I SA/Wr 1231/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ireneusz Dukiel Sędziowie : Sędzia WSA – Katarzyna Radom Asesor WSA – Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant: Edyta Luniak Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi: B. S. przy udziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Zawiadomieniami z dnia [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności, będącego pracodawcą, o numerach [...],[...],[...],[...], Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. działający jako organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę B. S. w A Sp. z o.o. w P. na poczet odsetek za zwłokę w łącznej wysokości [...] od uiszczonych po terminie składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] o w/w numerach . Pismem z dnia [...] B. S. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując m. in. na: - wygaśnięcie obowiązku z powodu przedawnienia, brak wymagalności obowiązku z uwagi na nie wystawienie decyzji określającej wysokość zobowiązania, - wydanie tytułów wykonawczych bez wymaganej przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawy prawnej, - oparcie się na treści ustawy Ordynacja podatkowa, podczas gdy do zobowiązań powstałych w latach 1994 - 1995 mają zastosowanie przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych, - niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, - istnienie w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. umarzającego postępowanie egzekucyjne dotyczące tych samych należności m. in. z powodu nieistnienia obowiązku, - nieprawomocność wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia [...] skutkiem czego ma zastosowanie art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L., który postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego zarzutu, Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. uznał za bezzasadne złożone przez B. S. pismem z dnia [...] zarzuty na postępowanie egzekucyjne z wynagrodzenia za pracę należnego Jemu od A spółka z o.o. w P., prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o numerach od [...] do [...], a dotyczące odsetek za zwłokę od uiszczonych po terminie składek z tytułu ubezpieczenia społecznego za okres [...]-[...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż nie miały w przedmiotowej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącego - zastosowania przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych; wykazał brak konieczności wydawania decyzji określającej wysokość zobowiązań przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego; powołał, iż środek egzekucyjny został zastosowany dopiero po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego upomnieniem odebranym przez B. S. w dniu [...], wobec czego wszczęcie postępowania było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a podstawa prawna wskazana w pozycji 29 tytułów wykonawczych jest jak najbardziej prawidłowa. Za nieuzasadniony uznany został też podniesiony przez Pana B. S. zarzut niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego z wynagrodzenia za pracę z uwagi na fakt, iż wynagrodzenie stanowi majątek wspólny, a osobą odpowiedzialną za zobowiązania wobec ZUS jest jedynie dłużnik, a nie jego małżonka. Pismem z dnia [...] B. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o wydanie postanowienia orzekającego co do istoty sprawy, tj. dotyczącego zgłoszonych zarzutów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie zasad ogólnych wymienionych w art. 6 do art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnosząc, iż nie zawiera ono uzasadnienia prawnego, a przytoczone w nim fakty są albo nieprawdziwe albo są półprawdami, które w sposób zasadniczy wypaczają stan faktyczny. Wskazał przy tym na rażące uchybienie terminowi (zawitemu) wymienionemu w przepisach prawa, a dotyczącego załatwienia sprawy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący zakwestionował prawidłowość stanowiska wierzyciela i organu egzekucyjnego o istnieniu i wymagalności dochodzonych w drodze postępowania egzekucyjnego należności, stwierdzając ponadto, iż Jego obowiązek z tytułu jakichkolwiek należności składkowych przestał istnieć z chwilą wydania w dniu [...] roku decyzji o odpowiedzialności osób trzecich. Powołał również fakt dwukrotnego umorzenia postępowań egzekucyjnych - w roku 1994 i 1996 - prowadzonych przez Urząd Skarbowy w Z. i ZUS O/L. Inspektorat w Z., wobec czego ponowne wszczęcie po raz trzeci postępowania egzekucyjnego narusza instytucję umorzenia postępowania, która przewiduje tylko jeden wyjątek określony w art. 61 ustawy egzekucyjnej, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził brak istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał na fakt związania stanowiskiem wierzyciela, który uznał zarzuty B. S. za pozbawione zasadności, wskazał na bezzasadność zarzutu skarżącego podnoszącego, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione bez podstawy prawnej, jak również zarzutu niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego. Zarzut wielokrotnego wszczynania postępowania egzekucyjnego, po uprzednim jego umorzeniu, uznany został przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. za odnoszący się do innego postępowania, natomiast zarzut uchybienia przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. procedurze postępowania administracyjnego określonego w art. 6-11 Kodeksu postępowania administracyjnego został uznany w części dotyczącej uchybienia terminowi załatwienia sprawy. Organ nadzoru wskazał jednak, iż fakt ten stanowił podstawę wniesienia przez B. S. odrębnego, rozpoznanego w innym postępowaniu środka zaskarżenia. Zaskarżając postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w piśmie z dnia [...] B. S.: - wskazuje, iż zaskarżone postanowienie utrzymuje w mocy postanowienie organu egzekucyjnego wydane z naruszeniem przepisów prawa, a tym samym również narusza prawo, - zarzuca nieobiektywność zaskarżonego postanowienia, które nie zawiera – Jego zdaniem - wskazania przepisów prawa, na podstawie których nie zostały uwzględnione Jego zarzuty i argumentacja zgłoszona w pismach z dnia [...] oraz [...] i uzupełnieniu tego pisma z dnia [...], - podnosi zarzut braku uzasadnienia prawnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jak i postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...], - wskazuje na nie dopełnienie przez organ egzekucyjny obowiązku wynikającego z treści art. 27 § l pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, argumentowane brakiem w obiegu prawnym decyzji określającej wysokość dochodzonych w drodze egzekucji odsetek za zwłokę, kwestionując następnie istnienie tegoż obowiązku, - kwestionuje dopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, po uprzednim umarzaniu postępowań dotyczących tych samych zobowiązań. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia w całości, a ponadto o umorzenie postępowania egzekucyjnego poprzez zastosowanie instytucji reformacji. Wypowiadając się w kwestii zarzutów zawartych w przedmiotowej skardze Dyrektor Izby Skarbowej we W. wyjaśnił, że rozstrzygnięcie wydane zostało po wymaganym przepisami prawa uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu z dnia [...] nr [...], którego organ egzekucyjny nie ma podstaw, a przede wszystkim prawnej legitymacji zakwestionowania i weryfikacji, wskazuje na istnienie i wymagalność egzekwowanego obowiązku. Wynika to przede wszystkim z faktu związania organów egzekucyjnych stanowiskiem wierzyciela w przedmiocie zarzutów określonych w art. 33 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na wierzycielu spoczywa prawna odpowiedzialność za rzetelność wszelkich danych zamieszczonych w wystawionym przez niego tytule wykonawczym, w tym dotyczących m.in. wymagalności i wysokości egzekwowanych należności. W istniejącym stanie faktycznym i prawnym organ nadzoru stwierdził, iż nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w treści art. 33 pkt 1-10 w/w ustawy, stanowiących podstawę uwzględnienia zarzutu skarżącego. Tytuły wykonawcze Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] spełniają wymogi, o których mowa w treści art. 27 § l pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rubrykach 29 - 33 tytułów wierzyciel wskazał, iż dochodzone są odsetki powstałe z mocy prawa, za konkretne okresy, w określonej w tych tytułach wysokości. Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał stanowisko, iż zarzut wszczęcia postępowania egzekucyjnego w warunkach uprzedniego jego umorzenia nie stanowi przesłanki do wniesienia zarzutu, a zatem i przedmiotu rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Zaznaczył również organ odwoławczy, iż organy egzekucyjne dwukrotnie umarzały postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego z przyczyn o charakterze ekonomicznym, (art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W myśl treści przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art.145 § 1 pkt.1 lit.a - c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zatem skarga jest bezzasadna. Zgodnie z przepisem art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz.968 ze zm.), zwanej dalej ustawą egzekucyjną, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów dotyczących m.in. przedawnienia, wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (art.34§1 ustawy egzekucyjnej) – przepis dodany przez art.1 ustawy z dnia 30.11.2001 r., (Dz.U. Nr 125, poz.1368). Jeżeli zarzut zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art.34 §1a ustawy egzekucyjnej). