I SA/Wr 1231/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej łącznej zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Skarżąca wniosła o "umorzenie wszelkich kosztów sądowych i obrony" wskazując, że ma 94 lata, nie potrafi poruszać się samodzielnie, uzyskuje emeryturę w kwocie 1.000 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że strona prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie i posiada kilkuarową nieruchomość, z której – jak wskazała – nie uzyskuje żadnego dochodu. Nie ma też oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Powyższe dane uzasadniają żądanie wniosku. Przy czym w pierwszej kolejności, ustalając zakres udzielenia prawa pomocy wskazany przez stronę, referendarz sądowy przyjął, że wniosek dotyczy zarówno zwolnienia od kosztów sądowych, jak i ustanowienia pełnomocnika z urzędu Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe zostało wykazane. Za uwzględnieniem żądania wniosku przemawia fakt, że strona będąc w podeszłym wieku, mieszka sama i uzyskuje niską emeryturę, która może jej zapewnić pokrycie tylko podstawowych potrzeb socjalnych. Nie dysponuje też majątkiem, z którego mogłaby pozyskać środki na pokrycie kosztów swego udziału w sprawie. W tym stanie rzeczy uznać należało, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.