I SA/Wr 1310/10

Wrocław, dnia 21 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu niezależnego zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], skarżący K. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że obok zaskarżonej decyzji, jest adresatem jeszcze sześciu innych rozstrzygnięć, które nakładają na niego łącznie zobowiązanie podatkowe w wysokości 82.000 zł. Podał, że nie posiada środków, które pozwoliłyby mu na jednorazowe pokrycie tego zobowiązania, bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzyskiwany przez skarżącego dochód z działalności gospodarczej nie jest bowiem dostatecznie wysoki, ponadto ciążą na nim obciążenia z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup domu, z miesięczną ratą wynoszącą około 1600 zł, oraz kredytu obrotowego w wysokości 40.000 zł. Jak dalej podał, nie ma możliwości zaciągnięcia kolejnego kredytu, a jego rodzina wyczerpała możliwość uzyskania dodatkowych dochodów. Ponadto, ewentualna egzekucja zobowiązania podatkowego zostanie skierowana przeciwko majątkowi skarżącego, używanemu do prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie równoznaczne z koniecznością likwidacji tej działalności i zwolnieniem pracowników oraz utratą źródła utrzymania. Do wniosku skarżący załączył wyciąg z rachunku bankowego dla "A"K. S. za sierpień 2010 r., stwierdzającym ujemne saldo końcowe w kwocie 41.595,01 zł, harmonogram spłaty kredytu hipotecznego, przewidujący miesięczną ratę w wysokości około 500 [...] [...] oraz księgę przychodów i rozchodów za sierpień 2010 r., w której wykazany został przychód w wysokości 26.153,21 zł, z kosztami jego uzyskania w kwocie 101.850, 64 zł, obejmującymi kwotę 83.770,44 zł z tytułu amortyzacji. Skarżący przedłożył dodatkowo szereg dokumentów na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego, w tym: oświadczenie o stanie majątkowym, wyciągi z kont, zeznanie podatkowe za 2009 r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...]oraz dwie decyzje tego organu z dnia [...] r., o nr [...]i [...], na mocy których rozłożono skarżącemu zaległości podatkowe oraz koszty egzekucyjne w zakresie objętym przedmiotem niniejszej sprawy. Zgodnie z tymi dokumentami skarżący jest właścicielem domu w zabudowie szeregowej o powierzchni 140 m², samochodu osobowego marki [...] klasa[...](rocznik [...]) o wartości ok. 20.000 zł, samochodu ciężarowego [...] [...](rocznik [...]) o wartości ok. 120.000 zł oraz samochodu ciężarowego marki [...] [...] (rocznik [...]) o wartości ok. 30.000 zł. Żona skarżącego uzyskuje natomiast wynagrodzenie miesięczne w kwocie 4.100 zł. Dochód skarżącego w 2009 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 11.625,78 zł (przy przychodzie w kwocie 478.752,72 zł oraz kosztach jego uzyskania w kwocie 467.126,94 zł), natomiast dochód z innych źródeł 7.118,94 zł. Żona skarżącego uzyskała dochód w łącznej kwocie 56.779,32 zł. Z kolei zgodnie z deklaracjami dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za sierpień, wrzesień i październik 2010 r. skarżący dokonał dostaw towarów oraz świadczył usługi o wartościach odpowiednio 21.966 zł, 31.684 zł oraz 30.462 zł. W piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r. skarżący wskazał dodatkowo, że miesięczne wydatki gospodarstwa domowego wynoszą około 5.869 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. prawomocnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie, wskazując w uzasadnieniu, że jego sytuacja finansowa nie jest na tyle zła, by nie był wstanie uiścić wpisu sądowego w łącznej kwocie 3.500 zł. Sąd wskazał, że pomimo podnoszenia przez skarżącego, iż jego działalność gospodarcza przynosi straty, skarżący jej nie zlikwidował, a przedstawione w sprawie dokumenty dowodzą, że jest ona prowadzona na dużą skalę. Sugeruje to, że działalność ta jest dochodowa, zwłaszcza, że skarżący realizuje na bieżąco swoje zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłość przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, ciężar udowodnienia wystąpienia którejkolwiek z tych przesłanek spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym ma polegać konkretne niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji faktycznej, związanej z motywami wniosku o wstrzymanie aktu. Niezałączenie tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma, lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącego, należy stwierdzić, że brak jest dowodów na to, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy organ podatkowy udzielił skarżącemu ulgi podatkowej, rozkładając zapłatę ciążących na nim zobowiązań podatkowych i kosztów egzekucyjnych na raty. Wymaga podkreślenia, że dwie najwyższe raty zaległości podatkowej, w łącznej wysokości ponad 83.000 zł (pozostałe łącznie po 1.500 zł miesięcznie), będą wymagalne dopiero po dniu 15 czerwca 2011 r. Natomiast ostatnia rata kosztów egzekucyjnych będzie wymagalna po dniu 31 grudnia 2011 r. W oparciu o akta sprawy należy również zauważyć, że sytuacja majątkowa skarżącego nie jest na tyle zła, by można było stwierdzić, że nie będzie on wstanie zapłacić poszczególnych rat. Działalność gospodarcza skarżącego, jak stwierdził to już Sąd w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2011 r., jest prowadzona na dużą skalę, co wyklucza możliwość, iż jest ona niedochodowa w kategoriach ekonomicznych. Okoliczność, że działalność gospodarcza przynosi stratę, nie zawsze odzwierciedla bowiem faktyczne nakłady ponoszone przez przedsiębiorcę. Tym samym, pomimo przedstawienia przez skarżącego obszernego materiału dowodowego w sprawie, brak jest podstaw do uznania, że w chwili obecnej grozi mu niebezpieczeństwo likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wobec powyższego, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek skarżącego należało uznać za niezasadny.