I SA/Wr 1292/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w części dotyczącej ustalonego dodatkowego zobowiązania w sprawie ze skargi "A" sp. jawna w Ś. J.S., C. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia [....]. Nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania. W skardze na oznaczoną wyżej decyzję strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika doradcę podatkowego wniosła o wstrzymanie jej wykonania w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej Spółka nie dysponuje środkami pieniężnymi, które umożliwiłyby zapłatę tego zobowiązania (tym bardziej, że uiszczono kwotę zobowiązania głównego). Sytuacja taka spowodowana jest przede wszystkim znacznymi opóźnieniami w zapłacie należności przez kontrahentów Spółki oraz zobowiązaniami Spółki, w wysokości 2.342.420,11 zł. Podkreślono, że w 2007 r. działalność Spółki zakończono stratą w wysokości 78.551 zł, natomiast na dzień 30.09.2008 r. strata wyniosła 684.835,04 zł. Ponadto wyjaśniono, że Spółka nie ma możliwości wygenerowania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na zapłatę dodatkowego zobowiązania wynikającego z decyzji. Konieczność jego uiszczenia uniemożliwiłaby dokonanie zakupów niezbędnych do prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Wobec tego wykonanie decyzji w tej części niewątpliwie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, a ponadto skutki będą dla Spółki nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w § 3 art. 61 p.p.s.a , nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji we wnioskowanym zakresie spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Ogólnie tylko przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową podnosząc, że posiada zobowiązania w wysokości 2.342.420,65 zł oraz że działalność Spółki w 2007 r. zakończono stratą w wysokości 78.551 zł, zaś na dzień 30. 09.2008 r. strata wyniosła 684.835,04 zł. Przede wszystkim należy stwierdzić, że nie jest przekonujące stanowisko wnioskodawcy, że zapłata kwoty 7.590 zł z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego spowoduje istotne ograniczenia w działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w znacznym rozmiarze. W okresie za który wydano zaskarżoną decyzję (czerwiec 2007r.) wartość sprzedaży towarów i usług (netto) wyniosła 354.618 zł, natomiast wartość nabycia (netto) - 766.678 zł. W sprawie podatkowej stwierdzono też, że należność z tytułu zakupu samych środków trwałych - 140.300 zł (brutto) została zapłacona. Okoliczności te (co do rozmiaru działalności) potwierdza argumentacja skarżącej wskazująca na stan zobowiązań (2.342.420,85) zł. W sumie więc pozwala to przyjąć, że spółka dysponuje określonym potencjałem majątkowym wobec którego kwota 7.590 zł nie może być uznana za ważącą, a wobec tego jej zapłata (ściągnięcie) nie powinno powodować – wbrew stwierdzeniom strony – istotnego ograniczenia funkcjonowania oraz prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie. W przedstawionej sytuacji, wobec zdawkowego uzasadnienia wniosku, nie można przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji (w zakresie kwoty 7.590 zł) spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutków tych nie można tym bardziej wiązać z faktem zapłaty kwoty zobowiązania głównego (28.506 zł). Istotnym jest również fakt, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji.