I SA/Wr 1247/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B.S. i R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 1 sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na oznaczoną w komparycji decyzję skarżący wnieśli o wstrzymanie jej wykonania. W motywach tego żądania wskazali, że z uzyskują dochody wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej. Ponoszą koszty związane z utrzymaniem domu, dzieci ( dwójka w wieku szkolnym) oraz spłata kredytu na dom. Natomiast przymusowe wykonanie zakwestionowanej decyzji może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci wypowiedzenia umowy kredytowej na dom, braku możliwości finansowania bieżącej działalności gospodarczej ( agencja bura podróży – B.S. , działalność handlowa- R.S.), a tym samym może doprowadzić do braku możliwości uzyskiwania w przyszłości środków niezbędnych do utrzymania rodziny. Wobec obiektywnego przekonania strony o wadliwości skarżonej decyzji wniesiono o przychylne rozpoznanie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270- dalej "p.p.s.a") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl. ). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 niepubl.). Zatem jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, iż brak jest przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że strona nie wykazała w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków, w szczególności nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Za spełnienie przesłanek nie mogą zostać uznane ogólne stwierdzenia dotyczące kosztów związanych z utrzymaniem domu, spłatą kredytu i finansowaniem działalności gospodarczej. Także żądanie wstrzymania wynikające – w ocenie strony – z wad skarżonej decyzji, a więc przesłanek merytorycznych skargi, nie stanowi przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd o których mowa w powołanym przepisie. Na marginesie powyższych wywodów należy wskazać, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie zawsze związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.