I SA/Wr 1272/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu III i IV raty za 2004 r. oraz I raty za 2005 r. postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W niniejszej sprawie dniu 28 września 2005 r. skarżący złożył skargę na wyżej oznaczoną decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Pismem z dnia 5 stycznia 2006 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 stycznia 2006 r. (co jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu) skarżący wniósł o "pozostawienie tej sprawy bez rozpoznania" w związku z "nieracjonalnym stanowiskiem" dotyczącym opłaty sądowej "znacznie przekraczającej wartość przedmiotu zaskarżenia", podając jednocześnie, iż sprawa "stała się nieaktualna" na skutek uiszczenia przez niego zaległości podatkowej. Jednocześnie, w tym samym piśmie, skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia Sądu z dnia 19 grudnia 2005 r. o odmowie przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Na mocy zarządzenia z dnia 16 lutego 2006 r. skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni, czy w związku z treścią pisma z dnia 5 stycznia 2006 r. cofa skargę w niniejszej sprawie, jak również, czy cofa złożony sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lutego 2006 r. W wyznaczonym terminie nie wpłynęła odpowiedź skarżącego na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1) u.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W takiej sytuacji postępowanie to staje się bowiem bezprzedmiotowe. Treść pisma złożonego przez skarżącego, mimo braku sformułowania wprost o cofnięciu skargi, niewątpliwie świadczy o tym, że złożył on oświadczenie tego rodzaju, skoro posłużył się on określeniami "sprawa stała się nieaktualna", czy też "wnoszę o pozostawienie sprawy bez rozpoznania". Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że wezwanie do potwierdzenia, czy skarżący istotnie cofa skargę, pozostało bez odpowiedzi z jego strony mimo prawidłowego doręczenia. W ocenie Sądu oświadczenie to zostało złożone skutecznie. Sąd nie dopatrzył się okoliczności przewidzianych w przepisie art. 60 zdanie trzecie u.p.s.a. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że czynność ta zmierza do obejścia prawa, jak również do uznania zaskarżonej decyzji za dotkniętą nieważnością. W tej sytuacji złożenie przez skarżącego skutecznego oświadczenia o cofnięciu skargi oznacza, iż całe postępowanie sądowe stało się w tej sprawie bezprzedmiotowe. Odnosi się to również do postępowania dotyczącego prawa pomocy, jako ubocznego w stosunku do postępowania głównego, tj. dotyczącego samej skargi. Postępowanie w kwestii prawa pomocy nie może się zatem toczyć samodzielnie w sytuacji, w której brak jest przedmiotu sprawy, nawet jeśli nie doszło do formalnego cofnięcia środka zaskarżenia od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Wobec powyższego postępowanie wszczęte wniesieniem skargi należało umorzyć zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1) u.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.