I SA/Wr 1265/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Marta Semiczek, sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. spółka z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25.10.2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oddala skargę w całości. Zaskarżanym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 sierpnia 2018 r. nr [...] , którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A. spółki z o.o. z siedzibą we W. z 14 maja 2018 r. (data wpłaty 28 maja 2018 r.) uzupełnionego pismem z 20 lipca 2018 r.(data wpływu 31 lipca 2018 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z akt sprawy wynika, że do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (uzupełniony pismem z dnia 20.07.02018 r.). Opisując we wniosku stan faktyczny A. spółka z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Wnioskodawca, Skarżąca) podała, że kupiła od B. spółki z o.o. S.K.A. materiały budowlane (blachy). Dokumentująca tę transakcję faktura (nr [...] z dnia 30.06.2015 r.) opiewała na kwotę 5.451,53 zł. Faktura została zapłacona, ale towaru nie odebrano. Do tej faktur została wydana faktura korygująca nr [...] z dnia 30.08.2017 r. opiewająca na kwotę: -5. 451,53 zł. W związku z tym Wnioskodawca zażądał zwrotu tej kwoty na podstawie art. 106j ustawy z 11 marca 2011 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 710 ze zm. – dalej: ustawa o VAT). Następnie zostały wystawione przez B. spółkę z o.o. S.K.A. faktury nr [...] oraz nr [...] z dnia 28.09.2017 r. na kwotę 4.447,89 zł mimo, że Wnioskodawca nie zamawiał towarów wymienionych w tych fakturach,. Wnioskodawca nie uiścił kwot wskazanych w fakturach ani też nie zgłosił się po odbiór towarów tam wskazanych, gdyż nie dokonał, żadnego zamówienia i niczego nie kupował. B. spółka z o.o. S.K.A. bezpodstawnie wystawiła zatem nowe faktury, wobec tego została zobowiązania do ich anulowania. Aby anulować fakturę muszą być spełnione łącznie następujące warunki: (1) nie doszło do faktycznego wykonania usługi czy dostawy towarów, (2) faktura nie została wprowadzona do obrotu prawnego. Warunki te według Wnioskodawcy wystąpiły w niniejszej sprawie. W odpowiedzi B. spółka z o.o. S.K.A. stwierdziła, że: "Wskutek zmiany przepisów ustawy o VAT w zakresie materiałów budowalnych (tzw. odwrócony VAT) ww. faktura zaliczkowa została skorygowana i w jej miejsce wystawiono faktury końcowe". Wnioskodawca kwestionuje zasadność wystawienia faktur nr [...] oraz nr [...] z dnia 28.09.2017 r. przez B. spółkę z o.o. S.K.A. Po pierwsze dlatego, że nie ma podstaw do ich wystawienia, bo nie zaistniało zdarzenie prawne uprawniające do ich wystawienia w tej dacia. Ponadto faktury te wskazują na odwrotne obciążenie VAT. Po drugie, zdaniem Wnioskodawcy, nie ma do tego podstaw, bowiem towary w nich wymieniane nie podlegają przepisom pozwalającym na zastosowanie mechanizmu odwróconego obciążenia VAT. Faktura nr [...] z dnia 30.06.2015 r. na kwotę 5.451,53 zł została opłacona, ale towaru nie odebrano. Do faktury tej wystawiono fakturę korygującą opiewającą na kwotę: - 5.451,53 zł ale B. spółka z o.o. S.K.A. nie dokonała zwrotu tej kwoty. Wnioskodawca będzie zatem dochodził ewentualnego zwrotu tej kwoty zgodnie z fakturą korygującą, której nie kwestionuje. Chce jednak uzyskać potwierdzenie w zakresie prawa B. spółki z o.o. S.K.A. do zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT i wystawienia nowych faktur w dniu 28.09.2017 r. łącznie na kwotę 4.447,80 zł. Zdaniem Wnioskodawcy nie było podstaw do ich wystawienia, gdyż między wystawieniem faktury korygującej nr [...] z dnia 30.08.2017 r. a wystawieniem faktur nr [...] i nr [...] z dnia 28.09.2017 r. nie doszło do żadnego zdarzenia prawnego, które uzasadniałoby ich wystawienie. Wskazując klasyfikacją wg PKWiU, Wnioskodawca podał, że w fakturze nr [...] wymieniono towary opodatkowane wg stawki 23% i bez adnotacji o odwróconym obciążeniu. Natomiast fakturze nr [...] wymieniono: 1) BP Panel dachowy Lambda (...) PKWiU: 24.33.11.0 (...) wartość netto 2.599,84; 2) BP Listwa podąsiorowa, PKWiU: 23.33.211.0 (...), wartość netto 296,41; 3) BP blacha płaska (...) PKWiU: 24.10.51.0 (...) wartość netto 570,51. Wnioskodawca wskazał także, że jest podatnikiem VAT i wg jego wiedzy B. spółka z o.o. S.K.A. także jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT i nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy o VAT. Dostawa przedmiotowych materiałów budowalnych nie jest objęta zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 122 ustawy o VAT, a faktury nr [...] i nr [...] dotyczą materiałów budowanych zakupionych przez Wnioskodawcę w 2015 r. Na tle tak opisanego stanu faktycznego Wnioskodawcy zadał następujące pytania: 1) Czy zgodne z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT jest wystawienie przez B. spółkę z o.o. S.K.A. dwóch faktur z dnia 28.09.2017 r. nr [...] i nr [...] , podczas gdy dotyczą zdarzenia prawnego – sprzedaży, do której była wystawiona faktura z dnia 30.06.2015 r. nr [...] skorygowana do 0 zł fakturą nr [...] z dnia 30.08.2017 r. ? 2) Czy zgodne z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT jest opisane w pytaniu nr 1 postępowanie przez B. spółkę z o.o. S.K.A., biorąc pod uwagę, że czynność udokumentowana fakturą z dnia 30.06.2015 r. nie doszła do skutku (Wnioskodawca za towar zapłacił, ale towar nie został przekazany do dnia składania pisma), co uzasadniało wystawienie faktury korygującej do 0 zł z dnia 30.08.2017 r. ? 3) Czy zgodny z art. 17 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT jest opisany w stanie faktycznym sposób postępowania B. spółki z o.o. S.K.A., podczas gdy faktura z dnia 30.06.2015 r. wprawdzie ma adnotację o kwocie pobranych zaliczek, niemniej jednak jest ona równa kwocie wymienionej w fakturze (w związku z czym na fakturze jest adnotacja "zapłacono") ? Co za tym idzie, czy skoro wówczas został pobrany oraz powinien zostać odprowadzony podatek VAT przez B. spółkę z o.o. S.K.A., od całości sprzedaży udokumentowanej fakturą, to czy zgodne z art. 17 ust 1 pkt 7 w zw. z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT i prawidłowe jest dokonanie po ponad dwóch latach od wystawienia faktury z dnia 30.06.2015 r., wystawianie faktury korygującej do 0 zł z dnia 30.08.2017 r., a następnie dwóch faktur z dnia 28.09.2-017 r., z której jedna nr [...] wskazuje na zastosowanie odwróconego obciążenia VAT wobec Wnioskodawcy? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca stwierdził, że nie jest zgodne z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT takie postępowanie B. spółki z o.o. S.K.A., w którym po dwóch latach od wystawienia faktury, w której naliczyła podatek od Wnioskodawcy oraz która została wówczas opłacona w całości, dokonuje korekty tamtej faktury do 0 zł, a następnie wystawia dwie nowe faktury na tą samą czynność opodatkowaną sprzed dwóch lat. Przy czym w jednej stosuje mechanizm odwrotnego obciążenia VAT. Jednocześnie nie zwraca na wezwanie jakiejkolwiek części należności. W tej sytuacji Wnioskodawca zostałby dwukrotnie obciążony naliczeniem podatku VAT od tej samej czynności sprzedaży. Raz w 2015 r., gdy zapłacił kwotę brutto z faktury, drugi raz po wystawieniu faktur po korekcie pierwotnej z 2015 r. do 0 zł, gdyż w jednej zastosowano mechanizm odwróconego obciążenia, a zatem Wnioskodawca teraz powinien odprowadzić podatek od tej jednej faktury. Jednocześnie nie otrzymał żadnego zwrotu należności. Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe było działanie B. spółki z o.o. S.K.A. do momentu wystawienia faktury korygującej do 0 zł z dnia 30.08.2017 r. bo czynność nie doszła do skutku. Następnie Wnioskodawca powinien otrzymać zwrot należności. Dyrektor KIS postanowieniem z 14 sierpnia 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 14 maja 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Wyjaśnił, że Wnioskodawca nie wskazał jakie skutki prawnopodatkowe chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji dotyczącej podatku VAT w zakresie wystawiania faktur korygujących przez B. spółkę z o.o. S.K.A. Powołany we wniosku przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT dotyczy zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia przez B. spółkę z o.o. S.K.A., w kontekście prawidłowości wystawienia faktur, nie stanowił natomiast o prawach i/lub obowiązkach Wnioskodawcy. Zredagowane przez Wnioskodawcę pytania odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej B. spółki z o.o. S.K.A. nie było zatem podstaw aby Wnioskodawca występował o interpretację przepisów z tą sytuacją związanych. Ponieważ wniosek nie dotyczył indywidualnej sprawy Wnioskodawcy Dyrektor KIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. : Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: O.p.). W zażaleniu Wnioskodawca, wnosząc o uchylenie postanowienia, zarzucał naruszenie: - art. 14b § 1 O.p. przez przyjęcie, że nie posiada statusu zainteresowanego, a status taki posiada B. spółka z o.o. S.K.A.; - art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania, gdy w przedstawionym stanie faktycznym Dyrektor KIS zobowiązany był do wydania interpretacji indywidualnej; - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT przez błędną ich interpretację, zgodnie z którą Wnioskodawca nie jest podmiotem zainteresowanym w wydaniu interpretacji, która dawałaby odpowiedź na pytanie, czy jego kontrahent/dostawca w prawidłowy sposób wystawił i korygował faktury VAT dokumentujące czynność zakupu towarów przez Wnioskodawcę, wśród których znajdują się towary, do których zastosowanie może mieć mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia VAT, podczas gdy z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jako nabywca jest podatnikiem i płatnikiem podatku, przynajmniej od części gdzie zastosowanie miał mechanizm odwrotnego obciążenia. Dyrektor KIS, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego zażalenia, stwierdził, że złożony przez Wnioskodawcę wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania faktur korygujących przez B. spółkę z o.o. S.K.A., nie dotyczy indywidualnej sprawy Wnioskodawcy. Tym samym wykracza poza ramy określone w art. 14b § 1 O.p., a to obligowało, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek z 14 maja 2018 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Oznacza to, że między sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji a wnioskodawcą istnieje związek wyrażający się w tym, że przedstawiony we wniosku problem dotyczy sfery opodatkowania (ewentualnego opodatkowania) występującego z takim wnioskiem. Interpretacja indywidualna wydawana jest wyłącznie na wniosek zainteresowanego, tj. podmiotu, który złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która dotyczy jego praw i obowiązków podatkowych. W ocenie organu odwoławczego, Wnioskodawca sformułował pytania dotyczące prawidłowości wystawienia faktur przez swojego kontrahenta B. spółkę z o.o. S.K.A. Przedstawione wątpliwości dotyczyły tego, czy postępowanie kontrahenta jest prawidłowe w świetle art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Dyrektor KIS zaznaczył, że to pytanie przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku, a interpretacja indywidualna może dotyczyć tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania. W zawartych we wniosku pytaniach Wnioskodawca odwoływał się do art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, który definiuje kto może zostać uznany za podatnika z tytułu nabycia towarów wymienionych w zał. nr 11 do ustawy o VAT. Samo powołanie się na ww. przepis nie wskazuje jakie skutki chce Wnioskodawca wywieść z faktu otrzymania interpretacji w tym zakresie. Organ odwoławczy zauważa, że o interpretację wystąpił nabywca towaru, a na gruncie podatku od towarów i usług, co do zasady, podatnikiem z tytułu dokonanej dostawy jest sprzedający nie nabywca. To na sprzedawcy, a nie na nabywcy ciąży obowiązek prawidłowego rozliczenia podatku. Przepisy art. 17 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy o VAT