I SA/Wr 1306/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" AE [...] Ż. sp. j. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W motywach swego wniosku oświadczyła, że w sprawie zaistniało naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, a ponadto wniosek uzasadniony jest jej ważnym interesem i niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w przypadku podjęcia czynności egzekucyjnych, w tym zajęcia rachunku bankowego, z którego uiszczane są bieżące zobowiązania wobec Skarbu Państwa oraz inne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na zasadzie odstępstwa, nadając jednocześnie skardze charakter względnej suspensywności, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 ppsa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ppsa posiada charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn, to na skarżącym, składającym wniosek o zastosowanie tej instytucji, spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności ziści niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych okoliczności powinno odnosić się do konkretnych grożących zdarzeń, pozostających w logicznym związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego aktu a wyrządzoną tym znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Pewne wyjaśnienie przesłanek wyrażonych w art. 61 § 3 ppsa zawarł również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, wskazując, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W analizowanym przypadku Sąd nie dostrzegł przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku strony skarżącej, jedynie ogólnie powołującej się na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na zagrożenie podjęciem czynności egzekucyjnych. Przede wszystkim strona nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej. Nieznana jest wartość jej majątku, wysokość dochodów i aktualnych obciążeń. Nie sprecyzowano na czym mogłaby polegać znaczna szkoda – rozumiana zgodnie z powyższą interpretacją – lub trudne do odwrócenia skutki. Nie powołano się również na żadne szczególne okoliczności mogące uzasadniać pozytywne rozpatrzenie złożonego wniosku. Tymczasem argumentacja podatnika oparta na powoływaniu się na niebezpieczeństwo mające charakter majątkowy wymaga szczególnego uzasadnienia. Należy bowiem zauważyć, iż z natury ponoszenie świadczeń publicznych wiąże się z obciążeniem finansowym jednostki, jednakże zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP, jest to obowiązek powszechny. Ponadto należy zauważyć, iż rozstrzygając w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zasadności skargi, wobec czego wskazywanie przez skarżącą na zasadność jej twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.