I SA/Wr 1280/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędzia WSA Marta Semiczek Protokolant: starszy specjalista Małgorzata Jakubiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi S.P. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] nr [...] ustalającą stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 w kwocie [...] zł. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 21 § 1, art. 207, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.201 ze zm., dalej: O.p.), art.6 ust. 1-8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz.716 ze zm., dalej upol) oraz Uchwały Rady Miasta O nr XV/106/2015 z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 rok; art. 1, 2, 3, 4, 6 pkt.1, 6a, 6c, 1Oa i 12 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.617 ze zm., dalej: upr) oraz Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2015 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2016 (M.P. z 2015 r. poz.1025). Organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2016 od następujących nieruchomości położonych w O: - przy ul. [...], działka [...] o powierzchni 0,0455 ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako - użytek B, klasa gruntów LV o pow. 0,0078 ha, - użytek B o pow. 0,0377 ha. Wskazał organ, że na podstawie przepisu art.12 ust pkt 1 upr grunty rolne klasy V są zwolnione z podatku. Dalej wskazał organ, że do opodatkowania przyjęto zgodnie z ewidencją gruntów i budynków (aktu notarialnego nabycia nieruchomości i księgi wieczystej) udział 1/11 z pow. 377 m2 jako pozostałe grunty, czyli powierzchnię 34,27 m2 i do podatku rolnego przyjęto udział 1/11 z powierzchni 0,0078 ha, czyli 0,0007 ha w klasie ŁV-B oraz powierzchnię użytkową garażu, w wysokości powyżej 2,20 m, wynoszącą wg raportu biegłego M.Sz. 14,85 m2; - przy ul. [...], działka nr [...] o pow.0,3172 ha , sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako użytek B. Do opodatkowania przyjęto zgodnie z ewidencją gruntów i budynków (aktu notarialnego nabycia nieruchomości i księgi wieczystej) udział 1,32 % z pow. 3172 m2 jako pozostałe grunty, czyli powierzchnię 41,87 m2, powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego nr [...], w wysokości powyżej 2,20 m, wynoszącą wg raportu biegłego M.Sz. - 31,11 m2, powierzchnię części wspólnych budynku wyliczoną wg udziału 1,32 % z powierzchni 81,90 m2 (powierzchnie suszarń i rowerowni z klatek [...], [...], [...], [...] i kotłowni z klatki [...] - z dokumentacji inwentaryzacyjnej), która wynosi 1,08 m2; - przy ul. [...], działka nr [...] o pow. 0,1356 ha , sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako użytek B. Do opodatkowania przyjęto zgodnie z ewidencją gruntów i budynków (aktu notarialnego nabycia nieruchomości i księgi wieczystej) udział 1,08 % z powierzchni 1356 m2 jako pozostałe grunty, czyli 14,64 m2, powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego wynoszącą 51,18 m2 (z inwentaryzacji budowlanej wykonanej przez A powierzchnię części wspólnych budynku w wysokości powyżej 2,20 m wyliczono wg udziału 1,08 % x 1073,85 m2, czyli 11,60 m2 , powierzchnię części wspólnych budynku w wysokości od 1,40 m do 2,20 m wyliczono wg udziału 1,08 % x 129,60 m2, czyli 1,40 m2. Wskazał organ, że w świetle przepisu art.4 ust. 1 pkt 2 upol) powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, do opodatkowania przyjęto więc powierzchnię 0,70 m2. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że do akt zostały włączone materiały zgromadzone w ramach postępowań prowadzonych względem strony za lata 2008-2015 dotyczące tych samych nieruchomości, jak również zgromadzony został nowy materiał dowodowy. