I SA/Wr 1271/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WS A Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. dnia 30 sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za lipiec 2001 r. Postanawia: odrzucić skargę. W dniu 4 listopada 2005 r. wpłynęła do tutejszego Sądu skarga na wyżej opisaną decyzję, która to skarga została podpisana przez A. L. - Dyrektora Finansowego spółki A Sp. z o. o. we W. W skardze nie została wskazana wartość przedmiotu sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 7 listopada 2005 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu sprawy oraz przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do jej podpisania, tj. wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nie zastania adresata, pismo z dnia 14 listopada 2005 r., zawierające wezwanie w tym przedmiocie, zostało awizowane w dniu 16 listopada 2005 r. i umieszczone w placówce pocztowej, a następnie ponownie awizowane i umieszczone w tej placówce w dniu 24 listopada 2005 r. Do dnia 6 lutego 2006 r. nie wpłynęła odpowiedź strony skarżącej na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a., skarga powinna m.in. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Według art. 215 u.p.s.a, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji (a do takich pism zalicza się skarga), należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Podkreślić zatem trzeba, że skoro cytowany wyżej przepis art. 215 § 1 u.p.s.a. obliguje skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, to nie jest władną do określenia tej wartości strona przeciwna ani też sąd. Wobec tego przyjąć należy, że bez wskazania przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia nie ma możliwości ustalenia należnego wpisu i wezwania strony do uiszczenia tego wpisu. W konsekwencji brak podania wartości przedmiotu sporu powoduje, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu, a tym samym brak ten ma charakter braku formalnego Zgodnie z treścią art. 28 § 1 u.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do występowania w ich imieniu. Jak stanowi przepis art. 29 u.p.s.a., organ albo osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności procesowej. Z kolei w myśl przepisu art. 49 § 1 i 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 3) powołanej ustawy, gdy skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa wnoszącego skargę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, a jeżeli w wyznaczonym terminie braki nie zostały uzupełnione, Sąd odrzuca skargę. Natomiast zgodnie z treścią art. 73 u.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma sądowego w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej i zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub na drzwiach mieszkania adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Skoro zatem przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została awizowana ponownie w dniu 24 listopada 2005 r., to należy uznać, że została ona doręczona skarżącemu z upływem dnia 1 grudnia 2005 r. W związku z tym od tego dnia rozpoczął swój bieg termin siedmiu dni do uzupełnienia braku formalnego i uiszczenia wpisu, który to termin upłynął w dniu 8 grudnia 2005 r. Wobec tego, jeśli na prawidłowo doręczone wezwanie Sądu strona skarżąca nie podała wartości przedmiotu sporu, ani też nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie osoby podpisującej skargę do działania w jej imieniu, nie jest możliwe określenie wysokości należnego wpisu, jak też prawidłowości reprezentacji spółki, a tym samym uznać należy, że braki formalne skargi nie zostały usunięte. Powyższe skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 3) u.p.s.a., o czym orzeczono na wstępie.