I SA/Wr 1252/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Anna Kruś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu - decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi J. S. (zwanego dalej: podatnikiem lub skarżącym) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (zwanym dalej: Kolegium) z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia – w trybie wznowienia postępowania - decyzji tego organu z dnia [...] nr [...], [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] nr [...] i okreslającą łączne zobowiązanie pieniężne za 2003 rok w kwocie [...]. W stanie faktycznym sprawy - decyzją z dnia [...] (nr [...]) Burmistrz Miasta i Gminy P. określił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na 2003 r. w kwocie [...], która na skutek wniesionego przez podatnika odwołania, decyzją z dnia [...] o nr [...] została przez Kolegium utrzymana w mocy. Decyzję tę podatnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W wyniku wniesionej skargi, Kolegium, decyzją z dnia [...] nr [...], [...], wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "uppsa", uchyliło w całości powołaną decyzję z dnia [...]. W ramach postępowania zainicjowanego skargą na decyzję z dnia [...], Sąd poddał kontroli również decyzję wydaną na podstawie art. 54 § 3 uppsa i wyrokiem z dnia 17.11.2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...] wydaną w trybie autokontroli. Po wydaniu decyzji w trybie autokontroli, Kolegium ponownie rozpatrzyło odwołanie podatnika od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] (nr [...]) i decyzją z dnia [...] o nr [...], [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i ustaliło łączne zobowiązanie pieniężne na 2003 r. w kwocie [...]. Jak wskazał organ odwoławczy, decyzja ta stała się ostateczna, bowiem podatnik nie wniósł od niej odwołania. Następnie pismami z dnia [...], [...] oraz [...], sprecyzowanymi pismem z dnia [...], podatnik wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy P. o wznowienie postępowania w sprawie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 rok. W pismach tych podatnik zakwestionował oznaczenie gruntów po podziale działki na podstawie decyzji z dnia [...] (Nr [...]) dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w obrębie wsi W. M., na mocy której zdaniem podatnika, bezpodstawnie (wbrew obowiązującym przepisom prawa) dokonano zmiany oznaczenia działek w ewidencji gruntów i budynków z rolnej na grunty zurbanizowane niezabudowane o symbolu Bp. Jako podstawę wznowienia postępowania podatnik wskazał przepis art. 145 § 1 i 2 kpa podnosząc, iż dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe. W wyniku wznowionego postanowieniem z dnia [...] postępowania podatkowego, Kolegium decyzją z dnia [...] o nr [...] odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. W uzasadnieniu decyzji, Kolegium wyjaśniło że odpowiednikiem powołanych przez podatnika przepisów art. 145 § 1 i 2 kpa, jest odnoszący się do wznowienia postępowania w sprawie podatkowej, przepis art. 240 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Określając istotę instytucji wznowienia postępowania podatkowego, wynikającą z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej Kolegium podało, że jako podstawę żądania podatnik wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i stwierdziło, że przesłanka fałszywości dowodów w sprawie nie zachodzi. Uzasadniając swoje stanowisko wskazało, że zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2006 r. Nr 121, poz. 844) – w skrócie: "upol" i ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969) – w skrócie: "upr", podstawowym kryterium rozstrzygającym o sposobie opodatkowania gruntów są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – w skrócie: "rozporządzenie". Zgodnie z rozporządzeniem dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji zarówno z urzędu, jak i na wniosek, a aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W ocenie Kolegium, organy podatkowe dokonując ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r., były więc związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, które wynikały z zawiadomień o zmianach w ewidencji budynków i gruntów dokonanych w 2003 r. Kolegium wskazało, że poszczególne użytki posiadane przez podatnika ulegały zmianie bądź co do ich powierzchni (zawiadomienie z dnia [....] oraz z dnia [...]), bądź co do sposobu ich oznaczenia w przedmiotowej ewidencji (zawiadomienie z dnia [...]). W ocenie Kolegium wszystkie zmiany w ewidencji gruntów i budynków zostały w prawidłowy sposób uwzględnione w decyzji z dnia [...]