I SA/Wr 1323/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że jest emerytem, którego świadczenie wynosi 2.000 zł. Utrzymuje się sam, pomaga mu syn. Jego miesięczne zobowiązania wynoszą miesięcznie 2.100 zł. Poza tym z emerytury co miesiąc jest ściągane 600 zł na rzecz komornika, w związku z zadłużeniem na kwotę 123.264,37 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Wnioskodawca posiada nieruchomość rolną o powierzchni 7,7469 ha, poza tym nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jego emerytura wynosi 1.960 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały: rata kredytu 1.400 zł, opłaty za media około 400 zł, leczenie i rehabilitacja około 300 zł oraz egzekucja komornicza 600 zł. Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.). W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych. Nie zostało zatem wyjaśnione, jakie faktycznie wnioskodawca ponosi wydatki związane z utrzymaniem, w tym np. na wyżywienie, do jakiego stopnia pomaga mu syn w ponoszeniu miesięcznych zobowiązań. Nie zostały też potwierdzone żadne oświadczenia złożone na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem powołane wyżej przepisy nakazują wnioskodawcy wykazanie, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a nie tylko uprawdopodobnienie. Oznacza to, że wnioskodawca winien udowodnić dane, na które się powołuje, przede wszystkim poprzez przedłożenie stosownej dokumentacji oraz wspierającej ją ewentualnych dodatkowych wyjaśnień. Na skutek braku odpowiedzi na wezwanie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych nie było możliwe zweryfikowanie oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę na urzędowym formularzu, a w konsekwencji dokonanie oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.