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła ustalenie podstaw opodatkowania niezgodnie ze stanem rzeczywistym, zapisanym w księgach wieczystych. Skarżący wskazał, że już od 1991 r. kwestionuje dane zawarte w aktach urzędowych, a organ odwoławczy i sąd administracyjny od 2008 r. oddalały jego zastrzeżenia. Raport przeprowadzony w roku 2013 na działce przy ul [...] udowodnił, że zastrzeżenia te były zasadne. Zarzuciła strona, że dla lokalu przy ul. [...] nie ma urządzonej księgi wieczystej, a w żadnym z raportów nie ma powierzchni 62,78 m2w roku 2016. Ponadto należy wyjaśnić różnicę 200 m2 w części usługowej pomiędzy pomiarem za rok 2002 i za rok 2010; dla lokalu przy ul. [...] również nie ma urządzonej księgi wieczystej. Nie jest znana wielość 32,19 m2 a z uwagi na nieznany rzeczywisty wskaźnik udziału w nieruchomości wspólnej wielkość ta jest zawyżona; dla lokalu przy ul. [...] od 2013 r. powierzchnia użytkowa jest zgodna ze stanem rzeczywistym, ale inna niż w księdze wieczystej, a powierzchnia gruntów jest zawyżona z uwagi na niewyjaśnioną powierzchnię działki i błędne jej wydzielenie. Według strony "jeszcze dużo pozostało do zrobienia by zapisy w dokumentach odpowiadały stanom rzeczywistym". SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Wskazał organ II instancji na prawidłowość czynienia ustaleń co do powierzchni gruntów na podstawie ewidencji gruntów i budynków, prawidłowość ustalenia powierzchni użytkowej mieszkań i garażu na podstawie dowodów – opinii biegłego, raportów z oględzin, inwentaryzacji budowalnej oraz prawidłowego oparcia się na zapisach wynikających z ksiąg wieczystych oraz aktów notarialnych przy ustalaniu wielkości udziału podatnika w nieruchomościach wspólnych. W skardze do Sądu strona wskazała, że ma zawyżony podatek od nieruchomości od 1991 r., podobnie zawyżone są opłaty za użytkowanie wieczyste i eksploatację lokali. Powyższe spowodowane jest zawyżeniem powierzchni lokali (sięgającym do 31,31%), źle interpretowane są wielkości wskaźników udziału w nieruchomościach wspólnych, zawyżona jest powierzchnia działek i gruntu przynależnego do garażu. Dowodem jest raport z dnia 10 maja 2013 r. autorstwa M. Sz. Strona zarzuciła, że SKO i WSA lekceważy jej argumenty. Skarżący podniósł, że kwestionuje od 1991 r. metody w zakresie wyliczeń powierzchni gruntów i po zakończeniu procesu przekształceniowego działki nr [...] przy ul. [...] organy zobaczą, jak ogromny jest bałagan w papierach. Zarzuciła strona, że ma zawyżoną powierzchnię garażu o 14,85 m2, co powoduje, że podatek jest naliczany podwójną stawką. Argumentowała strona, że Sąd nie rozpoznał powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej. Zarzuciła strona fałszerstwo dokumentów w procesie przekształcenia własnościowego, w związku z tym był wytoczony proces cywilny przez Urząd Miasta, który został oddalony sygn.. akt I C 1526/16, jednak Sąd nie zobowiązał Urzędu do naprawienia błędów, a wniosek strony o rozszerzenie wyroku został oddalony. Po zakończeniu procesu strona wystąpiła z pismami do Burmistrza, który nie udzielił odpowiedzi. Błędy w wyliczeniach dotyczą powierzchni lokali położonych przy ul. [...] i [...] w O. Strona stwierdziła, że szkody spowodowane błędami nie są wielkie, ale dla całej wspólnoty mieszkaniowej szkoda jest znaczna i powinna być ścigana karnie. Powyższe według strony nie ma miejsca z powodu układów towarzyskich. Strona wniosła o uchylenie decyzji SKO i nakazanie urealnienia zapisów w księgach wieczystych, powołanie rzeczoznawcy, zawieszenie wydania wyroku do czasu zakończenia przez Burmistrza O przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego na rozprawie podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte w całości. Sąd na rozprawie na podstawie art. 106 § 3 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek strony o powołanie rzeczoznawcy. Oddalony został również wniosek strony o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór dotyczy prawidłowości wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Ze skargi i wystąpienia ustanowionego z urzędu pełnomocnika strony wynika, że skarżący podważa prawidłowość ustalenia zobowiązania łącznego w zakresie przyjętych: - powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych znajdujących się w O przy ul. [...]