I SA/Wr 1244/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. A Sp. z o.o. (dalej jako Strona skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż brak jest w rozpatrywanej sprawie przesłanek, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, a ustawa szczególna nie wyłącza możliwości wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Strony skarżącej za wnioskiem przemawiają okoliczności opisane w treści uzasadnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże regulacja art. 61 § 3 p.p.s.a. stwarza wyjątek od wskazanej w zadaniu poprzednim zasady przewidując - po przekazaniu sądowi skargi - możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zastosowanie owego wyjątku powinno wynikać ze szczególnych okoliczności, które wskazują na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazaną regulację, na wnioskującym spoczywa obowiązek dokładnego określenia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/05, LEX nr 1405505). Jeżeli strona nie przytoczy wystarczających okoliczności pozwalających na ocenę, czy wykonanie danego aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu, jako że w tym zakresie nie orzeka z urzędu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W rozpatrywanej sprawie Strona skarżąca nie podała żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarga zawiera jedynie sam wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, a jako jego uzasadnienie wskazano na argumentację mającą uzasadniać zarzuty skargi stawiane decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Podnieść należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu sąd nie bada zasadności samej skargi. Strona skarżąca tym samym nie wskazała (i nie wykazała), jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w Jej majątku w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem jedynie do Strony skarżącej domagającej się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że wykonanie kwestionowanej decyzji wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.