I SA/Wr 1316/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 4 listopada 2016 r. strona wskazała, że jednorazowa wpłata zobowiązania spowoduje utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącego. Strona podała, że stoi przed wyborem, czy uiścić podatki, czy zakupić części, czy też wypłacić wynagrodzenia pracownikom. Wyjaśniła, że jeśli nie zakupi części to straci klientów. Jeśli natomiast skarżący nie zapłaci wynagrodzeń pracownikom, to przejdą oni do konkurencji i skarżący będzie miał problemy z zatrudnieniem specjalistów. Oznacza to, że jednorazowa zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje nieodwracalne i niekorzystne skutki dla działalności gospodarczej skarżącego, w tym może spowodować likwidację jego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Sąd zauważa, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację finansową, czy majątkową. Sąd nie mógł zatem ocenić, jaki rzeczywisty wpływ na skarżącego mogłoby mieć wykonanie zaskarżonej decyzji. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie były zatem gołosłowne. Należy wyjaśnić, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnił jednak obowiązku udowodnienia, że istnieje ryzyko trudnych do odwrócenia skutków w kontekście jednorazowej zapłaty wymaganego zobowiązania podatkowego. Wskazywane przez skarżącego okoliczności mają charakter jedynie hipotetyczny i nie zostały w pełni poparte żadnymi dowodami. Na marginesie należy dodać, że przesłanką wstrzymania wykonania nie jest skuteczność egzekucji, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Ponadto należy wyjaśnić stronie, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że ryzyko wyegzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż z natury rzeczy skutki wykonania takiego obowiązku są odwracalne. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.