/[...] oraz przy ul. [...], - powierzchni garażu przy ul. [...] stanowiących własność strony oraz - związany z prawem własności tych lokali udział w częściach wspólnych budynków i - w gruncie. W ocenie Sądu, akta sprawy potwierdzają, że organy podatkowe przeprowadziły w sprawie prawidłowe postępowanie podatkowe, przyjęły do opodatkowania prawidłowe wielkości i zastosowały właściwe przepisy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Stosownie do art. 3 ust. 5 upol jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Na podstawie art. 1 upr grunty sklasyfikowane jako rolne, o ile nie są zajęte na potrzeby działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. A zgodnie z art. 6c osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Jako mające podstawy w obowiązujących przepisach oraz wynikające z poczynionych ustaleń faktycznych ocenia Sąd stanowisko organu podatkowego, co do poszczególnych przedmiotów podlegających opodatkowaniu. Słuszne jest twierdzenie organu podatkowego, że dla opodatkowania powierzchni gruntów zasadnicze znaczenie ma ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2016 r. poz. 1629, ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych: "(...) na podstawie przywołanego przepisu organy podatkowe są związane danymi z ewidencji w zakresie wielkości gruntu, w sposób bezwzględny (por. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17). Nie są w związku z powyższym uprawnione do ustalania powierzchni gruntu we własnym zakresie. (...) Jedyną prawnie dopuszczalną drogą do zakwestionowania powierzchni ujawnionej w ewidencji jest postępowanie przed organem prowadzącym ewidencję" (za wyrokiem NSA z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 755/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Z akt sprawy wynika, że organ do opodatkowania gruntów zakwalifikowanych jako pozostałe przyjął dane – powierzchnie działek (w których strona miała określony udział) wynikające z ewidencji gruntów, tj.: - dla nieruchomości położnej przy ul. [...], działka nr [...] przyjęto powierzchnię 1356 m2 , - dla położonej przy ul. [...] powierzchnię 3172 m2, - dla położonej przy ul. [...], działka nr [...] - grunt na tej działce w części 377 m2. Skoro zatem powierzchnie zostały przyjęte z ewidencji gruntów, a jak wyżej wskazano zmian w tym zakresie mógłby dokonać wyłącznie organ prowadzący tę ewidencję, tj. Starosta O, to nie ma podstaw do kwestionowania zajętego przez organ stanowiska. Nie znajduje również Sąd podstaw do podważenia prawidłowości ustalonych przez organ podatkowy powierzchni użytkowej mieszkań i garażu oraz wielkość udziału podatnika w nieruchomościach wspólnych. Przyjęte w sprawie wielkości zostały ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem materiałów zgromadzonych w latach poprzednich, których aktualność organ zweryfikował oraz na podstawie zapisów zawartych w księgach wieczystych oraz wynikających z aktów notarialnych. Określone wielkości ustalone zostały w ramach czynności dowodowych, w tym z udziałem biegłego oraz uwzględnione zostały, m.in. inwentaryzacja budowlana dot. budynku przy ul [...], inwentaryzacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] [...], [...], [...], [...], sporządzonej w sierpniu 2002 r. przez inżyniera W.K., pisma z dnia 23.03.2010 r. od zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] o powierzchniach użytkowych części wspólnych budynku, pisma z dnia 21.02.2012 r. od zarządcy nieruchomości przy ul. [...] [...]