wprowadzają mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku należnego na podmiot, na rzecz którego dokonywana jest dostawa towarów wymienionych w zał. nr 11 do ustawy o VAT. Jednak z wniosku nie wynik, że Wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem interpretacji w zakresie sposobu rozliczenia podatku z tytułu nabycia materiałów budowalnych. Wniosek sprowadza się do uzyskania informacji o prawidłowości działań kontrahenta przy wystawianiu faktur. Ustalenie czy podmiot, który wystąpił z wnioskiem o interpretację indywidualną jest uprawniony do jej uzyskania wiąże się także ze skutkami dla organu podatkowego jak i strony udzielenia interpretacji. Interpretacje chroni bowiem podmiot, który ją uzyskał przed negatywnymi skutkami zastosowania się do takiej interpretacji. Interpretacje musi zatem dotyczyć indywidualnej sprawy wnioskodawcy. W niniejszej sprawie dotyczy zaś kontrahenta Wnioskodawcy, a nie Wnioskodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Wnioskodawca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienie, zasądzenie kosztów podstępowania sądowego, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zarzucił naruszenie: - art. 14b § 1 O.p. przez jego błędną interpretację i stwierdzenie, że Wnioskodawca, w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym, nie posiada statusu zainteresowanego, a status taki posiada B. spółka z o.o. S.K.A., podczas gdy w rzeczywistości Wnioskodawca ma status zainteresowanego w wydaniu interpretacji prawa podatkowego w podanym we wniosku stanie faktycznym sprawy oraz posiada interes w jej uzyskaniu; - art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, podczas gdy w przedstawionym stanie faktycznym sprawy Dyrektor KIS zobowiązany był do jej wydania; - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT przez błędną ich interpretację, zgodnie z którą Wnioskodawca nie jest podmiotem zainteresowanym w wydaniu interpretacji prawa podatkowego, które dawałoby mu odpowiedź na pytanie, czy jego kontrahent/dostawca w prawidłowy sposób wystawił i korygował faktury dokumentujące czynność zakupu towarów przez Wnioskodawcę (nabywcę), wśród których znajdują się towary, do których zastosowanie może mieć mechanizm tzw. odwróconego obciążenia VAT, podczas gdy z przedstawionego stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że Wnioskodawca jako nabywca jest podatnikiem i płatnikiem podatku VAT, przynajmniej w części, gdzie zastosowanie miał mechanizm odwróconego obciążenie, w konsekwencji powyższego – błędną interpretację, że podatnik lub płatnik podatku VAT nie jest podmiotem zainteresowanym w wydaniu interpretacji prawa podatkowego, które rozstrzygałaby m in. o prawidłowości w wystawianiu i korektach faktur VAT przez dostawcę, a obciążających nabywcę – zatem wskazywałaby, czy Wnioskodawca zasadnie został obciążony poddaniem VAT. W uzasadnieniu skargi Wnioskodawca stwierdził, że pytania sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji są bezpośrednio związane z jego sferą prawnopodatkową, jako odbiorcy faktur, których prawidłowość budzi uzasadnione wątpliwości. Jeśli faktury te były prawidłowo wystawione to Wnioskodawca ma określone obowiązki podatkowe, jeśli były wystawione nieprawidłowo, to nie byłyby zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT w mechanizmie odwróconego obciążenia VAT. W związku z powyższym Wnioskodawca ma status zainteresowanego w wydaniu interpretacji. Skarżące podkreśla, że oba podmioty uczestniczące w czynności opodatkowanej mogą być zainteresowane w wydaniu interpretacji prawa podatkowego dotyczącej danej czynności udokumentowanej kwestionowanymi fakturami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga, z uwagi na przedmiot zaskarżenia (postanowienie), także wniosek strony skarżącej, została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w podanym trybie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organ orzekający w sprawie nie naruszył bowiem ani przepisów prawa procesowego, ani prawa