I SA/Wr 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" G. H., M. H. s.c. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jego wykonania w całości wywodząc jego zasadność z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.). Uzasadnienie wniosku ograniczało się do powołania ww. przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, użyte przez ustawodawcę w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do treści złożonego w sprawie wniosku należy podkreślić, że uzasadnienie tego wniosku, sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, sprowadzało się jedynie do zacytowania ww. przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Tak skonstruowany wniosek nie zawierał żadnych informacji, które pozwalałyby Sądowi na przeprowadzenie oceny co do jego zasadności. Sama bowiem okoliczność, że powołany przez stronę przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. operuje przesłankami "wyrządzenia znacznej szkody" oraz "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" nie jest wystarczająca do oceny, że takie niebezpieczeństwo zachodzi w stosunku do wnioskodawcy. W szczególności, nie stanowi o takim niebezpieczeństwie sama wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonego aktu, skoro strona nie przedstawiła dokumentów, które pozwalałyby na ocenę jej sytuacji majątkowej. Dodatkowo, strona nie sprecyzowała negatywnych następstw związanych z wykonaniem zaskarżonego postanowienia, ograniczając się jedynie do zacytowania ww. przepisu. Jak podkreślono na wstępie, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. operuje ogólnymi przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które wymagają każdorazowo konkretyzacji i uprawdopodobnienia przez podmiot występujący o udzielenie mu ochrony na podstawie tego przepisu. Z tych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.