/[...] [...]. Jak wynika z akt dla ustalenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...], lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] oraz garażu nr [...] przy ul. [...], organ podatkowy postanowieniem nr [...] z dnia [...] (włączonym do akt) powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego M.Sz. Ze sporządzonych raportów z dnia 23 kwietnia 2009 r. oraz aneksu do raportu (dot. lokalu mieszkalnego przy ul. [...]) wynika, że powierzchnia użytkowa lokali i garażu wynosi: - lokal mieszkalny przy ul. [...] [...] — 31,11 m2, - lokal mieszkalny przy ul. [...] - 51,21 m2, -garaż nr [...] przy ul. [...] - 14,85 m2. Do powyższych ustaleń biegłego strona po zapoznaniu się, nie wniosła żadnych zastrzeżeń. Ponadto organ podatkowy włączył do akt sprawy inwentaryzację budowlaną powierzchniową budynku mieszkalno-użytkowego znajdującego się w O przy ul. [...]/[...], sporządzoną w dniu 10 listopada 2010 r. przez A.K. (uprawn. Bud. Nr 281/82 - wykonawcą inwentaryzacji jest Firma A oraz inwentaryzację budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] [...], [...], [...], [...], sporządzoną w sierpniu 2002 r. przez inżyniera W.K. (posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności konstrukcyjno - budowlanej), pismo z dnia 23.03.2010 r. od zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] o powierzchniach użytkowych części wspólnych budynku, pismo z dnia 21.02.2012 r. od zarządcy nieruchomości przy ul. [...]/[...]. Odnośnie garażu nr [...] położonego w O przy ul. [...], organ podatkowy oparł się na raporcie z pomiaru powierzchni użytkowej lokali użytkowych - garaży zlokalizowanych w O przy ul. [...] na działce nr [...] obręb O z dnia 10 maja 2013 r., wykonanego przez biegłego M.Sz. Raport ten dotyczy zmian procentowych udziałów w nieruchomości wspólnej i w prawie wieczystego użytkowania działki, co ma wpływ na wysokość podatku od nieruchomości. Ustalając powierzchnię garażu organ uwzględnił również jako dowód raport sporządzony przez ww. biegłego w 2009 r., co było uzasadnione, ponieważ w raporcie biegły dokonał pomiaru wszystkich garaży położonych na działce [...] i wyliczył udział w nieruchomości wspólnej. W ocenie Sądu organ podatkowy zebrał materiał dowodowy wystarczający do podjęcia wniosków wyrażonych w decyzji. Podziela przy tym Sąd stanowisko organu podatkowego, że zebrane dowody są wiarygodne i zostały sporządzone przez osoby posiadające niezbędną i fachową wiedzę. Nie budzi również zastrzeżeń dokonana przez organ ocena zebranych dowodów. Organ wszystkie zebrane dowody poddał ocenie zgodnie z art. 191 O.p., wyjaśnił również organ, dlaczego przyjął określone wielkości. W przypadku lokalu mieszkalnego przy ul. [...] przyjęto dane z inwentaryzacji z dnia 10 listopada 2010 r., a nie z raportu biegłego M.Sz., ponieważ dane te są bardziej aktualne, a ponadto z uchwały Nr 8/2011 z dnia 12 października 2011 r. Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]/[...] w O w sprawie zmiany powierzchni lokali mieszkalnych i użytkowych oraz zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła zgodę na zmianę powierzchni lokali mieszkalnych i użytkowych oraz zmianę udziałów w nieruchomości wspólnej na podstawie ww. inwentaryzacji budowlanej i powierzchniowej budynku. Jako prawidłowe ocenić należy ustalenia organu podatkowego w zakresie wielkości udziałów strony w nieruchomościach wspólnych. Organ podatkowy dla ustalenia zobowiązania podatkowego od części wspólnych budynku i gruntu przyjął udziały w nieruchomości wspólnej zgodnie z art.3 ust. 5 upol. Z przepisu wynika, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. A zatem do wyliczenia części wspólnych budynku przyjmuje się udziały określone w umowach - aktach notarialnych kupna-sprzedaży oraz zapisy wynikające z ksiąg wieczystych. Odnośnie budynku przy ul. [...]/[...] udział częściach wspólnych wynosi 1.08%, w przypadku budynku przy ul. [...] udział w częściach wspólnych wynosi 1.32%, natomiast w przypadku ciągu garaży położonych przy ul. [...] udział ułamkowy w częściach wspólnych wynosi 1/11. Udziały te wynikają odpowiednio z ksiąg wieczystych, aktów notarialnych umów nabycia ww. nieruchomości wraz z prawami z nimi związanymi. Zauważa również Sąd, co ustalił organ podatkowy, że w sprawie wątpliwości podnoszone przez stronę są w dużej mierze spowodowane działaniem samego skarżącego. Jak wynika z powziętych informacji w związku z wykonaniem inwentaryzacji budynku mieszkalnego położonego w O przy ul. [...]/[...] przez Firmę A w dniu 10.11.2010 r. oraz podjęciem uchwały nr 8/2011 z dnia 12.10.2011 r. przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...]/[...] w sprawie zmiany powierzchni lokali mieszkalnych i użytkowych oraz zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej, Urząd Miasta O, Wydział Geodezji, Gospodarki Gruntami, Rolnictwa i Ochrony Środowiska wzywał poszczególnych właścicieli lokali mieszalnych do podpisania protokołów uzgodnień, które byłyby podstawą do zawarcia notarialnego aneksu do poprzednich aktów notarialnych - umów sprzedaży i do dokonania przez Urząd zmian zapisów w Księgach Wieczystych. Zgodnie z § 3 w/w uchwały koszty związane ze zmianą umów sprzedaży lokali (aktów notarialnych) oraz wpisów do ksiąg wieczystych nieruchomości wspólnej i nieruchomości lokalowych ponosi Miasto O. Właściciele lokali przy ul. [...], [...], [...] (strona), [...], [...] [...] oraz jeden ze współwłaścicieli lokali przy ul. [...] nr [...] i [...], mimo wezwania w ramach sprawy [...], nie podpisali protokołów w sprawie zmiany udziałów procentowych i powierzchni lokali, co uniemożliwiło dokonanie zmian w formie aneksów do aktów notarialnych. Z tego względu sprawa zmiany udziałów została przekazana pismem [...] z dnia 26.09.2013 r. do Sekcji Prawnej Urzędu Miasta O. celem przeprowadzenia postępowania sądowego mającego ustalenie treści ksiąg wieczystych macierzystej i lokalowych z rzeczywistym stanem prawnym i jest w trakcie załatwiania. Ponadto, S.P. był wielokrotnie wzywany przez Wydział Geodezji, Gospodarki Gruntami, Rolnictwa i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta O w ramach prowadzenia sprawy [...] do zaakceptowania i podpisania protokołu rokowań zmiany wielkości powierzchni użytkowej lokalu użytkowego (garażu) oraz udziału we współwłasności budynku i współużytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu (działki nr [...] położonej przy ul. [...]), w związku z dokonanymi pomiarami przez biegłego M.Sz. i raportem z dnia 10 maja 2013 r. Zgoda w postaci podpisania protokołu w sprawie rokowań byłaby podstawą do podpisania aktu notarialnego. W związku z brakiem akceptacji przezskarżącego, termin załatwienia sprawy był przedłużany. Urząd wystąpił do sądu o przeprowadzenie zmian w udziałach i obecnie toczy się postępowanie sądowe. Zasadnie argumentują również organy podatkowe, że poza zakres postępowania podatkowego wykracza domaganie się przez stronę, aby to organy podatkowe dokonywały zmian w aktach notarialnych, czy weryfikowały dane zawarte w ewidencjach gruntów. Takich kompetencji nie posiada również Sąd, w ramach niniejszego postępowania. Wyjaśnia ponadto Sąd, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje przeprowadzenia przez Sąd dowodu w postaci powołania rzeczoznawcy. W sprawie nie było również podstaw do zawieszenia postępowania, rozstrzygnięcie sprawy nie było bowiem uzależnione od wyniku innego postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.