I SA/Wr 1317/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi G. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004 r., postanawia: umorzyć postępowanie. Skarżąca, pismem z dnia 18 marca 2011 r. cofnęła swoją skargę z dnia 27 września 2010 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", umożliwia skarżącemu cofnięcie skargi bez względu na podstawy takiego działania. Związanie sądu wolą skarżącego jest realizacją przyjętej zasady, że skarżący ma swobodę rozporządzania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Cofnięcie skargi wiąże jednak sąd jedynie wtedy, gdy jest dopuszczalne, tzn. nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie, cofnięcie skargi nie budzi – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości. W związku z tym uznać należy, że cofnięcie skargi było w pełni dopuszczalne. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.