I SA/Wr 1295/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. "A" we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za VI, VII, VIII i XII 2000 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że w chwili obecnej, zarówno z przyczyn rodzinnych, jaki i majątkowych, nie ma możliwości uiścić wpisu od skargi kasacyjnej. Oboje z mężem pracują tylko na umowę zlecenie, a mają dwoje dzieci na utrzymaniu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach strona podała, ze prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz dwójką dzieci (ur. w 1990 i 1999 r.), posiada działkę budowlaną (1200 m2), poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnym ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Mąż nie posiada żadnego majątku. Małżonkowie uzyskują dochody z tytułu umów zlecenie w wysokości 500 zł brutto. Skarżąca dodała, że jest chora na nadciśnienie, w związku z czym wydatkuje miesięcznie 50 zł na lekarstwa. Do wniosku załączono umowę zlecenie skarżącej. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., nadesłane zostały: zeznania podatkowe małżonków za 2009 r., umowy zlecenia męża skarżącej z 27.10 2010 r., 1.02.2011 r. i 1 marca 2011 r., zaświadczenie potwierdzające status strony jako bezrobotnej w okresie od [...]do 14 lutego 2010 r. Z zeznań podatkowych wynika, że mąż strony w 2009 r. uzyskał przychód z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 4.757 zł, a skarżąca ze stosunku pracy 2.794,24 zł. Wynagrodzenie brutto męża wynosi 500 zł. Ponadto strona wyjaśniła, że zbieżność adresu firmy, w której oboje z mężem są zatrudnieni z miejscem ich zamieszkania wynika z tego, że firma należy do matki skarżącej i to ona jest właścicielem mieszkania, które zajmują. Oświadczyła, że nie mają z mężem rachunków bankowych, kart ani lokat, jak również środków transportu i innych cennych rzeczy ruchomych i nieruchomości. Miesięczne wydatki rodziny obejmują czynsz (w tym woda i prąd) – 270 zł, żywność około 500 zł, środki czystości około 80 zł, lekarstwa około 100 zł, oraz odzież kupowana 2-3 razy w roku. Jako źródło finansowania wskazane zostały wypłaty z umów zlecenia. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z przytoczonej regulacji, wnioskodawca ma wykazać okoliczności uzasadniające żądanie wniosku, co oznacza, że dane przez niego przedstawione, powinny być przede wszystkim wiarygodne. Tymczasem okoliczności przedstawione przez skarżącą za takie nie mogą zostać uznane. Przede wszystkim nie można dać wiary w to, że oboje małżonkowie zarabiają u matki strony łącznie brutto 1.000 zł. Nie chodzi tu tyle o stopień pokrewieństwa, choć ten fakt też ma znaczny wpływ na ocenę wiarygodności oświadczeń związanych z wysokością wynagrodzenia, co o fakt, że miesięczne wydatki rodziny skarżącej wynoszą około 950 zł. Jest to zatem kwota wyższa niż dochody, których podana wysokość jest kwotą brutto. Ponadto poszczególne pozycje zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków budzą wątpliwości. Przede wszystkim mało prawdopodobne jest, aby 4-osobowa rodzina mogła wydatkować miesięcznie na żywność 500 zł przy obecnym poziomie cen żywności. Syn strony jest w wieku szkolnym, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami na odzież, materiały szkolne, itp. Poza tym, budzą wątpliwości wydatki ponoszone na utrzymanie mieszkania. Mieszkanie to bowiem jest jednocześnie siedzibą firmy, w której małżonkowie są zatrudnieni na umowę zlecenie, a usługi, które wykonuje skarżąca, zgodnie z treścią przedłożonej umowy, polegają na wytwarzaniu produktów garmażeryjnych. Zauważyć należy, że zwykle wydatki na utrzymanie lokalu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. W tym zakresie strona nie udzieliła jakichkolwiek wyjaśnień poza wskazaniem, że mieszkanie, które zajmuje z rodziną, jest własnością jej matki i w tym miejscu jest zarejestrowana jej firma. Powyższe uwagi zatem uzasadniają wątpliwości co do rzeczywistego stanu finansowego skarżącej, mimo, że strona była wezwana do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, których zadaniem miało być ich usunięcie. W tym stanie rzeczy należało odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie i dlatego, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.