I SA/Wr 131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. oraz II kwartał 2012 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 14 sierpnia 2014 r. pełnomocnikowi strony skarżącej doręczono wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora IS. Pismem z dnia 11 września 2014 r. pełnomocnik wniósł skargę na powyższą decyzję. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2247/14 Sąd odrzucił skargę. Sąd wskazał, że skarga strony została wniesiona w momencie, gdy spółka nie posiadała organu uprawnionego do jej reprezentacji. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną o odrzuceniu skargi. Pismem z dnia 11 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony wniósł ponowną skargę na wymienioną w sentencji decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1). Z przywołanych regulacji wynika, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu decyduje data złożenia skargi bezpośrednio w siedzibie organu administracji albo data nadania tej skargi w placówce operatora pocztowego na adres organu administracji. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym (nie jest możliwe jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd), procesowym (w razie jego uchybienia, istnieje możliwość jego przywrócenia) oraz prekluzyjnym (upływ terminu sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, zaskarżona decyzja została doręczona skutecznie pełnomocnikowi strony w dniu 14 sierpnia 2014 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, upływał z dniem 15 września 2014 r. ( poniedziałek). Organ ponownie doręczył przedmiotową decyzję ustanowionemu w sprawie przed organami podatkowymi kuratorowi, jednakże ponowne doręczenie nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, że przepisy Ordynacji nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji. Nie można bowiem z takim powtórnym doręczeniem wiązać odrębnych skutków prawnych, w szczególności nie można traktować takiego doręczenia jako stworzenia dodatkowego terminu do wniesienia skargi. Doręczenie pełnomocnikowi strony ww. decyzji było więc skuteczne. Podkreślenia wymaga przy tym, że skoro według wpisu do KRS, na dzień wydania przez organ decyzji skarżąca posiadała uprawniony organ do jej reprezentacji jak również prawidłowo udzielone pełnomocnictwo do działania w jej imieniu, to organ podatkowy działał w dobrej wierze doręczając decyzję pełnomocnikowi strony. Organ podatkowy nie wiedział, że skarżąca nie ma organu reprezentującego spółkę, a decyzja została wydana 1 dzień po złożeniu rezygnacji przez Prezesa Zarządu. Dane wynikające z KRS, jak również udział pełnomocnika w postępowaniu , a także brak jakiejkolwiek informacji ze strony spółki o fakcie braku organu uprawnionego do reprezentacji spółki, nie dawał podstaw do powstania wątpliwości, co do zgodności wpisu z rzeczywistością. Istotne jest również i to, że pełnomocnik strony dopiero na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 2 grudnia 2015 r. ujawnił fakt podjęcia uchwały o rezygnacji jedynego członka zarządu spółki z funkcji prezesa. Zatem na dzień wydania decyzji Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie miał wiedzy dotyczącej uchwały spółki ww. zakresie. Zdaniem Sądu, działania spółki były ukierunkowane na uniemożliwienie organowi doręczenia decyzji. Spółka miała wiedzę o planowanym terminie załatwienia sprawy do 30 lipca 2014 r. ( postanowienie organu z dnia 16 czerwca 2014 r.) Z chronologicznego zestawienia zdarzeń mających miejsce w sprawie wprost wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej wydając i dokonując ekspedycji decyzji z dnia 30 lipca 2014 r., nie mógł mieć wiedzy o brakach w organach spółki. W interesie strony zatem leżało niezwłoczne powiadomienie organu o fakcie braku organów. Skutki tego zaniechania w pełni obciążają zatem stronę. Skoro zatem decyzja z dnia 30 lipca 2014 r. została w sposób prawnie skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu 14 sierpnia 2014 r., to termin do wniesienia skargi biegł od dnia tego doręczenia tj. 15 sierpnia i upływał z dniem 15 września 2014 r. ( poniedziałek). Natomiast to, że organ doręczył ponownie decyzję ustanowionemu w sprawie kuratorowi, nie spowodowało ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. A ponownie wniesiona skarga w dniu 13 stycznia 2017 r. była spóźniona. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak sentencji.