materialnego. Sporne w sprawie jest czy Skarżącą była podmiotem uprawnionym, zgodnie z art. 14b § 1 O.p., do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, w konsekwencji czy zasadnie Dyrektor KIS odmówił, na podstawie art. 165a § 1 O.p., wszczęcia postępowania w sprawie wydania takiej interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaję, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretacja indywidualna). Z przywołanego przepisu wynika, że zainteresowanym jest podmiot, który występuje o wydanie interpretacji w swojej indywidualnej sprawie, a nie w sprawie innych podmiotów. Istotne jest zatem wyjaśnienie, jak na gruncie przepisów regulujących wydawanie interpretacji indywidualnych należy rozumieć indywidualną sprawę podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie takiej interpretacji. Jakkolwiek interpretacja indywidualna ma na celu usunięcie wątpliwości dotyczących wykładni przepisów podatkowych na gruncie określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), to wątpliwości te muszą wiązać się ze skutkiem podatkowym jaki poniesie lub nie składający wniosek o wydania interpretacji. Nie można bowiem zapomnieć, że interpretacje indywidualne chronią podmiot, który zastosował się treści interpretacji indywidualnej wydanej w jego indywidualnej sprawie. I tak, zgodnie z art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Ponadto w przypadku niewydania interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie uznaje się, że w dniu następnym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacje stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o O.p.). Zapewnienie funkcji ochronnej interpretacji indywidualnej dla podmiotu, który wystąpił z wnioskiem o jej wydanie, wymagało wprowadzenia wymogów dotyczących także treści wniosku o wydanie interpretacji. Wymogi takie określono w przepisach art. 14b § 3 i § 4 O.p. Powołane przepisy zobowiązują składającego wniosek o wydanie interpretacji do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3), a także do złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty rozstrzygnięciem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Złożenie fałszywego oświadczenia skutkuje tym, że wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (§ 4 O.p.). Dyrektor KIS, dokonując wykładni art. 14b § 1 O.p. prawidłowo przyjął, że przepis ten wymaga aby pomiędzy sprawą przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji a wnioskodawcą istniał – indywidualnie określony – związek łączący wnioskodawcę ze sprawą jako zainteresowanego, tj. osobę, której praw i obowiązków podatkowych dotyczy sprawa. Prawidłowo też organ interpretacyjny przyjął, że w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić czy podmiot, który z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpił może zostać uznany za zainteresowanego w sprawie (stanie faktycznym, zdarzeniu przyszłym) opisanej we wniosku. Chybiony jest zatem zarzut błędnej interpretacji przepisu art. 14b § 1 O.p. Wbrew zarzutom skargi, także prawidłowo zastawano ten przepis w niniejszej sprawie. Z przedstawionych we wniosku pytań sformułowanych na gruncie opisanego stanu faktycznego, a także stanowiska w tej sprawie przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, że intencją Wnioskodawcy było uzyskanie od Dyrektora KIS potwierdzenia prawidłowości wystawienia przez B. sp. z o.o. S.K.A. (kontrahent Wnioskodawcy) opisanych faktur i faktury korygującej. Żadne z przedstawionych przez Skarżącą we wniosku pytań nie odnosiło się wprost do sytuacji prawnopodatkowej Skarżącej, tj. praw czy obowiązków podatkowych ciążących na Wnioskodawcy. Pytania Skarżącej dotyczyły wyłącznie obowiązków, jakie w związku z wystawianiem faktur dokumentujących dostawy towarów ciążyły na B. sp. z o.o. S.K.A. W rozpoznawanej sprawie uznanie zatem stanowiska Skarżącej, przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, za prawidłowe czy niewydanie interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie nie dawałoby Skarżącej