I SA/Wr 1329/09

Wrocław dnia 21 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...], nr [...] K. D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. Na skutek wniosku skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie sytuacji finansowej małżeństwa D. W piśmie z dnia [...], nr [...] (akta administracyjne, [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. poinformował Dyrektora Izby Skarbowej, że wobec K. D. zostały wydane dwa tytułu wykonawcze, nr [...] i [...], wynikające z dwóch decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] i [...]. W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie zostały wyegzekwowane żadne kwoty, podatniczka nie dokonała też żadnych dobrowolnych wpłat na poczet tych zaległości podatkowych. W 2008 r. podatniczka uzyskała dochód z tytułu świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w kwocie 15.807,52 zł. Natomiast mąż skarżącej C. D. osiągnął w 2008 r. dochód w wysokości 13.943,08 zł. Na poczet zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 313,00 zł, wynikającą z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2008. W postępowaniu egzekucyjnym wyegzekwowana została ponadto, w dniu 20 lutego 2009 r., kwota 208,60 zł, która zaliczona została na koszty egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła okoliczności faktycznych, uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zabrakło także wyjaśnień, w jaki sposób egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować u niej znaczną szkodę, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a.. Należy zauważyć, że sam fakt nieposiadania przez skarżącą dostatecznych kwot na pokrycie zobowiązania podatkowego nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Warto w tym miejscu podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem znacznej szkody, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.