I SA/Wr 1238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1105/12 postanawia: odrzucić skargę. S. P. wystąpił za skarżącego J. P. ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1105/12. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 września 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi przez: 1) wskazanie podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego, 2) złożenie pełnomocnictwa lub jego odpisu do działania w imieniu skarżącego - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to, doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 października 2016 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia, pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania sądowego uregulowana jest w przepisach art. 270 - art. 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przepisy te określają m.in. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania, określone w przepisach art. 271 - art. 273 p.p.s.a., dopuszczają możliwość zainicjowania postępowania w tym zakresie: 1) z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1 p.p.s.a.), bądź jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub zdolności procesowej albo nie była należycie reprezentowania lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.); 2) gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.); 3) gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 zd. 1 p.p.s.a.); 4) gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 5) gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); 6) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła korzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.); 7) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że wskazane wyżej przesłanki stanowią zamknięty katalog i tylko wystąpienie którejkolwiek z nich może stanowić uzasadnioną podstawę do skutecznego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Ponadto, w myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie zaś z art. 276 zd. pierwsze p.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. W konsekwencji tak uregulowanej instytucji wznowienia postępowania sądowego, skarga w tym przedmiocie winna czynić zadość również wymaganiom procesowym wymienionym w art. 279 p.p.s.a. i zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W świetle poczynionych wyżej uwag Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga nie zawierała wszystkich niezbędnych elementów, tj.: wskazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, stąd też koniecznym stało się wezwanie pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zauważyć przy tym należy, że pełnomocnik skarżącego został również wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do reprezentowania skarżącego. Zaznaczenia jednak wymaga, że w świetle art. 91 pkt 1) kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 40 p.p.s.a., pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając m.in. skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem. Jak potwierdza zawartość akt sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1105/12, Stanisław Pawelec został ustanowiony przez skarżącego jako jego pełnomocnik, a zatem pełnomocnik ten był uprawniony do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem w ww. sprawie. W konsekwencji, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego przez złożenie pełnomocnictwa, było zbędne. Powracając jednak do niewykonania przez pełnomocnika wezwania w niezbędnym dla przedmiotowej skargi zakresie, stwierdzić należy, że rzeczone wezwanie zostało doręczone temu pełnomocnikowi w trybie prawnej fikcji doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi niepodjętej przez skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 10 października 2016 r., drugie zaś - w dniu 18 października 2016 r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 24 października 2016 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania Sądu, który upłynął w dniu 31 października 2016 r. W zakreślonym terminie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało jednak przez pełnomocnika skarżącego wykonane. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 276 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.