. Uwzględniono więc także zawiadomienie Starosty T. z dnia [...] (nr [...]) o zmianach w ewidencji gruntów i budynków dla obrębu W., zgodnie z którym grunty podatnika o powierzchni [...] ha, stanowiące działkę nr [...] oznaczoną jako grunty rolne VI, zostały podzielone na działki o nr [...] do [...], przy czym działki o nr od [...] do [...] oznaczono jako zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp). Kolegium stwierdziło zatem w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, grunty oznaczone symbolem Bp nie są użytkami rolnymi i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a skutki podatkowe zmiany oznaczenia gruntów nastąpiły od dnia [...]. Dalej Kolegium stwierdziło, że na sposób opodatkowania, wbrew twierdzeniu podatnika, nie miała wpływu decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] (nr [...]), bowiem decyzja ta rozstrzygała jedynie kwestię podziału działki nr [...] na działki o nr od [...] do [...]. Kolegium zauważyło, że w załączonym do decyzji projekcie podziału nieruchomości wskazano, iż po podziale, dotychczasowy rodzaj użytków RVI został zmieniony na Bp RVI, to jednak podstawą rozstrzygania o sposobie opodatkowania są zapisy w ewidencji gruntów i budynków, nie zaś wymieniona powyżej decyzja. W ocenie Kolegium podniesione przez podatnika zarzuty dotyczące wadliwości decyzji z dnia [...] (nr [...]) odnośnie zmian oznaczenia nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia w trybie wznowienia, decyzji w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. Zdaniem Kolegium decyzja Burmistrza z dnia [....] nie była dowodem, na podstawie którego ustalono dla sprawy istotne okoliczności faktyczne, a podatnik w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż decyzja ta dotknięta była wadą fałszywości. W odwołaniu od decyzji Kolegium z dnia [...] (nr [...]) podatnik powołał się na przepis art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz pismo z dnia [...], zarzucając zaskarżonej decyzji błędne oznaczenie gruntów jako Bp (wskazał na brak pozwolenia na budowę). Podniósł, że problem powstał w momencie dokonania podziału działki, zatwierdzonego przez Urząd Miasta i Gminy P. i przekazanego do rejestru gruntów. Na tej podstawie, zdaniem podatnika, naliczający podatek oparł się na przez siebie podanych poświadczeniach nieprawdy i naliczył podatek. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] będącym reakcją na zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, podatnik podniósł, że zobowiązanie podatkowe powstało w wyniku możliwości popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Podatnik wskazał na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] (Nr [...]) oraz z dnia [...] (Nr [...]) i podał, że przy podziale działek poświadczono nieprawdę poprzez wprowadzenie oznaczenia gruntów symbolem Bp, tj. zurbanizowane tereny niezabudowane. Decyzje były zdaniem podatnika niezgodne z powołanym wyżej rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Ponadto podniósł, że zmieniono po roku zapisy, na podstawie których żąda się zapłaty oraz, że nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 kpa). Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje i podzielił argumentację w niej zawartą. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Wobec tego organ podatkowy związany tymi danymi, nie miał podstaw do ich pominięcia w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził również, że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów, ani do odmiennego ich kwalifikowania dla potrzeb podatku (np. ze względu na sposób ich użytkowania czy zagospodarowania). W odniesieniu do podniesionej przez podatnika przesłanki wznowieniowej, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie takowa przesłanka nie zachodzi, bowiem w stosunku do decyzji ostatecznej nie zostało wydane orzeczenie o popełnieniu przestępstwa. Ustosunkowując się do zarzutu podatnika o nie zapewnieniu mu czynnego udziału w postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, zarówno w toku postępowania przed Burmistrzem Miasta i Gminy P. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r., jak i w toku wznowionego przez Kolegium postępowania w tej sprawie, podatnik miał zapewniony czynny udział. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...], skarżący J. S. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], w oparciu o wyrok z dnia 17.11.2006 r. sygn. akt SA/Wr 403/05. Jednak pismami z dnia [...] i [...], będącymi odpowiedzią na wezwanie Sądu, skarżący sprecyzował, iż skarga dotyczy decyzji z dnia [...] nr [...], wobec której podtrzymał zarzuty z podania o wznowienie postępowania z dnia [...] w sprawie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 rok (art. 145 § 1, 2 kpa). W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację. Dodatkowo stwierdziło, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17.11.2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie jest zasadna – wbrew jej zarzutom, nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie o jakim mowa w art. 145 § 1 uppsa. Badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro nie zaistniały ustawowe przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, to należało skargę oddalić. Na wstępie wskazać należy, iż wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może poddać kontroli legalności innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Przedmiotowa skarga została wniesiona na decyzję wydaną w wyniku wznowienia postępowania podatkowego. Zatem tylko to postępowanie organów podatkowych i wydane w jego wyniku rozstrzygnięcia, Sąd może uczynić przedmiotem rozpoznania. Z kolei brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu w pełnym zakresie, niezależnie od wskazanych przez stronę zarzutów, czy wniosków. Przedmiotem skargi jest powołana wyżej decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją w przedmiocie ustalenia skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 rok. Stosownie do art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – w skrócie: "Op" w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie w razie wystąpienia okoliczności wskazanych w tym przepisie. Podkreślić należy, że instytucja wznowienia postępowania podatkowego jest nadzwyczajnym trybem umożliwiającym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją, która została wydana z powodu wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania podatkowego następuje więc z powodu wystąpienia kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych w art. 240 § 1 Op. Instytucja ta stanowi odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 240 § 1 Op. Oznacza to, iż w postępowaniu o wznowienie postępowania organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym (art. 220 i następne Op). Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, dlatego też należy podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15.02.2007 r. sygn. akt II FSK 278/06, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe prowadzi do wniosku, że powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy w toku postępowania wznowieniowego w sposób oczywisty naruszałoby zasadę stałości decyzji. Wystąpienie zatem co najmniej jednej z podstaw wznowieniowych wymienionych w art. 240 § 1 Op i koniecznej przesłanki ostateczności decyzji, uzasadnia uruchomienie postępowania wznowieniowego, przy czym przystąpienie do merytorycznej weryfikacji podstaw wznowieniowych wymaga najpierw stwierdzenia i wydania rozstrzygnięcia co do dopuszczalności wznowienia postępowania. W myśl art. 243 § 1 i § 2 Op, stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Brzmienie tego przepisu wskazuje, iż dopiero w przypadku, gdy organ wyda postanowienie o wznowieniu postępowania, istnieje możliwość wszczęcia postępowania, w którym organ bada wystąpienie przesłanek wynikających z art. 240 § 1 Op. Postępowanie wszczęte na podstawie art. 243 § 2 Op kończy się decyzją w myśl art. 245 § 1 Op, w uzasadnieniu którego organ musi uzasadnić motywy swojego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe zostało wznowione postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...]. Przedmiotem ustaleń organu podatkowego w tym postępowaniu było stwierdzenie w stosunku do ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] (SKO [...]) w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. w kwocie [....], istnienia bądź nieistnienia przesłanek określonych w przepisie art. 240 § 1 pkt 1) i 2), mianowicie: 1) czy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 240 § 1 pkt 1 Op); 2) czy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 240 § 1 pkt 2 Op). W odniesieniu do ww. podstaw wznowienia postępowania wskazać należy, że wzruszenie ostatecznej decyzji w myśl art. 240 § 1 pkt 1 Op jest możliwe w razie spełnienia następujących warunków: dowód, który miał wpływ na wynik sprawy okazał się fałszywy i fałszywość ta została stwierdzona orzeczeniem sądu, natomiast w myśl art. 240 § 1 pkt 2 Op: musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, przestępstwo jest stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu oraz pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowy. Od tych warunków ustawodawca wprowadził dwa wyjątki określone w art. 240 § 2 i § 3 Op umożliwiające wznowienie postępowania bez orzeczenia sądowego wobec oczywistego sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa albo w sytuacji, gdy