I SA/Wr 1263/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P.Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu 16 lipca 2009 r. doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej odpis postanowienia Sądu z dnia 22 czerwca 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, z uwagi na nieuiszczenie opłaty stałej przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 23 lipca 2009 r. pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do dokonania wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, wskazując w uzasadnieniu, że niedokonanie opłaty nie nastąpiło z przyczyn zawinionych przez pełnomocnika ani skarżącego. Jednocześnie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący uiścił należny wpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Zarówno w literaturze prawniczej jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej i że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się lekkiego choćby niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego nawet wysiłku i że nie można za winę poczytać niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jego zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970 r. str. 136). Akcentuje się też, iż przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (Kodeks postępowania cywilnego z Komentarzem, Warszawa 1989 r. t. I str. 274), a do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwiła wyręczenie się przez inną osobę, powódź, pożar. Przyjmuje się także, iż zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników), powodują, że nie można uznać braku jej winy w uchybieniu terminowi. Z powyższych wywodów wynika, że twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że niedokonanie opłaty nastąpiło z przyczyn niezawinionych nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminowi, są natomiast przejawem niestaranności pełnomocnika skarżącego, a więc nie mogą być podstawą do przywrócenia terminu. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odmowy przywrócenia terminu w myśl przepisu art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.