I SA/Wr 1274/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 5 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił, kwoty ustalone przez organy podatkowe przekraczająca ponad 1,5 mln zł. Skarżący nie posiada natomiast majątku, uzyskuje jedynie dochody wyłącznie ze świadczeń emerytalnych. Jego małżonka też pobiera jedynie emeryturę. Istotnym majątkiem ruchomym jest samochód osobowy, którego skarżący wraz z małżonką używają do dojazdów na rehabilitację i wizyty u lekarzy specjalistów. Zajęcie tegoż samochodu spowodowałoby zagrożenie zdrowia skarżącego i jego małżonki. Zajęcie emerytury uniemożliwi korzystanie z opieki medycznej w niezbędnym zakresie i może spowodować skutki, które nie będą możliwe do zniwelowania wskutek zwrotu wyegzekwowanych świadczeń. Skarżący opisał także szczegółowo swój stan zdrowia. Wyjaśnił, że jego małżonka jest również osobą schorowaną. Na poparcie swojego wniosku skarżący przedstawił obszerną dokumentację dotyczącą stanu jego zdrowia oraz jego małżonki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W rozpatrywanej sprawie skarżący podnosił, że wykonanie aktu doprowadzi do zagrożenia życia jego oraz małżonki. Skarżący przedłożył dokumentację medyczną, z której wynika, że on i jego żona mają problemy zdrowotne. Skarżący przeszedł bowiem zawał serca oraz ma chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze oraz cukrzycę. Żona skarżącego choruje natomiast na reumatoidalne zapalenie stawów, a także ma wady serca oraz chorobę tarczycową i nadciśnienie. Sąd jednak zauważa, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację finansową, czy majątkową. Sąd nie mógł zatem ocenić, jaki rzeczywisty wpływ na skarżącego mogłoby mieć wykonanie zaskarżonej decyzji. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie należało uznać za gołosłowne. Należy wyjaśnić, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnił jednak obowiązku udowodnienia, że istnieje ryzyko trudnych do odwrócenia skutków w kontekście pogorszenia zdrowia wskutek zajęć egzekucyjnych. Wskazywane przez skarżącego okoliczności mają charakter jedynie hipotetyczny i nie zostały w pełni poparte dowodami. Ponadto Sąd pragnie zauważyć, że przepisy prawa zapewniają skarżącemu oraz małżonce minimum egzystencji. Po pierwsze, zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.) wysokość potrąceń emerytury tytułem zajęć egzekucyjnych nie może być większa niż 25% świadczenia. Po drugie, w art. 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) przewidziano szereg ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej. Reasumując, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków, w tym do znacznego pogorszenia stanu zdrowia oraz sytuacji finansowej skarżącego oraz jego małżonki. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak na wstępie.