ochrony, wynikającej za art. 14k § 1 O.p. Samo stwierdzenie czy faktury (korekty faktur) kontrahent wystawił prawidłowo, czy też nie, nie wskazuje czy i jakie, w związku z tym, obowiązki ciążyły na Skarżącej. Zasadnie zatem przyjął Dyrektor KIS, że Skarżącej nie można uznać, za podmiot zainteresowany, o jakim mowa w art. 14b § 1 O.p. To zaś oznacza, że Skarżącej nie można uznać za stronę postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z dnia 14.05.2018 r. Zastosowany przez Dyrektora KIS przepis art. 165a §1 O.p. stanowi m in., że wówczas gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia takiego postępowania. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do interpretacji indywidualnych, co wprost wynika z art. 14h O.p. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu do interpretacji indywidualnych oznacza, że w przypadku, gdy o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpi podmiot niemający statusu zainteresowanego, w rozumieniu art. 14b §1 O.p., organ interpretacyjny odmawia wszczęcia postępowania w sprawie wydania na taki wniosek interpretacji indywidualnej. Z wnioskiem nie wystąpiła bowiem osoba uprawniona. Taka sytuacja, jak prawidłowo ustalił to Dyrektor KIS, wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nie miała bowiem statusu zainteresowanego w opisanym we wniosku z dnia 14.05.2018 r. stanie faktycznym (uzupełniony pismem z dnia 20.07.2018 r.) i ocenie prawnej tego stanu faktycznego. Chybione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 165a § 1 O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej na wniosek Skarżącej z dnia 14.05.2018 r. Chybiony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT przez ich błędną interpretację. Organ interpretacyjny nie dokonywały w niniejszej sprawie wykładni ww. przepisów. Przepisy te (z wyjątkiem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) przywołała Skarżąca we wniosku. Przy czym art. 15 ustawy o VAT powołała jedynie wskazując, że zarówno Wnioskodawca jak i kontrahent są podatnikami, o jakich mowa w art. 15 ustawy o VAT, a przepis art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w sformułowanych pytaniach oraz wskazując, że postępowanie kontrahenta nie było zgodne z tym przepisem. Nie było sporu w niniejszej sprawie co do rozumienia tych przepisów. Dyrektor KIS stwierdził jedynie, że przepisy art. 17 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT wprowadzają mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku należnego na podatnika, na rzecz którego dokonano dostawy towarów wymienianych w załączniku nr 11 do ustawy (tzw. odwrócone obciążenie VAT). Takiego rozumienia tych przepisów Skarżąca nie kwestionowała. Trudno zatem mówić o błędnej wykładni ww. przepisów. Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, Skarżąca w istocie kwestionuje ustalenia Dyrektora KIS, dotyczące statusu Skarżącej jako zainteresowanej, w rozumieniu art. 14b §1 O.p. Jakkolwiek z opisu stanu faktycznego wynika, że mechanizm odwrotnego obciążenia VAT zastosował kontrahent Skarżącej, to jednak Skarżąca nie domagała się potwierdzenia, że z tytułu wskazanych faktur nie ciąży na niej obowiązek zapłaty podatku, ale domagała się oceny czy Kontrahent faktury wystawił prawidłowo, czy też nieprawidłowo. Domagała się zatem dokonania oceny czy działania jej kontrahenta były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, a zatem wskazania, czy kontrahent Skarżącej, nie Skarżąca, wywiązał się z ciążących na nim obowiązków w sposób prawidłowy. Skarżąca wnioskiem z dnia 14.05.2019 r. nie wystąpiła zatem o ocenę prawidłowości jej działań jako podatnika, ale działań kontrahenta jako podatnika zobowiązanego do dokumentowania dokonywanych czynności opodatkowanych. Zasadnie zatem przyjęto, że wniosek o interpretację nie spełniał warunków umożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, bowiem wniosek ten nie pochodził od osoby zainteresowanej w rozumieniu art. 14b § 1O.p. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.