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie – art.34§4 ustawy egzekucyjnej. Stosownie do regulacji art.29 §1 ustawy egzekucyjnej organ badając dopuszczalność egzekucji nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem. Powołane powyżej regulacje ustawowe w sposób jednoznaczny wskazują, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela a wniosek o wszczęcie egzekucji bada tylko pod względem formalnym (por. wyroki NSA : z dnia 9.06.2005 r., sygn. akt FSK 2014/2004, niepublikowany; z dnia 24.05.2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; z dnia 17.02.1999 r. sygn. akt III SA 5113/98, LEX nr 37203). Odmienne wyroki sądów administracyjnych dotyczyły stanu prawnego przed powołaną powyżej nowelizacją ustawy egzekucyjnej z 2001r. Odnosząc w/w przepisy prawne do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w odpowiedzi ma zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia zobowiązań wierzyciel postanowieniem z dnia [...] Nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniesionego zarzutu. W uzasadnieniu podkreślił, iż zagadnienie przedawnienia zobowiązania z tytułu odsetek od zapłaconych po terminie składek na ubezpieczenie społeczne za okres wrzesień 1994-sierpień 1995 r. było rozpoznawane przez Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L., który wyrokiem z dnia [...] oddalił odwołanie B. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia [...] Nr [...] uznającą, że odsetki z tytułu niezapłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne za okres luty 1993-wrzesień 1995 r. nie uległy przedawnieniu. Apelacja od w/w wyroku Sądu Okręgowego została oddalona przez Sąd Apelacyjny we W. w dniu [...] (sygn. akt [...]). Ponieważ zarówno decyzja jak i wyrok obejmowały również sporny w przedmiotowej sprawie okres wbrew twierdzeniom skarżącego zagadnienie nieprzedawnienia odsetek zostało prawomocnie potwierdzone przez sąd. Wobec powyższego wierzyciel był uprawniony w świetle cyt. art.34§1a ustawy egzekucyjnej do wydania postanowienia o niedopuszczalności sformułowanego przez B. S. zarzutu przedawnienia odsetek. Zgodnie z art.83c ust.2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 1998 r., Nr 137, po.887 ze zm.) postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie stanowiska wierzyciela są ostateczne bowiem nie przysługuje na nie zażalenie. Wobec powyższych ustaleń nie mógł być uwzględniony przez organ egzekucyjny zarzut skarżącego formułowany na etapie posterowania administracyjnego dotyczący przedawnienia odsetek od niezapłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne. Nie zasługuje mając na uwadze powyższe również sformułowany w skardze zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego "na podstawie dokumentów potwierdzających nieprawdę". Skarżący nie precyzuje bowiem jakie dokumenty i w jakim zakresie, jego zdaniem potwierdzają nieprawdę. Należy w tym miejscu podkreślić, iż bez wpływu na ocenę stanowiska organu egzekucyjnego pozostają wywody skarżącego dotyczące stosowania w zakresie przedawnienia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. z 1993 r., Nr 108, poz.486 ze zm.) a nie Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz.926 ze zm.). Sąd nie podziela ponadto zarzutu skarżącego, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest "nieobiektywne" bowiem znajduje ono oparcie w obowiązujących przepisach prawa i wbrew twierdzeniom strony zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Kolejny zarzut skarżącego dotyczy naruszenia art.27 §1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej bowiem wierzyciel wbrew ustawie o zobowiązaniach nie wydał decyzji określającej wysokość odsetek a wobec powyższego tytuły egzekucyjne będące podstawą egzekucji są wadliwe. Aby zbadać zasadność zarzutu należy przeanalizować przepisy prawne w tej materii. Zgodnie z art.27 §1 pkt3 ustawy egzekucyjnej tytuł egzekucyjny powinien zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku oraz podstawę prawną tego obowiązku. W tytułach wykonawczych nr [...] do [...] wierzyciel w poz.29 jako podstawę podał art.23 cyt. już ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przepis ten stanowi, iż od nie opłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne należne są od płatnika odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości określonej w Ordynacji podatkowej. W świetle art.53§3 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę nalicza sam podatnik, płatnik oraz inne osoby wymienione w tym przepisie. Art.55§1 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania. Z powyższego wynika, że organy nie są obowiązane do wydawania decyzji określających wysokość odsetek za zwłokę bowiem są one płatne w trybie samoobliczania. Jak w skazano powyżej tytuł wykonawczy powinien zawierać między innymi wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Przez wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy zaś rozumieć, iż chodzi tu o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki lub w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji. Wskazanie podstawy prawnej obowiązku można pojmować w ten sposób, że chodzi tu o podanie aktu prawnego (prawa materialnego), na podstawie którego wydano decyzję administracyjną lub też o samą decyzję (postanowienie, orzeczenie, ugodę itd.), wydaną na podstawie tych aktów. Pełną realizacją tego przepisu byłoby podanie obu tych elementów. Nie dotyczy to sytuacji, gdy podstawą egzekucji jest przepis prawa (bez potrzeby wydawania decyzji), z którego wprost wynikają obowiązki. Wówczas tylko ten akt będzie stanowił podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 7.11.2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1187/99, LEX nr 45538). Wierzyciel w tytułach wykonawczych wskazał przepis prawa będący podstawą prawną egzekwowanego obowiązku a organ egzekucyjny nie jest w świetle art.29§1 ustawy egzekucyjnej uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem. Organ egzekucyjny nie może zatem rościć sobie uprawnień nadzorczych w stosunku do wierzyciela i samodzielnie oceniać, czy w przedmiotowej sprawie podstawą prawną obowiązku zapłaty odsetek jest samoistnie przepis art.23 ustawy o ubezpieczeniach społecznych, czy też może konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej a jeśli tak to oparciu o jakie przepisy prawa materialnego (ustawy o zobowiązaniach, Ordynacji podatkowej). Organ egzekucyjny zobowiązany jest jedynie do zbadania czy tytuł zawiera wszystkie enumeratywnie wymienione informacje wskazane w art.27§1 ustawy egzekucyjnej a tytuły wykonawcze w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom strony je zawierają. W świetle powyższego nie miał organ egzekucyjny podstaw do zwrócenie wierzycielowi tytułów wykonawczych jako naruszających art.27§1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. Skarżący zasadniczo formułuje zarzuty w stosunku do wierzyciela a nie organu egzekucyjnego, nie dostrzegając braku kompetencji tego ostatniego do merytorycznej oceny prawnych podstaw egzekwowanego obowiązku. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego naruszenia art.519§1 Kodeksu cywilnego. Wydanie w dniu [...] decyzji o odpowiedzialności małżonki skarżącego za zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wbrew twierdzeniom strony nie przeniosło całkowicie odpowiedzialności na małżonkę Jego samego zwalniając z długu. Zgodnie z art.31ustawy o ubezpieczeniach społecznych do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio szereg przepisów Ordynacji podatkowej w tym art.29 §1 i §2 na mocy którego w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność za zobowiązania ( w tym z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne) obejmuje majątek odrębny zobowiązanego oraz majątek wspólny zobowiązanego i jego małżonka (odpowiedzialność solidarna). Art.41 ustawy o zobowiązaniach stanowił natomiast, że małżonek zobowiązanego odpowiada solidarnie z nim za zaległości. Zatem obydwie w/w regulacje prawne przewidują solidarną odpowiedzialność małżonka ze zobowiązanym wyłączając zasady ogólne wynikające z Kodeksu cywilnego. Nie może być podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, wbrew twierdzeniom strony również okoliczność, że postępowanie egzekucyjne było już wcześniej umorzone bowiem ta okoliczność nie została wymieniona w art.33 ustawy egzekucyjnej. Na rozprawie strona sformułowała ponadto zarzut naruszenia przez organy egzekucyjne art.10 Kpa (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 30 poz.168 ze zm.). Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że z mocy art.18 ustawy egzekucyjnej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.10 Kpa organy administracji publicznej są obowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Co prawda zarówno organ I jak i II instancji nie wyznaczył terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie art.10§1 Kpa ale wobec nieprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego należy uznać, że nie jest to uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy a tylko takie daje podstawę sądowi do uchylenia zaskarżonego aktu (art.145§1 pkt 1 lit.c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).W Uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. FPS 6/04 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że niezastosowanie w danej sprawie przez organ odwoławczy trybu z art.200§1 Ordynacji podatkowej (odpowiednik art.10 Kpa) jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko wówczas, gdy wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący zaś nie wykazał aby w/w naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy mieć ponadto na względzie, że przepisy Kpa powinno się stosować przy uwzględnieniu specyfiki unormowań postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II FSK 642/05, niepublikowany) wolą ustawodawcy, wzorem Kpa, do ustawy egzekucyjnej wprowadzono odrębne od postępowania administracyjnego zasady ogólne. Skoro zatem do ustawy egzekucyjnej wprowadzono zasady ogólne to one powinny być stosowane w pierwszej kolejności w postępowaniu egzekucyjnym. Posiłkowe stosowanie, jak czytamy dalej w uzasadnieniu cyt. wyroku NSA, możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z ratio legis ustawy egzekucyjnej. Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi jako pozostające bez wpływu na wynik z sprawy. Wobec powyższego należało w oparciu o art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić jako nieuzasadniona.