I SA/Wr 1262/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 marca 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi T. F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 25 maja 2016 r. T. F.( Wnioskodawczyni Strona) zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku podała, że Wnioskodawczyni otrzymała mieszkanie spółdzielcze lokatorskie w J. w 1976 r. W 2009 r. zostało ono przekształcone w odrębną własność. W 2012 r Wnioskodawczyni miała okazję nabyć lepsze mieszkanie przy ul. K[...], a jednocześnie znalazła kupca na dotychczasowe zbyt małe przy ul. M[...]. Ze względu na obciążenie lokalu przy ul. M[...] hipoteką zabezpieczającą kredyt bankowy na sprzedaż lokalu musiała uzyskać zgodę banku, który zobowiązywał do przedłożenia aktu notarialnego zakupu nieruchomości, na którą zostanie przeniesiona hipoteka. Wobec tego - dnia 9 listopada 2012 r. zawarła u notariusza umowę kupna mieszkania przy ul. K[...]. Kwotę 140 tys. zł wpłaciła na konto Zbywców M. R.- nabywczyni mieszkania przy ul. M[...], co zostało odnotowane w akcie notarialnym. W dniu 30 stycznia podpisała akt notarialny sprzedaży lokalu przy ul. M[...]. Brakującą kwotę 25 tys. zł nabywczyni również wpłaciła na konto sprzedawców mieszkania przy ul. K[...]. Zainteresowana wpłaciła na konto brakującą kwotę 8 tys. zł wynikającą z różnicy ceny mieszkań. Tak więc cała kwota uzyskana ze sprzedaży mieszkania przy ul. M[...] została przeznaczona na zakup większego przy ul. K[...]. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie Czy w sytuacji opisanej w stanie faktycznym Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego czy też może skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? W ocenie wnioskodawczyni będzie mogła ona skorzystać z ulgi gdyż przychód jaki uzyskała ze sprzedaży został w całości przeznaczony na nabycie mieszkania przy ul. K[...], w którym realizuje własne cele mieszkaniowe. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Przytaczając przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), wywodził, że w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy istotny jest zapis, z którego wynika, że zwolnienie może obejmować jedynie taki przychód z odpłatnego zbycia, który będzie wydatkowany na własne cele mieszkaniowe począwszy od dnia odpłatnego zbycia. Oznacza to, że dla obliczenia dochodu zwolnionego z opodatkowania uwzględnione mogą być jedynie wydatki poniesione najwcześniej w dniu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw. Zwrot "począwszy od" wyraża w swoim znaczeniu pierwszy moment od jakiego można dokonać określonych czynności lub podjąć określone działanie. W powyższym przepisie ograniczeniem nie jest zatem moment uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, ograniczeniem jest moment wydatkowania tego przychodu. Wnioskodawczym nie spełniła więc jednego w koniecznych warunków, aby środki ze sprzedaży mogły zostać zwolnione z opodatkowania, bowiem nabycie mieszkania przy ul. K[...] miało miejsce przed dniem uzyskania przychodu ze zbycia lokalu mieszkalnego przy ul. M[...], a omawianemu zwolnieniu mogą podlegać wyłącznie wydatki na nabycie poniesione począwszy od dnia odpłatnego zbycia nieruchomości. Oznacza to, że w sytuacji Wnioskodawczyni wydatkowanie przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nie może być uznane za wydatkowanie tego przychodu na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Albowiem aby dany wydatek mógł zostać zwolniony z podatku musi zostać poniesiony nie wcześniej niż od dnia odpłatnego zbycia i nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło owo zbycie, z czym w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia. Nie zgadzając się z otrzymaną interpretacją Strona wezwała Ministra Finansów- organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej- do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany udzielonej interpretacji W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 187 ust. 1 w z w. z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa przez pominięcie okoliczności, że skarżąca nie mogła skutecznie nabyć nieruchomości przy ul. K[...] w dacie zawarcia aktu notarialnego (9 listopada 2012 r.), bowiem zawarta przez nią umowa sprzedaży stanowiła w istocie umowę o świadczenie przez osobę trzecią (M. R.), która zobowiązała się do zapłaty w ratach kwoty 165.000 zł na rzecz H. S. i T. S. za zakupione przez skarżącą mieszkanie, a zatem definitywne nabycie przez skarżąca prawa własności do lokalu w niniejszej sprawie mogło nastąpić dopiero z data całkowitego wykonania przez M. R. przyrzeczonego świadczenia w postaci zapłaty za zakupione przez skarżącą mieszkanie przy ul. K[...], co nastąpiło po dacie zbycia przez skarżącą mieszkania przy ul. M[...] (tj. po 30 stycznia 2013 r.), co uzasadnia przekonanie, że skarżąca poniosła wydatki na jej cele mieszkaniowe po dacie zbycia przez nią nieruchomości. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko; Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (teksy jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W sprawach tych, stosownie do art. 57a p.p.s.a., sąd administracyjny związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sądu skarga nie jest zasadna. W skardze Skarżąca podniosła jedynie zarzut naruszenia prawa procesowego to jest art. 1 187 ust 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Wskazać w tym miejscu należy, że postępowanie o wydanie interpretacji jest postępowanie szczególnym, odrębnym od zwykłego postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i do przedstawienia własnego stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W przypadku gdy w ocenie organu wydającego interpretację opisany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie zawiera wszystkich elementów umożliwiających zajecie stanowisko w sprawie, organ ten w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wzywa podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej do uzupełnienia braków wniosku we wskazanym zakresie. Występując w niniejszej sprawie o uzupełnienia wniosku do strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej działał zatem zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowo też uwzględnił dane przedstawione przez stronę skarżącą na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej jako element zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zarówno opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) jak i sposób i zakres uzupełnienia tego wniosku, w związku z wezwanie organu wydającego interpretacje, zależy wyłącznie od wnioskodawcy. Należy podkreślić, że w postępowaniu w sprawie wydanie interpretacji indywidualnej organ wydający interpretacje dokonuje oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy wyłącznie na podstawie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji oraz uzupełnionego w związku z wezwaniem organu w trybie art. 169 § 1 O.p. Organ wydający interpretacje nie prowadzi postępowania wyjaśniającego ani żadnych ustaleń dotyczących opisanego stanu faktycznego wynika to z art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 i art. 14h O.p. Zgodnie z tymi przepisami to wnioskodawca zobowiązany jest przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3), wniosek w którym nie przedstawiono w sposób wyczerpujący stanu fatycznego lub zdarzenia przyszłego pozostawia się bez rozpoznania (art. 14g § 1) oraz w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego w szczególności działu 11. (Dowody) rozdziału IV (Postępowanie podatkowe) Ordynacji podatkowej (art. 14h). Wobec tego w skardze na wydaną interpelację nie można skutecznie podnosić zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, a do takich zarzutów sprowadza się skarga. Organ interpretacyjny odniósł się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Wnioskodawczyni jednoznacznie wskazała, w jakiej kolejności nastąpiła sprzedaż obydwóch lokali oraz w jaki sposób następowała zapłata. Wniosek nie zawiera natomiast żadnej informacji która wskazywała by, że którakolwiek z umów miała charakter warunkowy. Organ zaś – jak wyżej wskazano żadnych samodzielnych ustaleń w tym zakresie nie mógł w postępowaniu interpelacyjnym czynić. W szczególności nie gromadził w sprawie dowodów ani nie dokonywał ich oceny. Z tych względów zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione. Natomiast wobec wyżej wskazanego związania Sądu zarzutami skargi, wobec nie sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego, Sąd nie może dokonać oceny merytorycznej poprawności zaskarżonej interpretacji. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.