I SA/Wr 1225/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. wskutek skargi kasacyjnej strony skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 1225/09) oddalającego skargę postanawia odrzucić skargę kasacyjną. W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę "A" S.A. w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wyrok wraz z uzasadnieniem, jak również z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie zaskarżenia został doręczony stronie skarżącej w dniu 4 sierpnia 2010 r. Przesyłkę odebrał osobiście Prezes Zarządu skarżącej spółki – A. K. W dniu 23 sierpnia 2010 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) strona skarżąca wniosła sporządzoną osobiście przez Prezesa Zarządu – A. K. skargę kasacyjną od wskazanego wyroku. Jak wynika z akt sprawy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2010 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (przesyłka zawierająca odpis postanowienia została trybie tzw. fikcji doręczenia uznana za skutecznie doręczoną w dniu 30 sierpnia 2010 r.), którego Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła w osobie adw. P. Ch., o czym zawiadomiła wnioskodawcę oraz Sąd pismem z dnia 27 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba, że zgodnie z § 2 tego artykułu skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarga kasacyjna może być też sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej (§ 3). Stosownie zaś do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 wspomnianej ustawy jest brakiem nieusuwalnym, uzasadniającym jej odrzucenie. W niniejszej sprawie Sąd prawidłowo pouczył stronę skarżącą o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskiem zaś z dnia 23 lipca 2010 r. skarżąca wniosła o ustanowienie w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Mimo tego, nie czekając na wyznaczenie przez Okręgową Radę Adwokacką adwokata przyznanego postanowieniem referendarza sądowego, Prezes Zarządu skarżącej spółki – A. K. sam sporządził i wniósł do sądu administracyjnego skargę kasacyjną. Jednocześnie należy wskazać, iż autor skargi kasacyjnej nie należy do podmiotów wymienionych w treści art. 175 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 178 p.p.s.a. uznał skargę kasacyjną sporządzoną przez stronę skarżącą samodzielnie za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji postanowienia.