I SA/Wr 1244/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Asesor WSA: Katarzyna Borońska Po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 21 stycznia 2008 r na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Spółki A we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 21 maja 2007r. Nr [---] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. na poczet zaległości w tym podatku za maj i czerwiec 2006 r. oraz odsetek za zwłokę postanawia sprostować z urzędu w wyroku Sądu z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1244/07, oczywistą omyłkę w oznaczeniu zaskarżonego aktu – w ten sposób, że zamiast "Nr [----]" wpisać: "[----]". Wyrokiem z dnia14 listopada 2007 r. tutejszy Sąd oddalił skargę Spółki A z/s we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia z dnia 21 maja 2007r. , Nr [---]. Jednocześnie w komparycji wyroku błędnie oznaczono sygnaturę postanowienia – poprzez pominięcie ostatniej części numeru postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej: p.s.a., Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Zgodnie z art. 166 p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zastosowanie znajduje zatem także powołany wyżej art. 156 § 1 p.s.a., dotyczący możliwości sprostowania wyroku. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki – a więc, gdy jest to np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska. W przedmiotowej sprawie oznaczenie strony skarżącej, sygnatura akt sądowych oraz data wydania i przedmiot zaskarżonego postanowienia pozwalają na jednoznaczne zidentyfikowanie zaskarżonego aktu. Tym samym należy uznać, że wskazany błąd w oznaczeniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. w wyroku Sądu miał charakter oczywistej omyłki, natychmiast poznawalnej. Uwzględniając powyższe na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.