I SA/Wr 1276/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że Dyrektor Izby Skarbowej, decyzjami z [...]r., utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, którymi określone zostały zobowiązania w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 755.630 zł. Wskazał, że powyższa suma przekracza jego aktualne możliwości płatnicze, wykonanie decyzji spowodowałoby daleko idące negatywne skutki gospodarcze dla prowadzonej przez niego firmy. Mianowicie konsekwencją może być likwidacja działalności gospodarczej. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że zgodnie z załączonym do wniosku sprawozdaniem finansowym za 2010 r., jego zysk brutto wyniósł 165.912,03 zł. Określona zaległość podatkowa bez odsetek stanowi czterokrotność wypracowanego w poprzednim roku zysku. W ocenie skarżącego, przedstawiona dysproporcja w sposób bezpośredni dowodzi, że w chwili obecnej nie ma możliwości spłacenia wymaganej kwoty. Z kolei, wypracowując zyski w 2009 r., nie mógł przewidzieć, iż organy podatkowe doszukają się nieprawidłowości w obrocie olejem napędowym przeznaczonym na cele opałowe. Dalej wnioskodawca uzasadniał, że posiada znaczne zobowiązania długoterminowe i krótkoterminowe z tytułu kredytów i pożyczek, zaciągniętych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Konieczność natychmiastowej spłaty podatku akcyzowego wpłynęłaby na zdolność regularnej spłaty zobowiązań, co w dalszej kolejności prowadziłoby do spowodowania ich natychmiastowej wymagalności. Taka sytuacja – w braku środków na spłatę – pociągnęłaby za sobą całkowite ograniczenie działalności, a tym samym utratę wszystkich rynków zbytu. Do wniosku załączono kopie dwóch umów o kredyt hipoteczny w wysokości 1.000.000 zł i 300.000 zł, z przeznaczeniem na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej. Zgodnie z powyższymi umowami, kredytobiorca wyraził zgodę na wystawienie przez bank tytułów egzekucyjnych do kwot 1.500.000 zł i 1.800.000 zł w przypadku niewywiązania się z zobowiązań. Konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącego, będzie skutkować wystawieniem powyższych tytułów egzekucyjnego. Dodatkowo narazi na negatywne skutki osoby trzecie – poręczycieli jednego z kredytów. Dodatkowo wnioskodawca zauważył, że posiada znaczne zobowiązania krótkoterminowe z tytułu dostaw i usług związanych z bieżącą działalnością gospodarczą. Aby mieć możliwość ich terminowego regulowania, musi zachować płynność finansową. Natychmiastowa spłata podatku akcyzowego skutkować będzie pozbawieniem skarżącego towaru, którego obrotem się zajmuje, paraliżem działalności i ostatecznie jej likwidacją oraz wyprzedażą majątku na pokrycie zobowiązań. W ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem wyrządzenie znacznej szkody, która dodatkowo będzie nieodwracalna w skutkach. Negatywne rozpoznanie niniejszego wniosku sprawi, że wnioskodawca będzie zmuszony do podjęcia decyzji o zakończeniu działalności gospodarczej mimo, że w wyniku rozpatrzenia skarg przez Sąd, decyzje określające zobowiązania podatkowe mogą zostać uchylone. W takiej sytuacji skarżący wprawdzie odzyska zapłacony podatek z odsetkami, lecz do tego czasu straci kontrahentów i pozycję na rynku. Natomiast powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał czasu i nakładów, które stawiają pod znakiem zapytania możliwość ponownego uruchamiania działalności. Wnioskodawca dodał, że konieczność zakończenia działalności gospodarczej pociągnie za sobą likwidację miejsc pracy, gdzie w chwili obecnej zatrudnia 23 pracowników, którzy przy aktualnym poziomie bezrobocia mieliby trudności ze znalezieniem pracy. Końcowo skarżący zwrócił uwagę, że organ egzekucyjny może wszcząć egzekucję, ale ponosi wówczas konsekwencje następczej wadliwości decyzji. Koszty zwrotu wyegzekwowanej kwoty oraz odsetek obciążą wyłącznie budżet państwa, co zdaniem wnioskodawcy również przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Z racji, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. W niniejszej sprawie wnioskodawca skonkretyzował, jakie szkody mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji oraz jednocześnie pozostałych decyzji określających podatek akcyzowy za poszczególne miesiące. Przedłożył też dokumenty na poparcie powołanych we wniosku okoliczności. Jednakże, w ocenie Sądu, przesłanki zastosowania wnioskowanej instytucji, która – co należy podkreślić – służy tylko tymczasowej ochronie przed negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonego aktu, nie zostały uprawdopodobnione. Skarżący przede wszystkim uzasadnia, że wyegzekwowanie pełnej kwoty zobowiązań w podatku akcyzowym spowoduje likwidację działalności gospodarczej, pozbawienie możliwości regulowania na bieżąco zaciągniętych zobowiązań wobec banków i kontrahentów i pozbawienie ponad 20 osób pracy. Wskazać jednak należy, że zgodnie z danymi wykazanymi w załączonym sprawozdaniu finansowym za 2010 r., wartość składników majątku trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, wynosiła na koniec tego roku łącznie 4.984.051,67 zł i to przy uwzględnieniu wartości umorzenia. W tym wartość gruntów i budynków określona została na ponad 4.000.000 zł. Przychody za 2010 r. wyniosły ponad 39.000.000 zł. Mając zatem na względzie powyższe wielkości, uiszczenie określonego podatku akcyzowego z odsetkami w łącznej wysokości 755.630 zł mogłoby prowadzić co najwyżej do uszczuplenia zakresu działalności gospodarczej, ale nie do jej całkowitej likwidacji. Być może wiązałoby się to z koniecznością redukcji zatrudnienia (lecz nie ze zwolnieniem wszystkich pracowników), jednakże taka okoliczność nie może być kwalifikowana jako trudny do odwrócenia skutek. Ponowne rozszerzenie prowadzonej działalności daje bowiem możliwość utworzenia nowych miejsc pracy. Powtórzyć w tym miejscu trzeba, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tylko tymczasowy, to jest do zakończenia postępowania przed tutejszym Sądem. Natomiast likwidacja przedsiębiorstwa o takich rozmiarach, jakie prowadzi skarżący, o ile w ogóle powstałaby taka konieczność, byłaby długotrwałym procesem, który z pewnością nie ukończyłby się przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Tym samym należy uznać taką argumentację wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji za zupełnie chybioną. Co do faktu zaciągniętych kredytów w łącznej wysokości 1.300.000 zł na finansowanie bieżącej działalności, to okoliczność ta świadczy nie tylko o dysponowaniu środkami finansowymi, ale również o zdolności kredytowej, która niewątpliwie została przez kredytujący bank wnikliwie oceniona. Skarżący może mieć możliwość zaciągnięcia dodatkowego kredytu celem uiszczenia zobowiązań podatkowych, gdzie zabezpieczenie może stanowić majątek wykazany w sprawozdaniu finansowym. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie zostało uprawdopodobnione, aby wykonanie zarówno decyzji wskazanej w sentencji niniejszego postanowienia, jak i pozostałych decyzji określających podatek akcyzowy za poszczególne miesiące, które zostały zaskarżone, spowodowało niepowetowaną dla skarżącego szkodę. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak sentencji.