I SA/Wr 130/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę należnych z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 31 grudnia 2013 r. Z. S. wniósł skargę na oznaczoną w komparycji postanowienia decyzję organu podatkowego. Następnie pismem z dnia 15 lutego 2014 r. cofnął skargę oświadczając, iż "w związku ze spłatą wraz z odsetkami zadłużenia z tytułu zaległości podatkowych, złożona skarga w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 130/14 o umorzenie zaległych odsetek stała się bezprzedmiotowa i wnosi o zamknięcie sprawy i umorzenie postępowania". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie, Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, gdyż czynność ta nie zmierza do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Uwzględniając powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.