postępowanie przed sądem nie może zostać wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. Główną podstawą wznowieniową podniesioną przez skarżącego jest fałszywość dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. W ocenie skarżącego fałszywy dowód stanowi decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] nr [...] dotycząca zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w obrębie wsi W., którą to decyzją bezprawnie zakwalifikowano powstałe w wyniku tego podziału działki z rolnych na oznaczone symbolem Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Decyzja ta została wydana na wniosek skarżącego i była zgodna z jego żądaniem. Z decyzji wynika, iż działkę nr [...] podzielono na działki o nr od [...] do [...]. Działki o nr od [...] do [...] oznaczono symbolem Bp, natomiast działkę nr [...] symbolem Dr RVI. W oparciu o tę decyzję dokonano z urzędu wpisu do ewidencji gruntów. Z kolei dane zawarte w ewidencji mają, jak słusznie zauważyły organ podatkowy, walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Op. Przepis ten określa, że dokumenty urzędowe stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zawiadomienie Starosty T. z dnia [...] w odniesieniu do działek oznaczonych symbolem Bp potwierdza dane zawarte w projekcie podziału nieruchomości zatwierdzonego decyzją Burmistrza z dnia [...], bowiem w opisie użytków określono je jako "zurbanizowane tereny niezabudowane", natomiast w oznaczeniu użytkowania i konturu klasyfikacyjnego symbolem RVI, czyli Bp RVI. Stosownie zatem do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania skarżący w żaden sposób nie obalił prawdziwości tych danych. Stwierdzić zatem należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, do których organ podatkowy miał obowiązek się zastosować, były podstawą do opodatkowania zakwestionowanych przez skarżącego gruntów podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, grunty oznaczone symbolem Bp nie są zaliczane do użytków rolnych, lecz do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, tj. zurbanizowanych terenów niezabudowanych. Podkreślić należy, jak słusznie wskazał organ podatkowy, że w myśl § 44 rozporządzenia, starosta (prezydent miast na prawach powiatu) obowiązany jest do utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiału źródłowymi. Natomiast dane zawarte w ewidencji, zgodnie z § 46 rozporządzenia podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów lub jednostek władających gruntami. Z kolei stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia, zapisy w ewidencji dokonywane są na podstawie danych wynikających z ksiąg wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów sporządzanych w formie aktów notarialnych i umów dzierżawy czy też ostatecznych decyzji administracyjnych. W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka "fałszywości dowodów" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1) i § 2 i 3 Op, uzasadniająca wznowienie postępowania podatkowego. Sąd podziela również stanowisko organu podatkowego w zakresie nieistnienia podniesionej na etapie postępowania odwoławczego przesłanki, iż ostateczna decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Pojęcie przestępstwa użyte w art. 240 § 1 pkt 2) Op obejmuje przestępstwa, w wyniku których może zostać wydana decyzja. W szczególności będą nimi przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Organ podatkowy stwierdził, iż biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, brak jest podstaw do uznania podniesionej podstawy wznowienia za zasadną. W sprawie bowiem, nie zostały spełnione łącznie następujące przesłanki: fakt popełnienia przestępstwa, stwierdzenie tego faktu prawomocnym orzeczeniem sądu oraz istnienie pomiędzy przestępstwem a wydaniem decyzji związku przyczynowego. Analiza akt sprawy dokonana przez Sąd nie potwierdziła, by takie okoliczności wystąpiły. W odniesieniu do powołanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17.11.2006 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 403/05, którego przedmiotem była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wydana w stosunku do skarżącego w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. oraz wspomniana wyżej decyzja autokontrolna, Sąd stwierdza, iż orzeczenie to nie może zostać uznane za podstawę wznowieniową. Jest to bowiem rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję z powodu zastosowania przez organ podatkowy niewłaściwych stawek podatkowych oraz uchylające decyzję autokontrolną z uwagi na nie orzeczenie tą decyzją przez organ podatkowy co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stosownie do przepisu art. 151 uppsa skargę oddalił.