I SA/Wr 1271/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2012 r. postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie przewyższającej 5.000 (słownie: pięć tysięcy) złotych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżąca spółka wraz ze skargą kasacyjną wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że w 2012 r. doszło do zablokowania jej rachunków bankowych oraz środków pieniężnych jej jedynego wspólnika. W konsekwencji wydanych przez organy podatkowe decyzji spółka zaprzestała działalności gospodarczej. Z uwagi na brak majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, właściwy Sąd Rejonowy oddalił wniosek w tym przedmiocie. W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca spółka podała, że wysokość jej kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosi – 5.000 zł, wartość środków trwałych – 0 zł, a wg bilansu za ostatni rok spółka nie odnotowała żadnego zysku ani straty. Posiada cztery rachunki bankowe – na wszystkich saldo na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło 0 zł. Do wniosku załączone zostało zeznanie podatkowe za 2015 r., z którego wynika, że spółka za ten rok nie odnotowała żadnego przychodu ani kosztów jego uzyskania. Z dokumentów przedłożonych na podstawie wezwania wynika, że spółka nie ma żadnych obrotów i faktycznie nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej od 2015 r., nie ma też żadnego majątku. Z dniem 5 maja 2015 r. złożone zostało zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Spółka ma podpisaną umowę z zastępującym ją pełnomocnikiem w niniejszej sprawie, z honorarium 10.800 zł brutto, płatnym do 3 miesięcy po zakończeniu postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej. Prezes zarządu spółki oświadczył, że wszystkie konta bankowe zostały zablokowane przez Prokuraturę, co uniemożliwia uzyskanie historii rachunków. Obszerne wyjaśniania i materiały znajdują się w aktach niniejszej sprawy i był badane w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w części przez zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w zakresie przekraczającym 5.000 zł. Jako znane z urzędu wskazać należy, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 100.000 zł, a postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. skarżącej spółce zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia ww. wpisu ponad kwotę 5.000 zł. Kwota ta została następnie uiszczona na rachunek Sądu. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako uzasadniony w części. Podstawą jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle przytoczonej regulacji oraz informacji, które zostały udostępnione, skarżąca spółka wykazała, że nie posiada środków na opłacenie wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazują na to dane dokumentów finansowych, które potwierdzają brak środków finansowych, brak jakiegokolwiek majątku i nieprowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej. Niemniej jednak należało mieć również na względzie fakt, że będąc dokładnie w takiej samej sytuacji w sierpniu 2015 r. spółka opłaciła wpis od skargi w części, wpłacając na rachunek Sądu kwotę 5.000 zł. Wywieść stąd należało, że strona jest stanie zgromadzić środki pieniężne do tej wysokości. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 245 § 3 art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a.