I SA/Wr 1319/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące II, V-XII 2002 r. postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie w odpowiedzi na skargę na oznaczoną wyżej decyzję Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, gdyż decyzję skutecznie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...]r., natomiast skarga została złożona dopiero w dniu [...]r Skarżący w w/w skardze wywiódł, iż doręczenie decyzji stronie nastąpiło dopiero w dniu [...], i dlatego dopiero w dniu [...]r. wniósł skargę do Sądu. Z kolei w uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż odwołanie od decyzji I instancji sporządził i wniósł osobiście, a zatem należało uznać, iż mimo powołania pełnomocników na różnych etapach postępowania podatkowego, przed organem odwoławczym działała osobiście, bez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz, U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do wniesienia skargi jest terminem zawitym, co oznacza, iż jego przekroczenie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 2 u.p.s.a.). W myśl art. 145 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika -jej pełnomocnikowi. Przepis ten nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą zasadą oficjalności doręczeń nakłada na organ administracyjny prowadzący postępowanie obowiązek doręczania wszelkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Przepis ten wiąże zarówno organ administracyjny jak też stronę, która jedynie poprzez cofnięcie pełnomocnictwa lub jego ograniczenie może skutecznie zadecydować o innym zakresie doręczeń pism przez organ. Ustanowienie pełnomocnika nie ubezwłasnowolnia strony, która może dokonywać osobiście czynności postępowania, co jednak nie zwalnia organu z obowiązku (ani go w żaden sposób nie modyfikuje ) doręczania pism pełnomocnikowi. Oznacza to, że wniesienie samodzielnie przez T. F. środka zaskarżenia bez odwołania pełnomocnika i powiadomienia o tym fakcie organu, powodowało konieczność doręczenia decyzji przedstawicielowi - nie stronie. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że wadliwie organ odwoławczy doręczył T. F., poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji postanowienia, podjęte na podstawie art. 140 i 200 Ordynacji podatkowej, zamiast ustanowionemu przez niego sygn. akt I SA/Wr 1319/04 pełnomocnikowi. Być może mogło to wywołać u Strony określone mylne wrażenie, rzutujące na dalszy bieg wydarzeń w sprawie, jednakże automatycznie nie mogło przesądzić kwestii prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi. Z kolei od tego zdarzenia ( następnego dnia) rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi. Reasumując należy stwierdzić, że skoro decyzję odwoławczą (prawidłowo) doręczono pełnomocnikowi w dniu [...], to termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...]r.. W tych warunkach złożenie skargi przez T. F. dopiero w dniu [...]r., bez sformułowania ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu , musiało spowodować odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.