. skarga do organu nadzoru, którym zgodnie z art. 18 w zw. z art. 17 k.p.a. i w zw. z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych jest Dyrektor Izby Skarbowej, działający jako organ I instancji. Od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej służy stronie zażalenie do Ministra Finansów zgodnie z art. 54 § 5 u.p.e.a w zw. z art. 23 § 1 pkt u.p.e.a . Dopiero zatem rozpoznanie zażalenia przez Ministra Finansów powoduje wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., i daje możliwość skierowania skargi do sądu administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków odwoławczych co czyniło skargę niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I. sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt II sentencji.