I SA/Wr 122/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji dotyczącej podatku od środków transportowych za lata 2006-2009 oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]) o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie uchylenia decyzji określających podatek od środków transportowych za lata 2006 - 2009 z tytułu posiadania autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Z rozstrzygnięcia Kolegium wynika, że Prezydent Miasta W., działając jako organ egzekucyjny, dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę M. K., który w reakcji na tę czynność pismem z dnia 4 lipca 2017 r. złożył skargę zarzucając nieistnienie obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniósł o: uchylenie zaskarżonych czynności i umorzenie postępowania egzekucyjnego, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a także o uchylenie decyzji w przedmiocie naliczenia podatku od środków transportowych za lata 1995-2016 i stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji. W uzasadnieniu strona wskazała na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1268/16 uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającą decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2016 r. i umarzający postępowanie w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2016 r. Zdaniem Sądu brak przedmiotu opodatkowania (autobusu), który uległ spaleniu w 1995 r. wykluczał opodatkowanie podatkiem od środków transportowych. Prezydent Miasta W. pismem z dnia 14 lipca 2017 r. wezwał M. K. do sprecyzowania żądania, poprzez wskazanie, w stosunku do jakich decyzji wnosi o uruchomienie przez organ podatkowy trybów nadzwyczajnych uregulowanych w Ordynacji podatkowej poprzez podanie numeru i daty wydanej decyzji oraz określenie jej przedmiotu, a także wskazanie przesłanki do zastosowania trybów nadzwyczajnych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie M.K. w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, precyzując, że zakres zaskarżenia dotyczy podatku od środków transportowych wskazanych w zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia za pracę, w zakresie autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Strona wskazała także, że decyzje są oderwane od podstawy prawnej i wydane z naruszeniem prawa wobec nieistnienia obowiązku podatkowego z uwagi na brak przedmiotu opodatkowania. Prezydent Miasta W. powołanym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie uchylenia decyzji określających podatek od środków transportowych za lata 2006-2009 za autobus marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Organ wskazał, że nie było prowadzone postępowanie podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2006-2009, a tym samym nie zostały wydane decyzje określające zobowiązanie za wymienione okresy. Od powyższego postanowienia M. K. pismem z dnia 25 sierpnia 2017 r. wniósł zażalenie, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Wymienione postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w którym M. K. zarzucił naruszenie prawa i interesu prawnego, w szczególności art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia w postępowaniu podatkowym. Zdaniem skarżącego, "jeżeli w zawiadomieniu Prezydenta Miasta W. o zajęciu wynagrodzenia za pracę wskazano za podstawę należności z tytułu podatku od środków transportowych za wskazany okres, to wynika z tego, że taka decyzja funkcjonuje w obrocie". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Kontroli sądowej w rozpatrywanej sprawie poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podatku od środków transportowych za lata 2006-2009. Przede wszystkim należy zauważyć, że w sprawie niniejszej brak było jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać, że za powyższe okresy zostały wydane przez organ podatkowy w stosunku do skarżącego decyzje w przedmiocie określenia podatku od środków transportowych od przedmiotowego pojazdu. Organy podatkowe zaprzeczały jakoby w wymienionym zakresie wydane zostały decyzje podatkowe, zaś skarżący nie podał dat wydania i numerów takich decyzji, wskazując jedynie na zawiadomienie o zajęciu wierzytelności za pracę. Jednakże z treści znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia wynika, że dochodzone przez organ egzekucyjny należności dotyczą zobowiązań podatkowych w podatku od środków transportowych za lata 2011 r. i następne, a więc z pominięciem lat 2006-2009, do których nawiązywało zaskarżone postanowienie. W sumie więc nie było jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że za lata 2006-2009 prowadzone były odpowiednie postępowania podatkowe i że zakończone zostały stosownymi decyzjami, które obecnie można byłoby (potencjalnie) wzruszyć w jednym z nadzwyczajnych trybów. Według art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2017 r., poz. 201 ze zm., w skrócie "O.p."), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Skoro skarżący domagał się uchylenia decyzji, to niezależnie od przesłanek uruchomienia odpowiedniego trybu, koniecznym warunkiem działania w tym zakresie było istnienie decyzji, którą można by uchylić. W sytuacja braku decyzji, nie można podejmować działań w celu jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zasadnie przeto organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania, które - co należy tu zaakcentować - dotyczyło okresów lat 2006-2009 i nie odnosiło do innych lat, w tym tych, za które zobowiązanie w podatku od środków transportowych było przedmiotem egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił.