I SA/Wr 1308/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok oraz odsetek za zwłokę z tytułu należnych zaliczek na ten podatek za miesiące: I–V/2000 r. i X–XII/2000 r. postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...]. Wraz z wnioskiem strona skarżąca złożyła skargę. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, strona skarżąca wskazała, iż nie miała wiedzy o przesłaniu na jej adres przesyłki zawierającej powołaną decyzję, bowiem nie pozostawiono jej żadnego awiza. O przesyłce dowiedziała się natomiast w dniu [...] w siedzibie organu odwoławczego, gdzie okazano jej nieodebraną przesyłkę z adnotacjami o dwukrotnym poinformowaniu adresata o pozostawieniu korespondencji na poczcie. Strona skarżąca podniosła, iż awizowaną korespondencję zawsze odbierała i na powołaną decyzję również oczekiwała, tym bardziej, że brała aktywny udział w postępowaniu. Dalej wskazała, że w związku z brakiem awiz, w dniu [...] złożyła reklamację we właściwym urzędzie pocztowym, którą załączyła do wniosku. Z akt sprawy wynika, iż nie podjętą przez stronę skarżącą przesyłkę zawierającą powołana decyzję, organ odwoławczy uznał za skutecznie doręczoną w dniu [...] w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2007 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w skrócie Op. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa, przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy skarżący uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy, a wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której był wyznaczony. Z kolei w myśl art. 88 upsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. Zatem, zanim Sąd przystąpi do merytorycznej oceny złożonego wniosku, bada, czy wniosek został złożony w terminie i czy nie wystąpiła przesłanka jego niedopuszczalności. Niedopuszczalność wniosku zachodzi w sytuacji, gdy uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania przed sądem administracyjnym lub jeżeli wniosek dotyczy terminu, który nie podlega przywróceniu, np. instrukcyjnego bądź jeżeli przywrócenie terminu stało się nieaktualne. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, iż złożony przez stronę skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny, bowiem strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że skuteczne doręczenie powołanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., nastąpiło w dniu 15.06.2007 r. w siedzibie organu odwoławczego, co potwierdza sporządzony na tę okoliczność protokół. Skarga natomiast została wniesiona w dniu 22.06.2007 r., czyli w terminie. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja została doręczona stronie skarżącej w trybie art. 150 § 2 Op, nie jest prawidłowe. Nie można bowiem uznać za doręczoną w tym trybie przesyłkę, gdy z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika gdzie umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej ("awizo"). Zapisy na przedmiotowej przesyłce informują o jej dwukrotnym awizowaniu, lecz nie wskazują miejsca pozostawienia "awiza". Brak ten nie wypełnia zatem dyspozycji zawartej w przepisie art. 150 § 2 Op. Wobec powyższego i na podstawie art. 88 upsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.